Leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna

Starszy niż rok
Choroba Leśniowskiego-Crohna, podobnie zresztą jak wrzodziejące zapalnie jelita grubego, pozostaje dla współczesnej medycyny chorobą nieuleczalną. Znanych i stosowanych jest co prawda wiele metod terapii, ale żadna z nich nie skutkuje całkowitym uwolnieniem pacjentów od choroby.
 

Póki co metody te mają na celu zapobieganie nawrotom, opanowywanie rzutów choroby, a w razie konieczności operacyjne usunięcie zmienionego zapalnie fragmentu jelita.

Choroba Leśniowskiego-Crohna charakteryzuje się naprzemiennym występowaniem okresów zaostrzeń (czyli występowania objawów) oraz okresów remisji (czyli okresów od objawów wolnych). Istotą leczenia choroby jest terapia zaostrzeń, doprowadzenie do remisji oraz tejże remisji jak najdłuższe podtrzymanie. Jeżeli chodzi o utrzymywanie remisji, to istnieje szereg zaleceń, których przestrzeganie ma zmniejszać ryzyko wystąpienia kolejnego zaostrzenia. Należą do nich:

  • zaprzestanie palenia tytoniu,
  • unikanie nadmiernych stresów psychicznych,
  • unikanie leków przeciwzapalnych,
  • profilaktyka infekcji.

Zobacz: Objawy choroby Leśniowskiego-Crohna

Farmakologia i leczenie

Badania donoszą, że w przypadku choroby Leśniowskiego-Crohna pochodne kwasu 5-aminosalicylowego nie zapobiegają nawrotom choroby u pacjentów z remisją uzyskaną farmakologicznie. Wydają się mieć jednak działanie zapobiegające zaostrzeniom u osób, u których remisję uzyskano w wyniku leczenia operacyjnego.

W leczeniu nawrotów, czy inaczej zaostrzeń choroby, największą rolę odgrywa farmakoterapia. Wśród stosowanych leków najważniejsze znaczenie przypisuje się glikokortykosteroidom. Stosuje się je doustnie, a w cięższych rzutach choroby – dożylnie. Niektórzy pacjenci wymagają podawania sterydów na stałe, w celu kontrolowania choroby i utrzymywania remisji. W takiej sytuacji mówimy o stroidozależności. Kolejnym lekiem znajdującym zastosowanie w chorobie jest sulfasalazyna, podawana w lżejszych rzutach choroby, zlokalizowanej głównie w jelicie grubym. Czasem konieczne jest też włączenie leczenia immunosupresyjnego. Wśród leków z tej grupy wymienić można metotreksat, azatioprynę i merkaptopurynę.

Zobacz też: Przyczyny choroby Leśniowskiego-Crohna.

Terapia

Wskazania do zastosowania terapii immunosupresyjnej w chorobie Leśniowskiego-Crohna obejmują steroidozależność (w celu zmniejszenia dawki sterydu), ciężkie rzuty z rozległym zajęciem jelita, oporne na inne leczenie, a także przetoki i zmiany około odbytnicze. W terapii choroby stosuje się też czasem antybiotyki, zwłaszcza metronidazol i cyprofloksacynę. W niektórych przypadkach – oprócz leczenia przyczynowego – konieczne jest zastosowanie leczenia objawowego, czyli leków działających przeciwbólowo i przeciwbiegunkowo.

Sprawdź: Powikłania choroby Leśniowskiego-Crohna

Oceń artykuł

(liczba ocen 15)

WASZA OPINIA JEST DLA NAS WAŻNA