Depresja a samobójstwo

Starszy niż rok

Ocena użytkowników

(liczba ocen 3)

Według danych statystycznych WHO na świecie rocznie popełnia samobójstwo około 500000 osób. W Polsce liczba samobójstw sięga kilku tysięcy rocznie. Z prowadzonych badań wynika, że to kobiety częściej podejmują próbę samobójczą, a mężczyźni częściej popełniają samobójstwo. Wskaźnik samobójstw jest najwyższy w przedziale wiekowym powyżej 45 roku życia.

Ucieczka od beznadziei

Wykazano, że większość osób z depresją, które próbowały popełnić lub popełniły samobójstwo, nie była leczona farmakologicznie i nie korzystała z pomocy psychologicznej. Generalnie osoby z myślami samobójczymi w depresji nie chcą umrzeć, tylko uwolnić od cierpienia jakie niesie ze sobą choroba. Samobójstwo zatem wydaje się najwłaściwszym rozwiązaniem, ucieczką od wszechogarniającej beznadziei, lęku, a nie od życia. Czytaj więcej: depresja,33648.html" style="line-height: 20.8px;">Co to jest depresja?

Dlaczego samobójstwo?

Co skłania osoby z depresją do wyboru tak skrajnego rozwiązania? Cechami charakterystycznymi w przebiegu depresji jest poczucie beznadziei, winy, niemożność uwolnienia się od cierpienia, uzyskania pomocy oraz przeświadczenie o sytuacji bez wyjścia. Oczywiście nie każdy pacjent podejmuje próbę samobójczą. Ale można wyróżnić powtarzające się elementy związane z samobójstwem. Pacjenci skarżą się zazwyczaj na zaburzenia snu, charakteryzuje ich wysoki poziom niepokoju, lęku, nastrój dysforyczny, czyli reagowanie złością, agresją na błahe bodźce. Chorzy odczuwają przewlekły ból.

Początek choroby, wystąpienie pierwszego epizodu lub kolejnych stanowią największe ryzyko popełnienia samobójstwa. Dzieje się tak dlatego, gdyż osoba chora często przerywa zażywanie leków, co zwiększa objawy depresji. Pierwsze wizyty u psychologa, psychiatry także są trudnym przeżyciem. Przy nasilonych objawach depresji pacjent ma obniżoną aktywność, co sprawia, że mimo istnienia myśli samobójczych nie jest w stanie ich zrealizować. Natomiast działanie leków jest nierównomierne, gdyż najpierw pojawia się aktywność chorego, a dopiero potem poprawia się nastrój, co ułatwia popełnienie samobójstwa. Stąd w leczeniu tego schorzenia ważna jest pomoc rodziny, wsparcie i zrozumienie. Chory nie może zostać sam z chorobą.

Rodzina i wsparcie

Zadanie rodziny to także zwracanie uwagi na zachowania chorego. Osoba pozbawiona sensu życia często snuje plany samobójcze, wykazuje zainteresowanie tematyką śmierci. Zdarza się też, że chory zaczyna porządkować swoje sprawy, czyli spłaca długi, pisze testament, odwiedza rodzinę, przyjaciół, rozdaje rzeczy osobiste. Pragnie poukładać całe swoje życie przed śmiercią. Niektórzy zgłaszają się do różnych lekarzy, umawiają się na wizyty do lekarza rodzinnego, psychiatry. Opisują różnorakie dolegliwości, których nie można znaleźć podłoża. Oczywiście bywa też i tak, że osoba zdecydowana na samobójstwo przedtem skarżąca się na wiele dolegliwości, nagle przestaje o nich mówić. Warta zastanowienia powinna być każda zmiana zachowania chorego, nadmierny spokój, lepszy nastrój, który może wynikać z podjęcia decyzji o samobójstwie, o rozwiązaniu w ten sposób swoich problemów.

Czytaj także: Bezsenność i depresja często idą w parze

Kiedy zaobserwujemy inne niż zwykle zachowanie chorego, kiedy nabierzemy podejrzeń, że może mieć ona myśli samobójcze, nie czekajmy tylko poprośmy o pomoc specjalistę. W takich wypadkach nie zostawiajmy takiej osoby samej. Chorzy także potrzebują bliskości. Powinniśmy dla bezpieczeństwa usunąć z domu wszystkie leki, żrące środki czystości, ostre przedmioty czy broń.

W sytuacji gdy ryzyko podjęcia próby samobójczej jest wysokie pacjent powinien być hospitalizowany w szpitalu psychiatrycznym.

Sprawdź także: Poznaj groźne oblicze depresji

Temat miesiąca: Skuteczne sposoby na ból gardła