Jak walczyć z nadpotliwością?

Prysznic przynajmniej dwa razy dziennie, mocne antyperspiranty, depilacja, bawełniane, przewiewne tkaniny – to wszystko dla osoby zmagającej się z nadpotliwością stanowi bezwzględną codzienność. Oprócz dbania o higienę istnieją inne metody leczenia tej przykrej dolegliwości, z których możemy skorzystać w gabinecie medycyny estetycznej. O wszelkich możliwych sposobach walki z nadpotliwością opowiada Medme.pl lek. Ewelina Kowalska.

- Przede wszystkim należy przestrzegać zasad higieny. W przypadku problemów z nadpotliwością nie można zaniedbywać kąpieli czy prysznica nawet dwa razy dziennie. Sam świeży pot nie ma żadnego zapachu, a znana nam charakterystyczna woń wiąże się z jego rozkładem przez bakterie. Nie należy więc dopuszczać do ich rozwoju! Można też spróbować kąpieli ziołowych dłoni i stóp w wywarach z ziół działających przeciwpotnie, takich jak szałwia, kora dębu, liście orzecha włoskiego, rumianek czy mięta. Kolejnym zaleceniem jest noszenie przewiewnych, luźnych ubrań z naturalnych materiałów oraz częsta ich zmiana. To samo dotyczy też obuwia. Ponadto należy starać się unikać czynników wzmagających potliwość, a więc kawy, mocnej herbaty czy ostrych przypraw. Ważne jest też unikanie stresów i napięć. W przypadku osób otyłych pomaga z kolei redukcja masy ciała.

Zobacz też: Nadpotliwość – przyczyny i diagnozowanie przykrej dolegliwości.

Sposoby na nadpotliwość

- Istnieje wiele metod walki z nadpotliwością. Od miejscowych, czyli antyperspirantów i zasypek zaczynając, przez ogólne w postaci leków i ziół, na leczeniu inwazyjnym, a nawet operacyjnym kończąc. Jeżeli chodzi o antyperspiranty, to można oczywiście możemy używać tych zwykłych, dostępnych w sklepach kosmetycznych. Jednakże dużo większą skutecznością odznaczają się „antyperspiranty apteczne”, które zawierają w swym składzie chlorek glinu. Zadaniem antyperspirantów jest blokowanie ujść gruczołów potowych, co ogranicza wydzielanie potu. Antyperspiranty mogą występować w postaci sprayu, kulki lub kremu. Stosuje się je na noc początkowo codziennie, potem kilka razy w tygodniu lub rzadziej. Odznaczają się dość dużą skutecznością, nie są jednak pozbawione wad – ich długotrwałe stosowanie prowadzić może do powstania podrażnień skóry. Antyperspiranty są dobrą metodą w przypadku nadpotliwości o miernym nasileniu i ograniczonej do konkretnej okolicy ciała. W niektórych przypadkach okazują się jednak niewystarczające. Należy wtedy uciec się do innych metod terapii…

- Owszem, można spróbować leczenia ogólnego. Polega ono na piciu naparów z ziół działających przeciwpotnie, np. szałwii, pokrzywy oraz stosowaniu leków uspokajających czy blokujących autonomiczny układ nerwowy (czyli część układu nerwowego odpowiadającą za regulację wytwarzania potu). Leki uspokajające sprawdzają się zwłaszcza w przypadku pacjentów, u których przyczyna nadpotliwości ma dużą komponentę emocjonalną.

Czytaj: Potówki - jak sobie z nimi poradzić?

Toksyny

- Rzeczywiście leczenie za pomocą wstrzyknięć toksyny botulinowej jest ostatnio dość powszechnie stosowaną i polecaną metodą leczenia nadpotliwości. Śródskórne wstrzyknięcia toksyny botulinowej prowadzą do zablokowania zakończeń nerwowych stymulujących gruczoły potowe. Zapobiega to wydzielaniu przez nie potu. Efekt blokady utrzymuje się przez około 6-12 miesięcy, po upływie których zabieg należy powtórzyć. Terapia toksyną botulinową jest bezpieczna – czasami po zbiegu może utrzymywać się miejscowa bolesność w miejscu wkłuć, a gdy wykona się go na dłoniach, liczyć się trzeba z niewielkim osłabieniem siły mięśniowej. Istnieje też niewielkie ryzyko wystąpienia objawów grypopodobnych. Wszystkie wymienione powikłania są przejściowe i mijają po kilku dniach/tygodniach. Leczenie za pomocą botoksu odznacza się dużą skutecznością – jedynie ok. 20% chorych nie reaguje na tego typu terapię, u reszty pacjentów efekt jest bardzo dobry.

- Niestety nie. Istnieje kilka przeciwwskazań do zastosowania tej formy terapii. Należą do nich między innymi choroby związanie z zaburzeniami przewodzenia nerwowo-mięśniowego, a więc w głównej mierze miastenia gravis, ponadto alergia na składniki używanego do wstrzyknięć preparatu, ciąża oraz równoczesne stosowanie niektórych leków (pewne antybiotyki, chlorochina, penicylamina, cyklosporyna czy leki stosowane do zwiotczania mięśni – sukcynylocholina, pankuronium itd). Zaburzenia krzepnięcia oraz stosowanie leków antykoagulacyjnych należą do przeciwwskazań względnych.

Zobacz też: Niezawodny antybiotyk, który znajduje się w ludzkim pocie.

Leczenie chirurgiczne

- Chirurgiczne leczenie nadpotliwości polega na tzw. sympatektomii. Jest to nic innego jak zniszczenie czy usunięcie zwojów nerwowych układu autonomicznego, który sprawuje kontrolę nad gruczołami potowymi, stymulując organizm do wydzielania potu. Sympatektomia może być piersiowa (w przypadku, gdy problem nadpotliwości dotyczy dłoni) oraz lędźwiowa (gdy problem dotyczy stóp). Najczęściej operacja wykonywana jest metodą endoskopową (torakoskopia w przypadku klatki piersiowej i laparoskopia w przypadku brzucha), co daje niewielkie blizny i bardzo dobry efekt kosmetyczny. Sympatektomia odznacza się ponadto dużą skutecznością sięgającą około 80%, a w niektórych przypadkach nawet niewiele poniżej 100%! Należy jednak pamiętać, że sympatektomia to metoda inwazyjna, a każda inwazyjna metoda wiąże się z możliwością wystąpienia powikłań. Do najczęstszych należą: krwawienie pooperacyjne, zaburzenia neurologiczne, bliznowce w miejscu cięć, a w przypadku zabiegu na klatce piersiowej – odma opłucnowa i zespół Hornera, charakteryzujący się opadaniem powieki, zapadnięciem gałki ocznej i zwężeniem źrenicy.

Dziękujemy za rozmowę.

Sprawdź, jak wygląda: Zimowa ochrona skóry

Oceń artykuł

(liczba ocen 15)

Pytanie: W jakich okolicznościach najczęściej korzystasz z plastrów z opatrunkiem?

  Przy skaleczeniach

  Przy odciskach i pęcherzach (np. na stopach)

  Przy stłuczeniach z naruszeniem skóry

  Przy oparzeniach

WASZA OPINIA JEST DLA NAS WAŻNA