Działanie

Epoetyna beta jest rekombinowaną ludzką erytropoetyną (rHu-Epo), wytwarzaną metodą rekombinacji DNA. Ma identyczny skład aminokwasowy i węglowodanowy jak erytropoetyna izolowana z moczu chorych na niedokrwistość. Erytropoetyna (epoetyna) jest glikoproteiną, która jako czynnik pobudzający mitozę i hormon różnicujący komórki stymuluje wytwarzanie erytrocytów z komórek prekursorowych szpiku kostnego. Po podaniu epoetyny beta zwiększa się liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny i liczba retikulocytów, a także zwiększa się wbudowywanie żelaza 59Fe. Okres półtrwania podanej dożylnie epoetyny beta wynosi 4-12 h. Okres półtrwania w fazie eliminacji po podaniu podskórnym jest dłuższy niż po podaniu dożylnym i wynosi 13-28 h. Biodostępność epoetyny beta podanej podskórnie wynosi 23-42% w porównaniu do podania dożylnego.
PharmaIndex

Wskazania

Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej choroby nerek u dorosłych i dzieci. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków u dzieci z masą urodzeniową od 750 g do 1500 g, urodzonych przed 34 tyg. ciąży. Leczenie objawowej niedokrwistości u dorosłych pacjentów otrzymujących chemioterapię z powodu choroby nowotworowej (z wyjątkiem nowotworów złośliwych pochodzenia szpikowego). Zwiększenie liczby autologicznych krwinek czerwonych u osób przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji -w tym wskazaniu należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, uwzględniając możliwość powikłań zakrzepowo-zatorowych; leczenie wskazane jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (hemoglobina 10-13 g/dl [6,21-8,07 mmol/l], bez niedoboru żelaza), jeśli nie ma możliwości przechowania wystarczającej ilości krwi własnej, zaś przewidziany planowany zabieg chirurgiczny wymaga przetoczenia znacznej objętości krwi (4 lub więcej jednostek przetoczeniowych u kobiet i 5 lub więcej u mężczyzn).
PharmaIndex

Przeciwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Podawanie preparatu w celu “zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych” jest przeciwwskazane u pacjentów, którzy w miesiącu poprzedzającym leczenie przebyli zawał serca lub udar mózgu, u osób z niestabilną dławicą piersiową oraz u chorych o zwiększonym ryzyku wystąpienia zakrzepicy żył głębokich, np. z chorobą zakrzepowo-zatorową w wywiadzie.
PharmaIndex

Srodki ostrożności

Lek należy stosować ostrożnie w opornej niedokrwistości z nadmiarem komórek blastycznych w fazie transformacji, w padaczce, przy zwiększonej liczbie płytek krwi, a także w przewlekłej niewydolności wątroby. Wskazania do stosowania preparatu należy określać indywidualnie u nie poddawanych dializie pacjentów ze stwardnieniem naczyń nerkowych, ponieważ nie można z całą pewnością wykluczyć nasilenia niewydolności nerek. U pacjentów, u których podejrzewana jest lub potwierdzona obecność przeciwciał neutralizujących skierowanych przeciwko erytropoetynie nie należy stosować preparatu. W przypadku stwierdzenia paradoksalnego zmniejszenia stężenia hemoglobiny i ciężkiej niedokrwistości z małą liczbą retikulocytów należy natychmiast przerwać leczenie epoetyną oraz oznaczyć miano przeciwciał przeciwko erytropoetynie w surowicy pacjenta. U pacjentów z WZW typu C, leczonych interferonem, rybawiryną i jednocześnie epoetyną obserwowano przypadki wybiórczej aplazji układu czerwonokrwinkowego (PRCA). Epoetyny nie są zarejestrowane do leczenia niedokrwistości w przebiegu WZW typu C. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek może wystąpić zwiększone ciśnienie tętnicze lub nasilenie istniejącego nadciśnienia, zwłaszcza w przypadkach szybkiego zwiększenia hematokrytu. Jeżeli zwiększonego ciśnienia nie można skorygować farmakologicznie, zaleca się tymczasowe odstawienie preparatu. Zaleca się regularne kontrole ciśnienia tętniczego, w tym pomiędzy dializami (zwłaszcza na początku leczenia). Należy zwrócić szczególną uwagę na nagłe, przeszywające, bóle głowy o typie migrenowym, które mogą być objawem ostrzegawczym przełomu nadciśnieniowego. U pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, może dojść do umiarkowanego (w zakresie normy), zależnego od dawki, zwiększenia liczby płytek krwi; zaleca się regularne kontrolowanie liczby płytek krwi przez pierwsze 8 tyg. leczenia preparatem. Ze względu na zwiększone ryzyko zgonu i ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych lub incydentów mózgowo-naczyniowych, u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek nie należy utrzymywać wartości stężenia hemoglobiny większych niż 12 g/dl (7,5 mmol/l). Nie wykazano istotnych korzyści związanych ze stosowaniem epoetyn, jeśli uzyskano zwiększenie stężenia hemoglobiny konieczne do kontrolowania objawów niedokrwistości i uniknięcia przetoczeń krwi. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, w związku ze zwiększeniem wartości hematokrytu w wyniku leczenia preparatem, często niezbędne jest zwiększenie dawki heparyny podczas hemodializy. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek narażonych na zakrzep przetoki należy rozważyć wczesną kontrolę przetoki i profilaktykę zakrzepów, np. przez podawanie kwasu acetylosalicylowego. U wcześniaków, zwłaszcza przed 12.-14. dniem życia, należy regularnie kontrolować liczbę płytek krwi. Z uwagi na obawę, iż epoetyny mogą stymulować wzrost nowotworów (w kilku badaniach klinicznych, epoetyny nie wykazywały zwiększenia przeżycia lub zmniejszenia ryzyka rozwoju nowotworu u pacjentów z niedokrwistością towarzyszącą nowotworom), w niektórych sytuacjach klinicznych przetoczenie krwi powinno być preferowaną metodą leczenia niedokrwistości u pacjentów z chorobą nowotworową. Decyzja o podaniu rekombinowanych erytropoetyn powinna opierać się na ocenie ryzyka i korzyści oraz indywidualnej ocenie stanu pacjenta, w tym stanu klinicznego (należy uwzględnić takie dane jak: typ nowotworu i stadium jego rozwoju, stopień anemizacji, oczekiwane przeżycie, środowisko w którym leczony jest pacjent oraz osobiste preferencje pacjenta). Czynniki stymulujące erytropoezę nie są wskazane do stosowania u pacjentów z nowotworami złośliwymi, nie otrzymujących chemioterapii ani radioterapii. U pacjentów z chorobą nowotworową należy regularnie kontrolować liczbę płytek krwi, stężenie hemoglobiny oraz ciśnienie tętnicze. U pacjentów przygotowywanych do zabiegu chirurgicznego z zastosowaniem autotransfuzji możliwe jest zwiększenie liczby płytek krwi, zwykle w granicach normy. W związku z tym zaleca się u tych pacjentów kontrolowanie liczby płytek krwi co najmniej raz w tygodniu; jeśli liczba płytek przekroczy 150 x 109/l lub, jeśli jest większa od wartości prawidłowych, epoetynę należy odstawić. Jeśli podczas leczenia stężenie potasu zwiększy się, należy rozważyć przerwanie podawania preparatu do czasu uzyskania normalizacji jego stężenia we krwi. W przypadku stosowania preparatu u pacjentów przygotowywanych do autotransfuzji, należy przestrzegać zasad ogólnie przyjętych w krwiodawstwie, w szczególności: pobranie krwi dopuszczalne jest tylko u pacjentów, u których hematokryt jest ≥ 33% (stężenie hemoglobiny ≥ 11 g/dl - 6,83 mmol/l); pobierając krew od pacjentów o mc. poniżej 50 kg należy zachować szczególne środki ostrożności; jednorazowo nie należy pobierać więcej niż około 12% obliczonej objętości krwi pacjenta. Leczenie preparatem powinno być stosowane tylko u pacjentów, u których szczególnie ważne jest uniknięcie przetaczania krwi homologicznej; zawsze należy rozważyć stosunek ryzyka do korzyści podczas przetaczania krwi homologicznej. Jedna ampułka zawiera do 0,3 mg fenyloalaniny - należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z ciężkimi postaciami fenyloketonurii.
PharmaIndex

Ciąża i laktacja

Brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania epoetyny beta w czasie ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka/płodu, przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy. Należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania leku kobietom w ciąży.
PharmaIndex

Działania niepożądane

Pacjenci z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej choroby nerek. Często: ból głowy, nadciśnienie tętnicze (zwłaszcza w przypadku szybkiego narastania wartości hematokrytu). Niezbyt często: przełom nadciśnieniowy (także z objawami podobnymi do encefalopatii; zmiany takie mogą wystąpić także u pojedynczych chorych z prawidłowym lub niskim ciśnieniem tętniczym). Rzadko: zakrzepica przetoki (zwłaszcza u pacjentów ze skłonnością do niedociśnienia tętniczego lub z powikłaniami w obrębie przetoki np. zwężeniem, tętniakiem). W większości przypadków obserwowano także zmniejszenie stężenie ferrytyny we krwi z równoczesnym zwiększeniem wartości hematokrytu. Bardzo rzadko: nadpłytkowość. W pojedynczych przypadkach obserwowano przemijające zwiększenie stężenia potasu i fosforanów we krwi oraz występowanie wybiórczej aplazji czerwonokrwinkowej (PRCA), spowodowanej przez neutralizujące przeciwciała przeciw erytropoetynie, powstające w związku z leczeniem preparatem (w przypadku rozpoznania tego powikłania konieczne jest odstawienie epoetyny beta - nie należy zastępować tego leku innym białkiem erytropoetycznym). Pacjenci z chorobą nowotworową. Często: nadciśnienie tętnicze, ból głowy, epizody zakrzepowo-zatorowe. Może wystąpić zmniejszenie stężenia żelaza we krwi. Pacjenci zakwalifikowani do autologicznego przetoczenia krwi. Często: ból głowy. Obserwowano także incydenty zakrzepowo-zatorowe oraz przemijający niedobór żelaza. Wcześniaki. Bardzo często: zmniejszenie stężenia ferrytyny we krwi. Ponadto, we wszystkich wskazaniach obserwowano następujące działania niepożądane - często: udar mózgu; rzadko: reakcje skórne (m.in. wysypka, świąd, pokrzywka), odczyn w miejscu wstrzyknięcia; bardzo rzadko: reakcje rzekomoanafilaktyczne, objawy grypopodobne o niewielkim lub umiarkowanym nasileniu (m.in. gorączka, dreszcze, ból głowy, ból kończyn, złe samopoczucie, ból kości).
PharmaIndex

Interakcje

Dotychczasowe doświadczenia kliniczne nie wykazały interakcji preparatu z innymi substancjami. W badaniach na zwierzętach wykazano, że epoetyna beta nie nasila toksycznego działania na szpik następujących cytostatyków: etopozyd, cisplatyna, cyklofosfamid i fluorouracyl.
PharmaIndex

Dawkowanie

Leczenie preparatem powinno być rozpoczynane przez lekarza doświadczonego w prowadzeniu chorych ze stanami wymienionymi we wskazaniach. Ponieważ opisywano pojedyncze przypadki reakcji rzekomoanafilaktycznych, zaleca się, aby pierwszą dawkę leku podać pod kontrolą lekarza. Preparat nie zawiera środków konserwujących i jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia.
Leczenie pacjentów dorosłych i dzieci z niedokrwistością w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek. Podskórnie lub dożylnie - u pacjentów nie poddawanych hemodializie lepiej lek podawać podskórnie, aby uniknąć nakłuwania żył obwodowych; wstrzyknięcie dożylne powinno trwać ok. 2 min i można je wykonać np. u pacjentów hemodializowanych przez przetokę tętniczo-żylną pod koniec dializy. Dawkowanie należy ustalać indywidualnie (biorą pod uwagę: wiek pacjenta, płeć, nasilenie niedokrwistości oraz stan kliniczny pacjenta, w tym choroby towarzyszące), tak aby zwiększyć stężenie hemoglobiny (Hb) maksymalnie do 12 g/dl (7,5 mmol/l) - zwykle zakres wartości docelowych Hb mieści się w przedziale 10-12 g/dl (6,2-7,5 mmol/l). Należy ustalić najmniejszą dawkę leku zapewniającą prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Powinno się unikać zwiększenia stężenia Hb większego niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w czasie 4 tyg. Jeśli taki przypadek się zdarzy, należy zmienić odpowiednio dawkę leku wg schematu: jeśli zwiększenie stężenia Hb jest większe niż 2 g/dl (1,25 mmol/l) w ciągu miesiąca lub jeśli stężenie Hb zwiększa się i osiąga wartość 12 g/dl (7,5 mmol/l), dawkę należy zmniejszyć o około 25%. Jeśli stężenie Hb nadal zwiększa się, leczenie należy przerwać do czasu, aż stężenie Hb zacznie się zmniejszać. Wtedy należy wznowić leczenie rozpoczynając od dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki. Leczenie preparatem składa się z 2 faz: Faza korygowania wartości hematokrytu - Podawanie podskórne: dawka początkowa wynosi 20 j.m./kg mc. 3 razy w tyg.; jeśli wzrost stężenia Hb jest niewystarczający, dawkę można zwiększać, co 4 tyg. o 20 j.m./kg mc. 3 razy w tyg. Dawkę tygodniową można podzielić na dawki podawane codziennie. Podawanie dożylne: dawka początkowa wynosi 40 j.m./kg mc. 3 razy w tyg. Po 4 tyg. dawkę można zwiększyć do 80 j.m./kg mc. 3 razy w tyg., następnie w razie potrzeby o 20 j.m./kg mc. 3 razy w tyg., w odstępach miesięcznych. Nie wolno podawać dawki większej niż 720 j.m./kg mc. na tydzień, zarówno dożylnie jak i podskórnie. Faza podtrzymywania wartości hematokrytu. W celu utrzymania wartości Hb między 10-12 g/dl, początkowo dawkę redukuje się do połowy dawki stosowanej wcześniej. Następnie co 1 lub 2 tyg. ustala się dawkę indywidualnie dla każdego pacjenta (dawka podtrzymująca). W przypadku podawania podskórnego dawka tygodniowa może być podana w jednym wstrzyknięciu raz w tyg. lub podzielona na 3 do 7 podań w tyg. U pacjentów, u których uzyskano stabilną wartość hematokrytu podczas podawania preparatu raz w tygodniu, możliwe jest podawanie w jednym wstrzyknięciu co 2 tyg. W takim przypadku może być konieczne zwiększenie dawki. Wyniki badań klinicznych u dzieci wskazują, że dawka lecznicza preparatu jest na ogół tym większa, im młodszy jest pacjent. Mimo to, u dzieci należy stosować zalecany wyżej schemat dawkowania, ponieważ nie można przewidzieć indywidualnej reakcji na lek. Leczenie preparatem jest leczeniem długotrwałym. Niemniej jednak można je przerwać, w razie konieczności, w każdej chwili. Dane dotyczące schematu dawkowania jeden raz w tygodniu oparte są na badaniach obejmujących okres 24 tyg. terapii. Zapobieganie niedokrwistości wcześniaków. Podskórnie w dawce 250 j.m./kg mc. 3 razy w tyg. Leczenie należy rozpocząć tak szybko, jak to możliwe, najlepiej w 3. dniu życia. Korzyści z leczenia u wcześniaków, którym wcześniej przetoczono krew, prawdopodobnie będą mniejsze, niż u dzieci, którym krwi nie przetaczano. Leczenie powinno trwać 6 tyg. Leczenie objawowej niedokrwistości u pacjentów z nowotworami litymi. Podskórnie. Niezbędna jest indywidualna ocena każdego pacjenta i przebiegu jego choroby. Należy ustalić najmniejszą dawkę leku zapewniającą prawidłową kontrolę objawów niedokrwistości. Docelowe stężenie Hb powinno się mieścić w zakresie 10-12 g/dl (6,2-7,5 mmol/l). Należy unikać utrzymywania stężenie Hb >12 g/dl (7,5 mmol/l). Leczenie należy kontynuować do 4 tygodni od zakończenia chemioterapii. Zalecana dawka początkowa wynosi 30 000 j.m. na tydzień (co odpowiada ok. 450 j.m./kg mc. na tydzień, w przeliczeniu na przeciętną masę ciała). Dawka tygodniowa może być podawana w postaci jednego wstrzyknięcia na tydzień lub w dawkach podzielonych, podawanych 3 do 7 razy w tyg. Jeśli po 4 tyg. leczenia stężenie Hb zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), dotychczasowe dawkowanie należy utrzymać; jeśli stężenie Hb nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), należy rozważyć podwojenie tygodniowej dawki leku. Jeśli po 8 tyg. leczenia stężenie Hb nie zwiększy się o co najmniej 1 g/dl (0,62 mmol/l), uzyskanie odpowiedzi jest mało prawdopodobne i należy przerwać podawanie leku. Maksymalna dawka epoetyny beta nie powinna przekraczać 60 000 j.m. tygodniowo. Po osiągnięciu u pacjenta celu terapeutycznego należy zmniejszyć dawkę o 25-50%, aby utrzymać stężenie hemoglobiny na pożądanym poziomie. Następnie należy rozważyć odpowiednie zmiany dawek leku. Jeśli zwiększenie stężenie Hb jest większe niż 2 g/dl (1,3 mmol/l) w ciągu 4 tygodni lub jeśli stężenie Hb zwiększa się i przekracza wartość 12 g/dl (7,5 mmol/l) należy zmniejszyć dawkę leku o 25 do 50%; leczenie preparatem powinno być okresowo wstrzymane w przypadku, gdy stężenie Hb jest większe niż 13 g/dl (8,1 mmol/l); leczenie powinno być wznowione z zastosowaniem dawki mniejszej o 25% od poprzednio podawanej dawki, w momencie obniżenia stężenia Hb do wartości 12 g/dl (7,5 mmol/l) lub mniejszej. Zastosowanie w celu zwiększenia liczby autologicznych krwinek czerwonych: Dożylnie (przez ok. 2 min) lub podskórnie. Preparat stosuje się 2 razy w tyg. przez 4 tyg. Jeśli wartość hematokrytu pozwala na pobranie krwi (tj. Ht ≥ 33%), preparat należy podać pod koniec pobierania krwi. Przez cały czas stosowania preparatu hematokryt nie powinien być większy niż 48%. Zespół lekarzy prowadzących powinien ustalić dawkę leku indywidualnie u każdego pacjenta, ponieważ zależy ona od wymaganej ilości krwi do autotransfuzji i wewnętrznej rezerwy krwinek czerwonych. Wyznaczoną pojedynczą dawkę należy podawać 2 razy w tyg. przez 4 tyg. Maksymalna dawka podawana dożylnie nie może być większa niż 1600 j.m./kg mc. w ciągu tygodnia, a podawana podskórnie 1200 j.m./kg mc. na tydzień.
PharmaIndex

Uwagi

Przed podaniem preparatu należy wykluczyć niedobór kwasu foliowego i witaminy B12, gdyż niedobory te zmniejszają skuteczność leczenia. U wszystkich pacjentów należy określić stężenie żelaza przed leczeniem i w jego trakcie. Może być niezbędne uzupełnianie żelaza, które należy prowadzić zgodnie z zaleceniami terapeutycznymi. Poważne przeciążenie glinem z powodu leczenia niewydolności nerek może zmniejszać skuteczność preparatu. W trakcie leczenia należy kontrolować ciśnienie tętnicze krwi, morfologię krwi oraz stężenie potasu i fosforanów we krwi. Preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w każdej dawce.
PharmaIndex

Klasa terapeutyczna

antianaemicum , hormonum
PharmaIndex

Masz pytania? Podyskutuj na forum

Komentarze [0]

Zaloguj się, by dodać komentarz lub komentuj anonimowo:
Twój nick:

Zobacz także

Wirtualny diagnosta

Sprawdź, co Ci dolega
z naszym wirtualnym diagnostą

Newsletter

Chcesz być na bieżąco?

Polecane

Anatomia człowieka

Odkryj tajemnice
ludzkiego ciała

Mapa placówek

Sprawdź najbliższe apteki,
przychodnie, szpitale ...

© Pharma Partner 2012. Wszelkie prawa zastrzeżone

X

Logowanie:

login:

hasło: