Kiła w ciąży oraz kiła wrodzona u dzieci - diagnoza i leczenie

kiła w ciąży

 
Starszy niż rok

Ocena użytkowników

(liczba ocen 3)

Zachorowanie na kiłę w czasie ciąży jest niebezpieczne dla matki, ale także dla płodu. Chora kobieta może zarazić nienarodzone dziecko przez łożysko lub w trakcie porodu. W trosce o zdrowie malucha w czasie ciąży należy wykonać dwa razy obowiązkowe profilaktyczne badania krwi w kierunku syfilisu.

Kiła nabyta lub nieleczona w czasie ciąży to choroba bardzo niebezpieczna. Znaczenie ma stadium jej rozwoju oraz działania podjęte w kierunku jej zwalczenia. U nienarodzonego dziecka może dojść do groźnych zaburzeń, powstania ciężkich wad rozwojowych, a nawet do śmierci. Dlatego profilaktyczne testy krwi, wykonane w odpowiednim momencie, wykrywające obecność bakterii powodujących syfilis, są dla ciężarnych obowiązkowe i refundowane przez NFZ.

Badanie VDRL w ciąży

  • I badanie– wykonywane na początku ciąży (do 16 tygodnia),
  • II badanie – wykonywane pod koniec ciąży (około 37 tygodnia).

Badanie krwi VDRL wykonuje się dwukrotnie, ponieważ do zakażenia płodu może dojść przez łożysko w łonie matki (tzw. kiła wrodzona) lub podczas porodu (tzw. kiła nabyta), gdy do zakażenia dochodzi w czasie porodu, przez kanał rodny.

Leczenie kiły w ciąży

Nie istnieją domowe sposoby leczenia kiły. Kobieta ciężarna zmagająca się z tym schorzeniem musi być pod stałą opieką lekarza i stosować się do jego zaleceń. Badanie krwi wykonane w pierwszym trymestrze ciąży jest niezwykle ważne. Wczesne wykrycie choroby pozwoli na szybkie włączenie niezbędnego leczenia. Kiła wykryta zbyt późno spowoduje znaczne uszkodzenia płodu, a nawet jego śmierć. Największe ryzyko zarażenia płodu syfilisem następuje po 5 miesiącu ciąży. Wcześniejsza diagnoza i wdrożenie odpowiedniego leczenia dają duże szanse na zahamowanie choroby i uchronienie przed nią dziecka. Zazwyczaj kobieta w ciąży chora na syfilis, stosuje antybiotykoterapię. Zaleca się przyjmowanie penicyliny przez okres około 20 dni. Według statystyk u 40% ciężarnych kobiet, które nie zdają sobie sprawy z zakażenia bakteriami krętka bladego lub nie podejmują leczenia kiły, występują powikłania, które prowadzą do zgonu płodu lub noworodka.

Sprawdź: Stan przedrzucawkowy i rzucawka w ciąży

Kiła wrodzona u dzieci

Wyróżnia się dwa rodzaje kiły wrodzonej:

  • wczesną – objawy występują u dzieci do 2 roku życia (najczęściej pomiędzy 2 a 10 tygodniem);

OBJAWY: sapka kiłowa (płynna wydzielina w nosie), zajady w kącikach ust, powiększone węzły chłonne, niedokrwistość, marskość wątroby, anemia;

  • późną –  objawy pojawiają się po 2 roku życia, są niezakaźne;

OBJAWY: głuchota, deformacja zębów (tzw. zęby Hutchinsona), zaniki i uszkodzenia nerwów, zapalenie rogówki, „siodełkowaty” nos, nawracające wysięki stawowe.

Aby rozpoznać u dziecka kiłę wrodzoną należy stwierdzić obecność bakterii krętka bladego w próbkach pobranych z łożyska, pępowiny lub miejsc chorobowo zmienionych. W postawieniu wczesnej diagnozy niezbędny jest również wywiad medyczny przeprowadzony z matką dziecka. Dlatego w wielu szpitalach kobieta rodząca musi przedstawić aktualny wynik testu VDRL.

Leczenie kiły wrodzonej

Leczeniem szpitalnym zostają objęte wszystkie dzieci urodzone przez matki zmagające się w trakcie ciąży z kiłą. Noworodkom podawana jest dożylnie penicylina krystaliczna. W przypadku alergii na ten antybiotyk można zastosować erytromycynę, jednak jedynie u dzieci powyżej 1 miesiąca życia.

Przeczytaj także:

Autor: Klara Kosmalska