Alergia na leki – jak ją rozpoznać?

Alergię natychmiastową jest łatwo zdiagnozować, ponieważ po przyjęciu tabletki leku (najczęściej antybiotyku) pacjent zaczyna czuć się źle, pojawia się obrzęk lub wysypka. Znacznie rzadziej występują inne, groźniejsze symptomy, jak zapaść lub duszność, które wymagają szybkiej interwencji medycznej.

Alergię natychmiastową można wykryć próbami punktowymi, skaryfikacyjnymi albo dzięki testom in vitro, np. RAST, ELISA, CAST. Odczyny cytotoksyczne można zdiagnozować na podstawie badań laboratoryjnych: morfologii krwi, liczby płytek, OB, stężenia białka C-reaktywnego i odczynu Coombsa. W rozpoznawaniu choroby kompleksów immunologicznych pomocne są: morfologia krwi, eozynofilia, OB, stężenia białka C-reaktywnego, stężenia składowych dopełniacza.

Zobacz też: Nadwrażliwość na leki.

Alergia późna nie jest tak łatwa do diagnozowania jak alergia natychmiastowa z uwagi na dłuższy okres między zastosowaniem leku a pojawieniem się objawów chorobowych. Doświadczony lekarz może oszacować, jakiego typu są zmiany na skórze i zdecydować o dalszej diagnostyce. Alergię późną, kontaktową diagnozuje się za pomocą testów płatkowych, które polegają na przyklejeniu na skórę płatka nasączonego badanym alergenem na 48 godzin – po jego zdjęciu przez następne 48 godzin skórę poddaje obserwacji i sprawdza, czy nie pojawiają się objawy wyprysku.

Zobacz wideo: Alergia jest dziedziczna

  • Doustne podawanie leków jest bezpieczniejsze od podawania dożylnego lub domięśniowego albo od smarowania lekiem skóry.
  • Jednorazowe podanie leku jest lepiej tolerowane niż dłuższa terapia.
  • Jeśli leczenie ma trwać jakiś czas, to bezpieczniejsza jest terapia ciągła danym lekiem niż przerywana.
  • Dzieci i osoby starsze są znacznie mniej narażone na odczyny polekowe niż ludzie w średnim wieku.
  • Mężczyźni rzadziej uczulają się na leki niż kobiety.
  • Osoby zdrowe są mniej narażone na odczyny polekowe niż osoby ciężko chore, wymagające leczenia wieloma lekami, z upośledzoną czynnością wątroby lub nerek albo alkoholicy.
  • Czasem uczula nie lek, ale jego pochodna powstała w organizmie lub substancja obojętna dodana do danej postaci leku.
  • Jeśli po przyjęciu dawki leku pacjent zaobserwuje u siebie niepokojące objawy, to jak najszybciej powinien skontaktować się z lekarzem i nie zażywać kolejnej porcji leku.

Dobrze by było, gdyby aptekarz, który sprzedaje wywołujące alergię leki, zapytał najpierw pacjenta, czy dany preparat już przyjmował i czy nie jest na niego uczulony. Jeśli nie ma takiej pewności, lepiej zaproponować inny lek lub polecić konsultację z lekarzem.

Jeśli pacjent zgłosił się do aptekarza z powodu wystąpienia objawów polekowych, najważniejsze jest natychmiastowe odstawienie nietolerowanego leku i podanie środków odczulających, których spory wybór jest w sprzedaży odręcznej (są to leki przeciwhistaminowe). Inne leki, działające zdecydowanie silniej antyalergicznie (tj. glikokortykosteroidy), stosowane są z przepisu lekarza.

Aptekarz w aptece nie będzie miał raczej do czynienia z pacjentem we wstrząsie anafilaktycznym, ale warto wiedzieć, że jest to stan bezpośredniego zagrożenia życia i wówczas trzeba natychmiast wdrożyć postępowanie reanimacyjne i przeciwwstrząsowe.

We wszystkich odczynach polekowych należy jak najszybciej odstawić nietolerowany lek, a jeśli istnieje konieczność dalszego leczenia, należy podać lek alternatywny z innej grupy chemicznej. Dla wszystkich najlepszą metodą zmniejszenia liczby odczynów polekowych byłoby ograniczanie dostępu do preparatów mniej bezpiecznych. Nie jest to jednak w pełni możliwe, dlatego każdy z nas powinien zawsze zastanowić się przed zastosowaniem kolejnego leku.

Zobacz również: Obrzęk Quinckego

Oceń artykuł

(liczba ocen 15)

WASZA OPINIA JEST DLA NAS WAŻNA