Bezwzględne riketsjozy

Różne są drogi zakażenia riketsjami, różne są także choroby przenoszone przez te bakterie. Przed podróżą do Ameryki Środkowej, Afryki, Azji czy Australii warto dowiedzieć się, kiedy grozi nam gorączka plamista Gór Skalistych, dur plamisty epidemiczny lub gorączka Q i jak należy je leczyć.

Riketsjozy to ogólne określenie na grupę chorób wywoływanych przez szczególny rodzaj bakterii, zwanych riketsjami. Spośród innych bakterii riketsje wyróżnia to, że są bezwzględnymi pasożytami wewnątrzkomórkowymi. Do zakażenia człowieka dochodzi najczęściej podczas ukąszenia przez owada – przenosiciela lub w wyniku wtarcia w skórę jego kału zawierającego bakterie. Wektorami przenoszącymi infekcje mogą być kleszcze, wszy, pchły itd. Riketsjozy występują na obszarach Ameryki Środkowej, Afryki, a także Azji i Australii. Do najczęściej występujących riketsjoz zaliczamy: gorączkę plamistą Gór Skalistych, dur plamisty epidemiczny oraz gorączkę Q.

Czytaj także: Zdrowie w tropiku – jak przygotować się do egzotycznych podróży?

Przyczyny

Jest to najczęstsza choroba wywoływana przez riketsje. Występuje zazwyczaj u ludzi młodych, częściej u mężczyzn niż u kobiet. Często pojawienie się choroby poprzedzone jest ukąszeniem przez kleszcza. Gorączka plamista Gór Skalistych, jak sama nazwa wskazuje, objawia się wysoką gorączką (39–40 0 C) z towarzyszącymi dreszczami, bólami mięśniowymi i silnym bólem głowy. Około 3–5 dni od wystąpienia gorączki na skórze pojawia się charakterystyczna wysypka, rozpoczynająca się na dłoniach i stopach, a następnie szerząca się na tułów.

Jest najcięższą chorobą wywoływaną przez riketsje. Objawia się gorączką, bólem głowy, ogólnym wyczerpaniem oraz plamisto-krwotoczną wysypką, najbardziej nasiloną na tułowiu. W miarę postępu choroby dochodzi do zajęcia mózgu i serca. Śmiertelność sięga nawet 60% u nieleczonych pacjentów.

Wyjątkowo dla riketsjoz w przypadku gorączki Q do zakażenia dochodzi drogą oddechową. Choroba objawia się wysoką gorączką, bólem głowy i bólami mięśniowymi. Czasem rozwija się też zapalenie płuc. Rzadko może dochodzić do zajęcia przez riketsje innych narządów wewnętrznych, zwłaszcza wątroby, serca, opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu. W przeciwieństwie do innych riketsjoz w przypadku gorączki Q nie występuje wysypka.

Czytaj więcej: Gorączka Q

Leczenie

W leczeniu riketsjoz najważniejsze jest szybkie rozpoznanie i jak najszybsze włączenie terapii. Lekami stosowanymi w przypadku riketsjoz są antybiotyki, które mają zdolność do wnikania do wnętrza komórki, gdyż – jak już wcześniej wspomniano – riketsje to pasożyty wewnątrzkomórkowe. Lekiem pierwszego wyboru jest zazwyczaj doksycyklina. Terapię należy kontynuować przez 7–10 dni. 

Zapobieganie riketsjozom polega przede wszystkim na unikaniu ekspozycji na pchły, wszy i kleszcze. Szczególnie duże ryzyko zakażenia istnieje w przypadku biwakowania, spływów kajakowych czy safari organizowanych na terenach występowania riketsji. Należy o tym pamiętać i na takie okazje zaopatrzyć się w ubrania z długimi rękawami oraz środki odstraszające owady. Istnieje też możliwość szczepień i profilaktycznego stosowania antybiotyków. Decyzja co do takiego postępowania powinna jednak zawsze należeć do lekarza. 

Czytaj więcej: Szczepienia ochronne zalecane w podróżach do krajów tropikalnych

Oceń artykuł

(liczba ocen 15)

WASZA OPINIA JEST DLA NAS WAŻNA