Chlamydia równie groźna jak rzeżączka

gruczoł Bartholina

Ocena użytkowników

(liczba ocen 3)

Nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej jest najczęstszym rodzajem zakażenia przenoszonego droga płciową. Częściej dotyka kobiety niż mężczyzn, ale u obojga partnerów potrafi wywołać poważne powikłania prowadzące m.in. do bezpłodności. Dlatego zapalenie cewki moczowej zawsze jest stanem niebezpiecznym i wymaga pilnej konsultacji z lekarzem.

Zapalenie cewki moczowej może mieć dwa podłoża – rzeżączkowe wywołane przez dwoinka rzeżączki i nierzeżączkowe, za które najczęściej odpowiada pierwotniak chlamydia, rzadziej rzęsistek pochwowy i mycoplasma. Bakterie te przenoszą się droga płciową, dlatego na nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej częściej chorują młode osoby, wielokrotnie zmieniające partnerów seksualnych. Choroba jest tym trudniejsza do wykrycia, że aż 30 procent wszystkich przypadków nierzeżączkowego zapalenia cewki, zwanego w skrócie NGU, przebiega bezobjawowo (u kobiet może to być nawet 70 procent).

Dlaczego kobiety chorują częściej?

Panie ze względu na budowę cewki moczowej częściej chorują na nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej. Charakterystycznymi objawami choroby, które pojawiają się najczęściej w ciągu dwóch tygodni od stosunku z zakażonym partnerem są u nich: ból i pieczenie przy oddawaniu moczu, parcie na pęcherz, upławy, pieczenie w okolicach intymnych, zaburzenia miesiączkowania lub krwawienie podczas stosunku, gdy infekcja objęła też szyjkę macicy. Pacjentka może uskarżać się także na złe samopoczucie i mieć gorączkę. Panie nie powinny lekceważyć żadnego z tych symptomów i zgłosić się do ginekologa lub lekarza rodzinnego tak szybko, jak to możliwe. Diagnostyka polega na wywiadzie lekarskim i pobraniu wymazu z szyjki macicy na 5-6 dni przed wystąpieniem miesiączki oraz wykonaniu posiewu moczu. Może się zdarzyć, że lekarz będzie chciał rozszerzyć badania także o kiłę.

Leczenie nierzeżączkowego zapalenia cewki polega na kuracji antybiotykowej, w trakcie której powinno się powstrzymać od kontaktów seksualnych. Dwa tygodnie od rozpoczęcia leczenia pacjentka powinna się ponownie zgłosić na kontrolę, podczas której lekarz powtórzy badania wymazu z szyjki macicy, może także pobierać próbki moczu. Leczeniem powinien zostać objęty także partner zakażonej kobiety.

Nierzeżączkowe zapalenie cewki u mężczyzn

Mężczyźni podejrzewający u siebie NGU powinni zgłosić się do urologa, który zleci badanie wymazu z cewki moczowej i badanie moczu. U panów nie rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej może objawiać się ropnym wyciekiem z cewki moczowej (czasem widocznym dopiero przy masowaniu), bólem i pieczeniem przy oddawaniu moczu, częstym oddawaniem moczu, problemem z porannym oddawaniem moczu, swędzeniem w okolicy cewki moczowej lub podrażnieniem prącia. Leczenie, podobnie, jak u kobiet, polega na podaniu antybiotyku, powstrzymaniu się od kontaktów seksualnych i diagnostyce partnerki, co pozwoli zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby. Po zakończeniu leczenia konieczna jest także wizyta kontrolna.

Powikłania

NGU nie wyleczy się samoistnie, zaniedbana choroba grozi licznymi powikłaniami, przede wszystkim niepłodnością. U kobiet nieleczone NGU może spowodować także: zapalenie błony śluzowej macicy, zapalenie przydatków, odczynowe zapalenie stawów, zespół Reitera (reaktywne zapalenie stawów). Podczas porodu chlamydią mogą się zarazić od matki noworodki. W ciągu pierwszych 3 miesięcy życia bakteria może u nich wywołać zapalenie płuc i zapalenie spojówek.

U mężczyzn powikłaniami nierzeżączkowego zapalenia cewki moczowej są najczęściej: zapalenie odbytu, zapalenie gardła i spojówek, grożące bezpłodnością zapalenie najądrza, zespół Reitera oraz zapalenie gruczołu krokowego.

Czytaj też:

Temat miesiąca: Skuteczne sposoby na ból gardła