Padaczka – dużo obaw, mało wiedzy


 

Ocena użytkowników

(liczba ocen 3)

O padaczce mówi się, że jest jedną z najczęstszych chorób neurologicznych wieku dziecięcego. Mało kto jednak wie, jak prawidłowo reagować na atak osoby chorej - szczególnie, jeśli dotyczy on dziecka.

W społeczeństwie ciągle panuje nieuzasadniony lęk przed osobami chorymi na padaczkę. Ze względu na nieprzyjemny widok chorego w czasie napadu i brak elementarnej wiedzy na temat przebiegu choroby, chorzy są często skazani na izolację społeczną. Jest to przykre zwłaszcza w przypadku dzieci, którym ze względu na „ich dobro”, odmawia się przyjęcia do publicznych przedszkoli i szkół. Tymczasem warto podkreślić, że padaczka,302.html">padaczka nie jest chorobą psychiczną. Mogą jednak towarzyszyć jej inne choroby, w tym upośledzenie umysłowe. Popularyzacja wiedzy na temat padaczki może ułatwić funkcjonowanie chorego dziecka w jego naturalnym środowisku społecznym: w rodzinie, przedszkolu, szkole, grupie rówieśniczej.

Napady padaczki

Padaczki stanowią grupę chorób, które charakteryzują się nawracającymi napadami. Napady padaczkowe są efektem nadmiernych wyładowań bioelektrycznych w komórkach nerwowych mózgu, co powoduje chwilowe zaburzenia czynności mózgu. Wystąpienie pojedynczego napadu nie przesądza o diagnozie epilepsji. O podjęciu leczenia decydują nawracające, spontaniczne napady. W związku z tym, że mózg odpowiada za różnorodne funkcje, napady padaczkowe mogą przyjmować różne formy. Zależy to od obszaru, w którym dochodzi do nieprawidłowości. Istnieje wiele rodzajów napadów padaczkowych. Ogólnie można je sklasyfikować jako napady częściowe i uogólnione.

Napady częściowe powstają w określonym miejscu kory mózgowej, tzw. ognisku. Mogą występować jako:

  • napady częściowe proste – bez zaburzeń świadomości. Obraz tego typu napadów jest bardzo zróżnicowany. Są to często rytmiczne ruchy twarzy, kończyny górnej lub dolnej. Jeśli wyładowania znajdą się w obrębie obszarów czuciowych, pojawiają się omamy węchowe, słuchowe, déjá vu, napady lęku lub euforii.
  • napady częściowe złożone – z utratą świadomości. Chory traci kontakt z otoczeniem, nie odpowiada na polecenia. Pozostaje w bezruchu lub wykonuje bezcelowe ruchy tzw. automatyzmy. Może to być gestykulowanie, grymasy, mlaskanie, powtarzanie słów, chodzenie itp.

Napady uogólnione charakteryzują się występowaniem wyładowań padaczkowych w obu półkulach jednocześnie. Powodują zaburzenia świadomości. Wśród nich można wyróżnić:

  • napady toniczno-kloniczne – faza toniczna trwa ok. 20-30 sekund i powoduje zwiększenie napięcia mięśni oraz bezdech. Po niej następuje faza kloniczna czyli rytmiczne drgawki całego ciała, które trwają około 1-2 minut. Może temu towarzyszyć przygryzienie języka, mimowolne oddanie moczu lub stolca. Po takim napadzie chory często zasypia.
  • napady nieświadomości – zwykle występują u dzieci. Trwają około 5-10 sekund. Polegają na nagłym zapatrzeniu. Mogą być połączone z mruganiem oczami lub mlaskaniem. Są trudne do zaobserwowania. Często nauczyciele sygnalizują, że dziecko „zagapia się” i po chwili nie pamięta, co się wydarzyło.
  • napady miokloniczne – krótkotrwałe skurcze różnych grup mięśni, tzw. szarpnięcia, na przykład: drgania pojedynczej kończyny, fragmentu twarzy.
  • napady atoniczne – na skutek gwałtownego spadku napięcia mięśni następuje upadek.

Co powoduje padaczkę?

Zarówno napady drgawkowe, jak i niedrgawkowe zazwyczaj po kilku minutach ustępują samoistnie. Napady padaczkowe mogą być niekiedy sprowokowane różnymi czynnikami. Do najczęściej spotykanych bodźców wywołujących napady należą: niedostatek snu, infekcje, niesystematyczne leczenie, bodźce świetlne, intensywne oddychanie, zdenerwowanie, alkohol i substancje chemiczne, miesiączka.

  •  umieścić chorego w bezpiecznym miejscu np. z dala od ulicy
  • ułożyć chorego na boku i zapewnić drożność dróg oddechowych
  • zabezpieczyć głowę przed urazem, np. podkładając pod nią dłonie
  • pozostać przy chorym do odzyskania świadomości
  •  wkładać choremu czegokolwiek między zęby,
  • powstrzymywać napad - krępować ruchy ciała chorego,
  •  wzywać pogotowia ratunkowego lub przewozić chorego do szpitala, chyba że chory ma kilka następujących po sobie napadów bez odzyskania świadomości lub napad trwa dłużej niż 7 minut,
  • ingerować w zachowanie chorego w czasie, gdy jest jeszcze w stanie dezorientacji, ponieważ może to niekiedy prowadzić do jego agresji.

Zobcz: Padaczka – dużo obaw, mało wiedzy

Czytaj też:

Powiązane artykuły
  1. Co trzeba wiedzieć o epilepsji?
  2. Pierwsza pomoc w przypadku ataku padaczki i drgawek
  3. Padaczka u dzieci - diagnostyka i leczenie
Najczęściej czytane
  1. Wyprawka dla mamy i noworodka. O czym musisz pamiętać?
  2. Oto najzdrowszy miód na świecie! Dlaczego jest aż taki wyjątkowy?
  3. Lek na ból gardła – jak wybrać ten skuteczny?
  4. 15 zastosowań imbiru, o których nie miałeś pojęcia
  5. Jak prawidłowo zmierzyć długość penisa. Czy centymetry mają znaczenie?

Temat miesiąca: Gardłowa Sprawa, przeziębienie i grypa