Malaria: nie ma na nią szczepionki!

Występuje w ponad 100 krajach tropikalnych i subtropikalnych, jest najczęstszą na świecie chorobą zakaźną, na którą co roku zapada ponad 220 mln osób, a umiera 1–3 mln. Od wielu lat nie udaje się wynaleźć skutecznej szczepionki na nią. Malaria.

Biura podróży kuszą coraz to bardziej egzotycznymi ofertami wakacyjnego wypoczynku. Z roku na rok stają się one tańsze, a przez to bardziej dostępne. Nie można jednak zapominać, że tropiki, poza egzotycznym klimatem, egzotycznymi krajobrazami i wspomnieniami, niosą także ryzyko egzotycznych… chorób. Wśród nich malaria,175,0,1.html">malaria ma szczególne miejsce.

Zdrowie w tropiku – jak przygotować się do egzotycznych podróży?

Malaria występuje w ponad 100 krajach tropikalnych i subtropikalnych, głównie w Afryce, Ameryce Południowej oraz południowej Azji. Ukąszenie komara (dla ścisłości: z rodzaju Anopheles), który jest żywicielem pośrednim pierwotniaków z rodziny Plasmodium, przyczynia się do zakażenia człowieka.

Pasożyty przedostają się do komórek wątroby człowieka, gdzie przechodzą kolejne stadia rozwoju. Zakażone komórki wątroby pękają, uwalniając pierwotniaki, których kolejnym celem stają się erytrocyty, czyli krwinki czerwone. W nich pasożyty dojrzewają i namnażają się, co w efekcie doprowadza do rozpadu erytrocytów i uwolnienia pierwotniaków. Taki cykl powtarza się średnio co trzy lub cztery dni, w zależności od gatunku pasożyta.

Rzutom rozpadu zakażonych erytrocytów towarzyszą napady wysokiej gorączki (nawet powyżej 40 st. C) oraz silne dreszcze, niepokój i pobudzenie. Po kilku godzinach gorączka spada, chory obficie poci się i zasypia. Pojawić się ponadto może biegunka, bóle mięśniowo-stawowe, ból głowy i ogólne osłabienie.

Oprócz wycieńczających napadów gorączki malaria niesie też ze sobą inne zagrożenia. Do najpoważniejszych należy zajęcie mózgu (postać mózgowa), objawiająca się napadami drgawek, zaburzeniami przytomności, do śpiączki włącznie. Poza tym dojść może do rozwoju ciężkiej niedokrwistości, niewydolności nerek, niewydolności oddechowej czy ciężkiej żółtaczki.

Leczenie malarii powinno być prowadzone w specjalistycznych klinikach medycyny tropikalnej. W terapii stosuje się leki przeciwmalaryczne, takie jak chlorochina, meflochina, chinina itd. Poza tym podaje się też środki przeciwgorączkowe. W razie wystąpienia ciężkiej niedokrwistości konieczne może się okazać przetoczenie krwi, a w przypadku rozwoju niewydolności nerek – dializa.

Czytaj także: Wyjeżdżasz w tropiki? Uważaj na gorączkę Denga

Zapobieganie zakażeniu malarią polega przede wszystkim na ochronie przed komarami, a więc spaniu pod moskitierami nasączonymi środkami odstraszającymi owady, ubieraniu po zmroku długich spodni i bluzek z długimi rękawami, używaniu środków odstraszających owady na odzież i odsłoniętą skórę.

Istnieje też profilaktyka polegająca na zapobiegawczym podawaniu leków przeciwmalarycznych na 1–2 tygodnie przed wyjazdem, w trakcie całego pobytu oraz 1–4 tygodni po powrocie. Należy jednak pamiętać, że długotrwałe profilaktyczne przyjmowanie tych leków może się wiązać z wystąpieniem działań niepożądanych. Niestety, do tej pory nie udało się wyprodukować skutecznej szczepionki przeciw malarii – wiele szczepionek pozostaje w fazie badań. Trwają też próby „stworzenia” genetycznie zmodyfikowanego komara Anopheles, odpornego na zakażenie malarią.

Czytaj wiecej: Profilaktyka malaryczna – pytania i odpowiedzi

Oceń artykuł

(liczba ocen 15)

WASZA OPINIA JEST DLA NAS WAŻNA