Nebilet

Działanie

Nebiwolol jest racematem dwóch enancjomerów: SRRR nebiwololu (d-nebiwolol) i RSSS nebiwololu (l-nebiwolol) o podwójnym działaniu farmakologicznym. Jest kompetycyjnym i wybiórczym lekiem β-adrenolitycznym (enancjomer SRRR) oraz wykazuje łagodne działanie rozszerzające naczynia krwionośne związane z oddziaływaniem na tor przemian metabolicznych L-arginina/ tlenek azotu. Powoduje zwolnienie czynności serca i obniżenie ciśnienia tętniczego krwi w spoczynku i podczas wysiłku fizycznego, zarówno u osób z prawidłowym ciśnieniem, jak i z nadciśnieniem tętniczym. Nie wykazuje antagonizmu α-adrenergicznego. Po podaniu doustnym oba enancjomery nebiwololu są szybko wchłaniane z przewodu pokarmowego (pokarm nie wpływa na wchłanianie leku). Jest całkowicie metabolizowany, częściowo do aktywnych pochodnych hydroksylowych. Biodostępność nebiwololu wynosi około 12% u osób z szybkim metabolizmem i jest niemal całkowita u osób z wolnym metabolizmem. Po zastosowaniu takich samych dawek maksymalne stężenie niezmienionego nebiwololu we krwi jest około 23 razy większe u osób wolno metabolizujących w porównaniu z osobami o szybkim metabolizmie. T0,5 enancjomerów wynosi u osób z szybkim metabolizmem ok. 10 h; u pacjentów z wolnym metabolizmem jest 3-5 razy dłuższy. U pacjentów z szybkim metabolizmem stężenie enancjomeru RSSS we krwi jest nieco większe od stężenia enancjomeru SRRR, różnica ta jest większa u osób wolno metabolizujących. U pacjentów z szybkim metabolizmem T0,5 hydroksylowych metabolitów obu enancjomerów wynosi ok. 24 h, jest on 2 razy dłuższy u osób z wolnym metabolizmem. U większości pacjentów (szybko metabolizujących) stan stacjonarny stężenia nebiwololu we krwi jest osiągany w ciągu 24 h, a hydroksylowych metabolitów - w ciągu kilku dni. Wiek nie ma wpływu na farmakokinetykę nebiwololu. Oba enancjomery wiążą się głównie z albuminami osocza (98,1% dla SRRR nebiwololu i 97,9% dla RSSS nebiwololu). Tydzień po podaniu preparatu, 38% podanej dawki wydala się z moczem, a 48% z kałem.


Wskazania

Leczenie pierwotnego nadciśnienia tętniczego. Leczenie stabilnej łagodnej i umiarkowanej przewlekłej niewydolności serca, jako uzupełnienie standardowej terapii u pacjentów w podeszłym wieku (≥70 lat).

Przeciwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Niewydolność lub zaburzenie czynności wątroby. Ostra niewydolność serca, wstrząs kardiogenny lub epizody dekompensacji niewydolności serca wymagające leczenia dożylnego lekami inotropowymi. Dodatkowo, tak jak w przypadku stosowania innych leków beta-adrenolitycznych, nebiwolol jest przeciwwskazany w przypadku: wstrząsu kardiogennego, nie leczonej niewydolności serca, zespołu chorego węzła zatokowego, w tym bloku zatokowo-przedsionkowego, bloku przedsionkowo-komorowego II i IIIst., stanów skurczowych oskrzeli lub astmy oskrzelowej w wywiadzie, nie leczonego guza chromochłonnego nadnerczy, kwasicy metabolicznej, bradykardii (tętno <60 uderzeń/min przed rozpoczęciem leczenia), niedociśnienia tętniczego (ciśnienie skurczowe < 90 mmHg), ciężkich zaburzeń krążenia obwodowego.

Środki ostrożności

Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. Nie należy stosować leków β-adrenolitycznych u pacjentów z nie leczoną zastoinową niewydolnością serca. Jeżeli wystąpi konieczność przerwania stosowania leków β-adrenolitycznych u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, od leczenia należy odstępować stopniowo zmniejszając dawkę w okresie, np.: 1-2 tygodni oraz w razie konieczności, zaleca się w tym czasie wprowadzenie odpowiedniego leczenia zapobiegającego zaostrzeniu się objawów dławicy piersiowej. Leki β-adrenolityczne mogą wywoływać bradykardię: w przypadku, gdy tętno spoczynkowe pacjenta wynosi poniżej 50-55 uderzeń na minutę i (lub) wystąpią objawy związane z bradykardią, dawkę należy zmniejszyć. Zalecana jest ostrożność w przypadku stosowania leków β-adrenolitycznych u: pacjentów z zaburzeniami krążenia obwodowego (choroba lub zespół Raynaud'a, chromanie przestankowe) z uwagi na możliwość zaostrzenia się objawów chorobowych; pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym (Ist.) z powodu ujemnego wpływu na czas przewodzenia (ujemny efekt dromotropowy); pacjentów z dławicą Prinzmetal'a z uwagi na możliwość wystąpienia ryzyka skurczu tętnic wieńcowych spowodowanego pobudzeniem receptorów α. Leki β-adrenolityczne mogą zwiększać liczbę napadów dławicy piersiowej i wydłużać czas jej trwania. Zasadniczo, nie zaleca się łączenia nebiwololu z antagonistami kanału wapniowego typu werapamil i diltiazem, jak również z lekami antyarytmicznymi klasy I oraz lekami hipotensyjnymi działającymi ośrodkowo. Lek nie wpływa na stężenie glukozy u pacjentów chorych na cukrzycę, należy jednak zachować ostrożność podczas stosowania leku w tej grupie pacjentów, ponieważ nebiwolol może maskować niektóre objawy hipoglikemii (tachykardia, kołatanie serca). Leki β-adrenolityczne mogą maskować objawy nadczynności tarczycy (tachykardia). Nagłe przerwanie stosowania leku może nasilić te objawy. Zaleca się ostrożne stosowanie leków β-adrenolitycznych u pacjentów z przewlekłymi obturacyjnymi chorobami układu oddechowego, ponieważ leki te mogą prowadzić do nasilenia skurczu dróg oddechowych. Pacjenci z łuszczycą w wywiadzie mogą być leczeni lekami β-adrenolitycznymi jedynie po dokładnej ocenie możliwości ich zastosowania. Leki β-adrenolityczne mogą zwiększać wrażliwość na alergeny oraz nasilać reakcje anafilaktyczne. Należy przerwać podawanie leków β-adrenolitycznych przynajmniej 24 h przed zabiegiem chirurgicznym. Zalecana jest ostrożność w przypadku stosowania niektórych środków znieczulających mających depresyjny wpływ na mięsień sercowy, takich jak: cyklopropan, eter lub trichloroetylen. W celu przeciwdziałania wystąpieniu reakcji ze strony układu przywspółczulnego (nerw błędny), należy podać dożylnie atropinę. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci. Rozpoczęcie leczenia przewlekłej niewydolności serca nebiwololem wymaga regularnego monitorowania. Nie należy nagle przerywać leczenia, o ile nie jest to wyraźnie wskazane. Lek zawiera laktozę - nie stosować u pacjentów z rzadką dziedziną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Preparatu nie stosować w ciąży, chyba że jego zastosowanie jest konieczne. Leki β-adrenolityczne zmniejszają przepływ krwi przez łożysko, co może spowodować wewnątrzmaciczne obumarcie płodu, poronienie lub poród przedwczesny. Działania niepożądane tj. hipoglikemia i bradykardia mogą wystąpić u płodu i noworodka. Nie zaleca się karmienia piersią podczas stosowania preparatu.

Działania niepożądane

Nadciśnienie tętnicze. Często: ból i zawroty głowy, parestezje, duszność, zaparcia, nudności, biegunka, zmęczenie, obrzęki. Niezbyt często: koszmary senne, depresja, zaburzenia widzenia, bradykardia, niewydolność serca, zwolnienie przewodzenia i (lub) bloki przedsionkowo-komorowe, niedociśnienie tętnicze, wystąpienie i (lub) nasilenie chromania przestankowego, skurcz oskrzeli, dyspesja, wzdęcia, wymioty, świąd, wysypka, rumień skóry, impotencja. Bardzo rzadko: omdlenie, nasilenie objawów łuszczycy. Częstość nie znana: obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość. Ponadto, podczas stosowania niektórych β-adrenolityków obserwowano: omamy, psychozy, dezorientację, oziębienie i (lub) zasinienie kończyn, zespół Raynaud’a, suchość spojówek, oraz zespół oczno-śluzówkowo-skórny typowy dla praktololu. Przewlekła niewydolność serca. Najczęściej zgłaszano bradykardia i zawroty głowy. Ponadto zgłaszano: nasilenie objawów niewydolności serca, hipotensję ortostatyczną, nietolerancję leku, blok przedsionkowo-komorowy Ist., obrzęk kończyn dolnych.

Interakcje

Połączenia nie zalecane: leki antyarytmiczne klasy I (chinidyna, hydrochinidyna, cibenzolina, flekainid, disopiramid, lidokaina, meksyletyna, propafenon) - możliwy wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego i zwiększenie negatywnego działania inotropowego; antagoniści kanału wapniowego typu werapamil/diltiazem - negatywny wpływ na kurczliwość i przewodzenie przedsionkowo-komorowe (dożylne podanie werapamilu pacjentom stosującym leki β-adrenolityczne może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia tętniczego i bloku przedsionkowo-komorowego); ośrodkowo działające leki hipotensyjne (klonidyna, guanfacyna, moksonidyna, metyldopa, rilmenidyna) - równoczesne stosowanie może nasilać objawy niewydolności serca poprzez zmniejszenie ośrodkowego napięcia współczulnego (zmniejszenie częstości tętna i rzutu serca, rozszerzenie naczyń), nagłe przerwanie stosowania leku, szczególnie w przypadku wcześniejszego odstawienia leku blokującego receptory β-adrenergiczne, może zwiększać ryzyko "nadciśnienia z odbicia". Połączenia stosowane ostrożnie: leki antyarytmiczne klasy III (amiodaron) - możliwe nasilenie wpływu na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego; leki anestetyczne - lotne pochodne fluorowcowane - możliwe łagodzenie odruchowej tachykardii i zwiększenie ryzyka niedociśnienia tętniczego, należy unikać nagłego przerwania stosowania β-adrenolityku; insulina i doustne leki przeciwcukrzycowe - ryzyko maskowania niektórych objawów hipoglikemii (kołatanie serca, tachykardia). Połączenia do rozważenia: glikozydy naparstnicy - jednoczesne stosowanie może wydłużać czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego, badania kliniczne z zastosowaniem nebiwololu nie wykazały interakcji z glikozydami naparstnicy, lek nie wpływa na kinetykę digoksyny.; antagoniści wapnia w rodzaju dihydropirydyny (amlodypina, felodypina, lacidypina, nifedypina, nikardypina, nimodypina, nitrendypina) - u pacjentów z niewydolnością serca, jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko niedociśnienia tętniczego, nie można również wykluczyć zwiększenia ryzyka dalszego upośledzenia zdolności pompowania przez komorę; leki przeciwpsychotyczne, przeciwdepresyjne (trójpierścieniowe, barbiturany i fenotiazyny) - jednoczesne stosowanie może nasilać hipotensyjne działanie leków β-adrenolitycznych (działanie addycyjne); NLPZ - brak wpływu na hipotensyjne działanie nebiwololu; leki sympatykomimetyczne - jednoczesne stosowanie może przeciwdziałać działaniu β-adrenolityków, leki β-adrenergiczne mogą prowadzić do niepowstrzymanej aktywności α-adrenergicznej leków sympatykomimetycznych z działaniem, zarówno α-, jak i β-adrenergicznym (ryzyko wystąpienia nadciśnienia tętniczego, ciężkiej bradykardii i bloku serca). Ze względu na to, że metabolizm nebiwololu obejmuje izoenzym CYP2D6, jednoczesne podawanie z substancjami hamującymi aktywność tego enzymu, a w szczególności z paroksetną, fluoksetyną, tiorydazyną i chinidyną, może prowadzić do zwiększenia stężenia nebiwololu w osoczu, co wiąże się ze zwiększeniem ryzyka wystąpienia nadmiernej bradykardii i działań niepożądanych. Jednoczesne stosowanie z cymetydyną powoduje zwiększenie stężenia nebiwololu w osoczu, bez wpływu na działanie kliniczne. Jednoczesne zastosowanie z ranitydyną nie miało wpływu na farmakokinetykę nebiwololu. Możliwe jest jednoczesne stosowania preparatu i leków zobojętniających kwasy żołądkowe pod warunkiem, że nebiwolol jest przyjmowany z posiłkiem, a lek zobojętniający - pomiędzy posiłkami. Jednoczesne zastosowanie nebiwololu z nikardypiną powodowało niewielkie zwiększenie stężenia obu leków w osoczu, bez wpływu na działanie kliniczne. Jednoczesne podanie alkoholu, furosemidu lub hydrochlorotiazydu nie miało wpływu na farmakokinetykę nebiwololu. Lek nie ma wpływu ani na farmakokinetykę, ani farmakodynamikę warfaryny.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli. Nadciśnienie tętnicze: 5 mg na dobę o stałej porze (działanie występuje po 1-2 tyg. leczenia, w niektórych przypadkach - po 4 tyg.). Możliwe jest stosowanie leków β-adrenolitycznych w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi jak dotąd, addycyjne działanie przeciwnadciśnieniowe obserwowano jedynie po podaniu nebiwololu i hydrochlorotiazydu (12,5-25 mg). W niewydolności nerek oraz u pacjentów >65 rż. zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg na dobę, którą w razie potrzeby można zwiększyć do 5 mg. Przewlekła niewydolność serca. Stan pacjentów powinien być stabilny (bez ostrej niewydolności przez 6 tyg. przed rozpoczęciem leczenia). U pacjentów otrzymujących leki działające na układ sercowo-naczyniowy, w tym leki moczopędne, digoksynę, inhibitory ACE, antagonistów receptora angiotensyny II, dawki tych leków powinny być ustalone podczas 2 tyg. przed rozpoczęciem leczenia nebiwololem. Rozpoczęcie leczenia i zwiększanie dawki powinno być wykonywane pod nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu przewlekłej niewydolności serca, pacjent powinien być pod obserwacją przez co najmniej 2 h. Początkowe zwiększanie dawki powinno odbywać się według poniższego schematu w odstępach 1-2 tyg. stosownie do indywidualnej tolerancji wykazywanej przez pacjenta: dawkę 1,25 mg należy zwiększać do 2,5 mg raz na dobę, następnie do 5 mg raz na dobę, aż do 10 mg raz na dobę. Maksymalna dawka wynosi 10 mg raz na dobę. Rozpoczęcie leczenia i każdorazowe zwiększenie dawki powinno być prowadzone pod nadzorem doświadczonego lekarza przez okres, co najmniej 2 h aby mieć pewność, że stan kliniczny pacjenta pozostaje stabilny (ze szczególnym uwzględnieniem parametrów ciśnienia krwi, tętna, zaburzeń przewodzenia, nasilenia objawów niewydolności serca). Wystąpienie objawów niepożądanych może uniemożliwić leczenie maksymalną zalecaną dawką. W razie potrzeby, osiągniętą dawkę można też stopniowo zmniejszać, a następnie wprowadzić ją ponownie, o ile postępowanie takie zostanie uznane za właściwe. Podczas zwiększania dawki, w przypadku nasilenia się objawów niewydolności serca lub wystąpienia nietolerancji leku, zaleca się najpierw zmniejszenie dawki nebiwololu lub, w razie konieczności, natychmiastowe odstawienie leku (w przypadku ciężkiego niedociśnienia, nasilenia objawów niewydolności serca z ostrym obrzękiem płuc, wstrząsu kardiogennego, objawowej bradykardii lub bloku przedsionkowo-komorowego).
Tabletkę należy popić szklanką wody, przyjmować niezależnie od posiłków.

Uwagi


Pharmindex