Działanie

Lek przeciwdepresyjny. Mechanizm działania wenlafaksyny polega prawdopodobnie na nasileniu aktywności neurotransmisyjnej w obrębie o.u.n. W badaniach przedklinicznych wykazano, że wenlafaksyna i jej główny metabolit - O-demetylowenlafaksyna (ODV) są silnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny. Ponadto wenlafaksyna jest słabym inhibitorem wychwytu zwrotnego dopaminy. Wenlafaksyna i ODV zmniejszają reaktywność receptorów β-adrenergicznych (zarówno po podaniu pojedynczej dawki jak i po dawkach wielokrotnych). Wenlafaksyna nie wykazuje in vitro powinowactwa do receptorów muskarynowych, histaminergicznych H1 oraz α1-adrenergicznych w mózgu szczura. Nie hamuje aktywności MAO. Po podaniu doustnym wchłania się co najmniej 92% dawki. Całkowita biodostępność wynosi 45%. Maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV w osoczu występują w ciągu odpowiednio: 6 ±1,5 h i 8,8 ±2,2 h. T0,5 w fazie eliminacji tabletek o przedłużonym uwalnianiu wynosi 15 ±6 h i jest ograniczony stopniem wchłaniania. Wenlafaksyna i ODV wiążą się z białkami osocza odpowiednio w 27% i 30%. Wenlafaksyna podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia w wątrobie, przede wszystkim przy udziale CYP2D6 do głównego metabolitu - ODV, ponadto przez CYP3A3/4 do N-demetylowenlafaksyny oraz do innych metabolitów. Wenlafaksyna i jej metabolity wydalane są głównie przez nerki. Pokarm nie wpływa na wchłanianie i metabolizm leku. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby T0,5 wenlafaksyny i ODV ulegają wydłużeniu.
PharmaIndex

Wskazania

Ciężkie epizody depresji. Krótkotrwałe leczenie zaburzenia lękowego uogólnionego. Leczenie zaburzenia lękowego z napadami lęku z agorafobią lub bez agorafobii.
PharmaIndex

Przeciwskazania

Nadwrażliwość na składniki preparatu. Nie należy stosować wenlafaksyny jednocześnie z inhibitorami MAO lub w ciągu 14 dni po zaprzestaniu leczenia inhibitorem MAO. Leczenie wenlafaksyną należy przerwać przynajmniej 7 dni przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem MAO.
PharmaIndex

Srodki ostrożności

Ze względu na zwiększone ryzyko myśli i prób samobójczych oraz samouszkodzeń należy uważnie obserwować pacjentów do czasu uzyskania wyraźnej remisji objawów depresji oraz w początkowych etapach procesu zdrowienia (największe ryzyko samobójstwa). Należy uważnie obserwować pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi, pacjentów z zachowaniami lub myślami samobójczymi w wywiadzie, pacjentów, którzy przed rozpoczęciem terapii wykazywali znaczne nasilenie myśli samobójczych oraz młodych dorosłych. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z manią w wywiadzie. Preparat stosować szczególnie ostrożnie u pacjentów z padaczką i (lub) organicznym uszkodzeniem mózgu. Podczas leczenia fazy depresyjnej w przebiegu zaburzenia dwubiegunowego, może nastąpić rozwój choroby w kierunku fazy maniakalnej - należy rozważyć przerwanie leczenia. Brak doświadczeń w leczeniu u chorych na schizofrenię. U pacjentów z objawami akatyzji zwiększenie dawki może być szkodliwe. Należy zachować ostrożność u pacjentów z marskością wątroby oraz z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek - konieczne może być zmniejszenie dawki lub wydłużenie przerw między dawkami. Preparat może wpływać na kontrolę glikemii - konieczne może być dostosowanie dawki insuliny i (lub) doustnych leków przeciwcukrzycowych. Ponadto preparat należy stosować ostrożnie u pacjentów w wieku podeszłym (zwłaszcza stosujących diuretyki lub ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową z innego powodu), u pacjentów z zaburzeniami mikcji (np. przerost gruczołu krokowego), z jaskrą z wąskim kątem przesączania, zwiększonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, niskim lub wysokim ciśnieniem tętniczym, z chorobami serca (zaburzenia przewodzenia, dusznica bolesna, świeży zawał mięśnia sercowego). U pacjentów, u których utrzymuje się zwiększone ciśnienie krwi podczas terapii wenlafaksyną (ciężka i niekontrolowana hipertensja) należy rozważyć zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia. Należy zachować ostrożność u pacjentów, których stan może być zaburzony przez zwiększenie częstości akcji serca. Ponadto ostrożnie stosować u pacjentów z ostrym niedokrwieniem mięśnia sercowego, ostrymi zaburzeniami naczyniowo-mózgowymi, z innymi chorobami serca, które mogą zwiększać ryzyko arytmii komorowych. W przypadku wystąpienia hipercholesterolemii podczas długotrwałej terapii wenlafaksyną należy rozważyć zmianę leczenia. Ostrożnie stosować u pacjentów z tendencją do krwawień w obrębie skóry lub błon śluzowych. Lek nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. W toku badań klinicznych zachowania samobójcze oraz wrogość (agresja, zachowania buntownicze, gniew) obserwowano częściej u dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi niż w grupie otrzymującej placebo. Jeśli w oparciu o istniejącą potrzebę kliniczną podjęta zostanie decyzja o leczeniu, pacjent powinien być uważnie obserwowany pod kątem objawów samobójczych. Brak długoterminowych badań dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży dotyczących wzrostu, dojrzewania, rozwoju poznawczego i rozwoju zachowania. Preparat zawiera laktozę i nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy.
PharmaIndex

Ciąża i laktacja

Wenlafaksyna nie powinna być stosowana w okresie ciąży, chyba że jest to zdecydowanie konieczne. W przypadku długotrwałego stosowania aż do terminu porodu, u noworodka mogą wystąpić objawy odstawienne. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit są wydzielane do mleka matki - należy podjąć decyzję czy zaprzestać karmienia piersią, czy odstawić preparat.
PharmaIndex

Działania niepożądane

Często: osłabienie/zmęczenie, astenia, zawroty głowy, ból głowy, zwiększone napięcie mięśni, parestezje, uspokojenie, drżenia, bezsenność, senność, nerwowość, agresja, nieprawidłowe sny, zaburzenia orgazmu (u mężczyzn), zaburzenia akomodacji, rozszerzenie źrenic, zaburzenia widzenia, zaburzenia apetytu, zaparcia, nudności, wymioty, anoreksja, suchość błony śluzowej jamy ustnej, niestrawność, zwiększone stężenie cholesterolu w surowicy (długotrwałe leczenie, duże dawki), zmniejszenie masy ciała, nadciśnienie, rozszerzenie naczyń (nagłe zaczerwienienie), wybroczyny, krwawienie z błon śluzowych, ziewanie, nadmierna potliwość (w tym poty nocne), zaburzenia oddawania moczu (najczęściej przerywane oddawanie moczu), zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zmniejszenie libido. Niezbyt często: drgawki kloniczne mięśni, apatia, omamy, pobudzenie, zaburzenia orgazmu (u kobiet), szum uszny, bruksizm, zaburzenia smaku, biegunka, nieprawidłowe wyniki testów czynnościowych wątroby, hiponatremia, zwiększenie masy ciała, arytmia (w tym tachykardia), niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, omdlenia, zatrzymanie moczu, krwotok miesiączkowy, zapalenie skóry, łysienie, reakcje nadwrażliwości na światło, wysypka. Rzadko: zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS), drgawki, akatyzja, mania, hipomania, zapalenie wątroby, zespół SIADH, krwotok (w tym krwotok mózgowy), krwawienie z przewodu pokarmowego, trombocytopenia, wydłużenie czasu krwawienia. Bardzo rzadko: reakcje pozapiramidowe (w tym dystonia i dyskineza), dyskineza późna, majaczenie, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, zapalenie trzustki, wydłużenie odstępu QT i QRS, migotanie, komór, tachykardia komorowa (w tym torsade de pointes), niewyrównana niewydolność serca, niewydolność serca, eozynofilia płucna (z objawami tj. duszność, ból w klatce piersiowej), rabdomioliza, zwiększone stężenia prolaktyny, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, świąd, pokrzywka, reakcje anafilaktyczne, nieprawidłowy skład krwi (w tym agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, neutropenia, pancytopenia). W pediatrycznych badaniach klinicznych obserwowano następujące działania niepożądane, które występowały z częstością podobną jak u pacjentów dorosłych: ból brzucha, pobudzenie, anoreksja, zmniejszenie masy ciała, podwyższone ciśnienie tętnicze krwi, zwiększone stężenie cholesterolu w surowicy, niestrawność, wybroczyny, krwawienie z nosa, bóle mięśni.
Odstawienie leku (zwłaszcza nagłe) może prowadzić do wystąpienia objawów odstawiennych tj.: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje i uczucie przeszycia prądem), zaburzenia snu (bezsenność, intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności, wymioty, drżenie, splątanie, pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, labilność emocjonalna, drażliwość, zaburzenia widzenia.
PharmaIndex

Interakcje

Nie należy stosować wenlafaksyny jednocześnie z inhibitorami MAO lub w ciągu 14 dni od odstawienia inhibitora MAO. Leczenie wenlafaksyną należy przerwać przynajmniej 7 dni przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem MAO. W przypadku rozpoczęcia leczenia wenlafaksyną 14 dni po odstawieniu inhibitora MAO zaleca się zastosowanie pojedynczej dawki dobowej 37,5 mg wenlafaksyny przez kilka pierwszych dni. Ze względu na ryzyko zespołu serotoninergicznego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wpływającymi na układ serotoninergiczny np.: tryptany, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. Nie odnotowano interakcji u zdrowych ochotników po pojedynczej dawce litu, diazepamu i etanolu; jednak w trakcie leczenia wenlafaksyną należy unikać spożywania alkoholu. W czasie podawania wenlafaksyny w stanie stacjonarnym, jednoczesne doustne podawanie haloperidolu powodowało zmniejszenie całkowitego klirensu nerkowego haloperidolu, zwiększenia AUC i Cmax dla haloperidolu. T0,5 w fazie eliminacji pozostał niezmieniony. Mechanizm tego działania nie jest znany. Wenlafaksyna nie wpływa na metabolizm imipraminy i jej metabolitu, ale klirens nerkowy metabolitu ulega zmniejszeniu, a AUC i Cmax są zwiększone. Cymetydyna hamuje metabolizm pierwszego przejścia wenlafaksyny przez wątrobę, ale nie wykazuje wpływu na tworzenie i eliminację ODV. Przy jednoczesnym stosowaniu tych leków ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością wątroby oraz u pacjentów w wieku podeszłym. Należy zachować ostrożność w przypadku łącznego stosowania z terapią elektrowstrząsową - niewielkie doświadczenie kliniczne. U pacjentów stosujących klozapinę może dojść do zwiększenia jej stężenia po podaniu wenlafaksyny. Preparat należy podawać ostrożnie u pacjentów stosujących jednocześnie leki zwiększające ryzyko krwawień tj.: leki przeciwzakrzepowe, pochodne kwasu salicylowego, NLPZ. W przypadku stosowania łącznego z warfaryną stwierdzono zwiększenie czasu protrombinowego, czasu częściowej tromboplastyny lub INR. Nie zaleca się stosowania z preparatami zmniejszającymi masę ciała. Ostrożnie stosować z lekami hamującymi CYP2D6: chinina, paroksetyna, fluoksetyna, perfenazyna, haloperydol, lewomepromazyna. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A3/4 (np. ketokonazol, itrakonazol, rytonawir) może zwiększać stężenie wenlafaksyny we krwi. Wenlafaksyna nie hamuje CYP3A4, CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19. Potwierdzono to w badaniach in vivo z następującymi substancjami: alprazolam, kofeina, diazepam, tolbutamid.
PharmaIndex

Dawkowanie

Doustnie. Ciężkie epizody depresji. Skuteczna dawka wynosi zwykle od 75 mg do 225 mg. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg raz na dobę. Efekt stanie się widoczny po 2-4 tyg. leczenia odpowiednimi dawkami. Jeżeli odpowiedź kliniczna jest niezadowalająca, dawka może być zwiększona do 150 mg, a następnie do 225 mg. Pacjenci niereagujący na te dawki, mogą potrzebować do 375 mg wenlafaksyny, jednak doświadczenie z dużymi dawkami jest wciąż ograniczone. Dawki należy zwiększać w odstępach ok. 2 tyg. lub dłuższych, i nie częściej niż co 4 dni. Jeżeli po 2-4 tyg. nie wystąpi odpowiedź kliniczna, nie należy kontynuować leczenia. Na ogół przyjmuje się, że ostre epizody ciężkiej depresji wymagają farmakologicznej terapii trwającej 4-6 miesięcy. Niektórzy pacjenci mogą wymagać dłuższych cykli leczenia. Należy okresowo oceniać skuteczność długotrwałego leczenia. Krótkotrwałe leczenie zaburzenia lękowego uogólnionego. Zalecana dawka wynosi 75 mg do 225 mg raz na dobę. Nie udowodniono skuteczności leczenia dłuższego niż 8 mies. Zaburzenie lękowe z napadami lęku z agorafobią lub bez agorafobii. Zalecana dawka wynosi 75 mg raz na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 37,5 mg raz na dobę przez pierwsze 4-7 dni, po których należy zwiększyć dawkę do 75 mg raz na dobę. U pacjentów, którzy nie wykazują odpowiedzi na dawkę 75 mg, dawka może być zwiększana do 150 mg raz na dobę, a następnie do maksymalnej dawki 225 mg. Dawkę można zwiększać nie częściej niż co 4 dni. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby zaleca się zmniejszenie dawki, leczenie należy rozpocząć od postaci o natychmiastowym uwalnianiu w celu określenia odpowiedniej dawki. Pacjenci z niewydolnością nerek. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub u pacjentów hemodializowanych dawkę należy zmniejszyć o 50%, u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) należy zachować ostrożność i rozważyć zmniejszenie dawki. Pacjenci z niewydolnością wątroby. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby całkowita dawka dobowa powinna być zmniejszona o 50%, u niektórych pacjentów o więcej niż 50%. Nie ma danych dotyczących stosowania preparatu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Zalecana jest ostrożność i należy wziąć pod uwagę zmniejszenie dawki o więcej niż 50%. Pacjenci w podeszłym wieku, pacjenci z zaburzeniami sercowo-naczyniowymi, nadciśnieniem tętniczym. Leczenie należy rozpocząć od najmniejszej skutecznej dawki. W przypadku indywidualnego dostosowywania dawki przy zwiększaniu dawki należy zachować szczególną ostrożność.
Tabletki należy połykać w całości. Preparat przyjmować podczas posiłku, najlepiej o tej samej porze każdego dnia (rano lub wieczorem).
PharmaIndex

Uwagi

Podczas odstawiania preparatu dawka powinna być zmniejszana stopniowo w celu uniknięcia objawów odstawiennych. U pacjentów, którzy przyjmowali preparat dłużej niż 6 tyg. zaleca się stopniowe odstawianie przez okres co najmniej 2 tyg. Zaleca się kontrolę ciśnienia tętniczego u pacjentów otrzymujących wenlafaksynę. W czasie długotrwałego leczenia należy monitorować stężenia cholesterolu we krwi. Należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych i wykonywania zadań wymagających precyzji. Podczas leczenia nie należy spożywać alkoholu.
PharmaIndex

Klasa terapeutyczna

antidepressivum
PharmaIndex

Masz pytania? Podyskutuj na forum

Komentarze [0]

Zaloguj się, by dodać komentarz lub komentuj anonimowo:
Twój nick:

Zobacz także

Wirtualny diagnosta

Sprawdź, co Ci dolega
z naszym wirtualnym diagnostą

Newsletter

Chcesz być na bieżąco?

Polecane

Anatomia człowieka

Odkryj tajemnice
ludzkiego ciała

Mapa placówek

Sprawdź najbliższe apteki,
przychodnie, szpitale ...

© Pharma Partner 2012. Wszelkie prawa zastrzeżone

X

Logowanie:

login:

hasło: