Jakie są przyczyny łuszczycy?

Łuszczyca to jedna z najczęściej występujących uwarunkowanych genetycznie chorób skóry. W Polsce cierpi na nią nawet do 2% populacji. Niestety jest to choroba nieuleczalna, która charakteryzuje się przewlekłym przebiegiem, z okresami nawrotów i remisji.

Choroba objawia się występowaniem złuszczających się wykwitów, które ustępują bez pozostawienia śladu. Obraz łuszczycy może być bardzo różnorodny – od postaci łagodnych, dotyczących jedynie ograniczonych partii ciała, przez ciężkie, zajmujące niemal całą skórę, aż do bardzo ciężkich, przebiegających z zapaleniem stawów i mogących doprowadzić nawet do inwalidztwa.

Sprawdź też: Liszajec zakaźny

W pewnym sensie tak. W patogenezie łuszczycy bierze udział wiele czynników. Niewątpliwą rolę odgrywają czynniki genetyczne. Choć taką predyspozycję dziedziczy się, lekarze nie potrafią jednak wyjaśnić, jaki jest mechanizm tego procesu. Dlatego jeżeli jedno z rodziców choruje na łuszczycę, prawdopodobieństwo wystąpienia choroby u dziecka wynosi ok.15-25%, gdy zaś choruje obydwoje rodziców, prawdopodobieństwo to wzrasta aż do 70-80%. Podobnie w przypadku bliźniąt jednojajowych – jeżeli jedno z nich ma łuszczycę, w 70% przypadków będzie ją miało również drugie.

Dotychczas jednak nie udało się zidentyfikować genu odpowiedzialnego za łuszczycę. Odkryto natomiast cały szereg genów warunkujących podatność na łuszczycę. Geny te jednak nie występują tylko u osób chorych na łuszczycę – spotyka się je też u osób zdrowych. Na rozwój łuszczycy ma wpływ zatem współdziałanie wielu różnych genów, warunkujących podatność na to schorzenie, jednak do jego ujawnienia się niezbędne jest oddziaływanie czynników środowiskowych.

Zobacz też: Leczenie łuszczycy obniża ryzyko udaru mózgu.

Hipotez dotyczących przyczyn rozwoju łuszczycy jest wiele. Bierze się pod uwagę zarówno udział czynników wewnętrznych (endogennych), jak i wewnętrznych (egzogennych). Wśród czynników endogennych, poza predyspozycją genetyczną, wymienia się m.in. udział czynników autoimmunologicznych. O procesach autoimmunologicznych mówimy wtedy, gdy układ odpornościowy, który de facto ma nas bronić przed „obcymi” (czyli bakteriami, wirusami, grzybami itd.), zaczyna rozpoznawać jako „obce” (a więc atakować i niszczyć) własne, prawidłowe komórki. W łuszczycy ten proces autoimmunologiczny ma miejsce w skórze.

Na udział układu immunologicznego w patogenezie łuszczycy wskazuje częsty związek wysiewu łuszczycy z infekcjami, zwłaszcza anginą paciorkowcową, a także występowanie łuszczycy u osób zakażonych wirusem HIV. Ponadto w rozwoju zmian łuszczycowych mają znaczenie zmiany naczyniowe. Powstawanie wykwitów we wczesnej łuszczycy poprzedza wzmożone wytwarzanie nowych naczyń, czyli tzw. angiogeneza. Naczynia te wykazują wiele nieprawidłowości. Są rozszerzone, kręte, mają bardziej przepuszczalną ścianę i cechują się wzmożonym przepływem krwi. Te wszystkie czynniki sprawiają, że komórkom układu odpornościowego łatwiej jest przez takie naczynia przedostać się z krwi do skóry, gdzie rozpoczyna się proces autoimmunologiczny. Efektem wszystkich wymienionych wyżej procesów jest nadmierne namnażanie się komórek naskórka, co stanowi istotę procesu chorobowego w łuszczycy. Dochodzi do przyspieszonego i niepełnego rogowacenia komórek naskórka i zaburzenia jego prawidłowej architektoniki. Skutkiem tego powstają charakterystyczne, łuszczące się wykwity.

W patogenezie łuszczycy pewną rolę zdaje się też odgrywać układ nerwowy, gdyż często powstawanie nowych wykwitów związane jest ze stresem. Innymi czynnikami zewnętrznymi indukującymi wysiew zmian łuszczycowych mogą być urazy, błędy dietetyczne, alkohol, papierosy, narażenie na promieniowanie UV czy działanie wysokiej lub niskiej temperatury.

Czytaj też: Rybia łuska

Oceń artykuł

(liczba ocen 15)

Pytanie: W jakich okolicznościach najczęściej korzystasz z plastrów z opatrunkiem?

  Przy skaleczeniach

  Przy odciskach i pęcherzach (np. na stopach)

  Przy stłuczeniach z naruszeniem skóry

  Przy oparzeniach

WASZA OPINIA JEST DLA NAS WAŻNA