Padaczka u dzieci - diagnostyka i leczenie

Napady padaczkowe, szczególnie jeśli dotyczą dziecka, są źródłem wielu trosk ich rodziców i najbliższego otoczenia. Warto wiedzieć, że epilepsję, która jest najczęstszą chorobą układu nerwowego występującą u dzieci, można i trzeba leczyć.

U wszystkich chorych, u których wystąpił napad padaczkowy niezbędna jest szczegółowa diagnostyka. Jej celem jest ustalenie  rodzaju padaczka,36893.html">padaczki, ewentualnych wad rozwojowych, a przede wszystkim, znalezienie przyczyny napadów. Niestety u około 60% chorych nie udaje się ustalić etiologii choroby. Prawidłowe rozpoznanie w dużej mierze decyduje o powodzeniu leczenia.

Rozpoznawanie padaczki

Diagnostyka obejmuje między innymi szczegółowy wywiad z rodzicami lub opiekunami, który powinien objąć wszystkie fazy rozwoju dziecka, począwszy od okresu płodowego. W przypadku starszych dzieci, ważna jest również rozmowa z pacjentem. Istotne jest uzyskanie dokładnego opisu samego napadu. Szacuje się, że 20-30% chorych leczonych z powodu padaczki w rzeczywistości ma zaburzenia napadowe niepadaczkowe. W ramach rozpoznania niezbędne Są też między innymi badania neurologiczne oraz psychologiczne, EEG czy też badania genetyczne.

Czytaj: Co trzeba wiedzieć o epilepsji?

Warto wiedzieć, że nieprawidłowy zapis EEG głowy nie przesądza o istnieniu choroby i odwrotnie. Wiele osób cierpiących na padaczkę ma zapis prawidłowy.

Padaczkę trzeba leczyć. Przekonanie, że dziecko z niej wyrośnie jest błędem. Im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym większa szansa powodzenia. Najważniejszym sposobem leczenia jest podawanie leków. Głównym celem leczenia farmakologicznego jest osiągnięcie jak najlepszej kontroli napadów przy jak najmniejszych działaniach niepożądanych. W około 70% przypadków jest ono skuteczne. Pozostałe przypadki to tzw. padaczki lekooporne. Zastosowanie leków powinno być poprzedzone dokładnym ustaleniem rozpoznania padaczki i jej rodzaju.

Jak się leczy padaczkę

Leczenie rozpoczyna się podaniem leku, który działa możliwie najbardziej skutecznie na dany typ napadów. Idealne leczenie zakłada stosowanie tylko jednego leku (monoterapia). Nie zawsze jednak jest to możliwe. Lek przeciwpadaczkowy wprowadza się stopniowo, według schematu podanego przez lekarza i pod jego ścisłą kontrolą. Czasem dopiero po wielu miesiącach udaje się dobrać odpowiednie leki, które przyniosą efekty terapeutyczne. Wymaga to od rodziców wiele cierpliwości i zaufania do lekarza. O powodzeniu leczenia decyduje też ścisłe przestrzeganie dawek leków i godzin podawania. Nagłe przerwanie leczenia może doprowadzić do napadów zagrażających życiu. W czasie leczenia wielokrotnie kontroluje się morfologię krwi, próby wątrobowe i stężenie poziomu leków w surowicy oraz wykonuje się inne badania, zależnie od stosowanego leku (np. pole widzenia przy stosowaniu Wigabatryny). Jeśli od ostatniego napadu upłynie około 2-3 lat można próbować odstawić leki. Decyzję o zakończeniu leczenia dziecka podejmują rodzice wspólnie z lekarzem.

U dzieci istotnymi czynnikami przemawiającymi za podjęciem próby odstawienia leczenia są:

• prawidłowy rozwój intelektualny,

• brak organicznego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego,

• krótki wywiad padaczkowy,

• prawidłowy zapis EEG.

Leki należy odstawiać stopniowo, najlepiej w ciągu kilku miesięcy, okresowo kontrolując zapis EEG. Zdarza się, w przypadku padaczek lekoopornych, że leczenie farmakologiczne nie przynosi żadnych efektów, wówczas można rozważać metody chirurgiczne. Czasem zdesperowani rodzice poszukują metod niekonwencjonalnych. Jedną z nich jest dieta ketogenna, którą prowadzą niektóre ośrodki medyczne. Niezależnie od wybranej metody leczenia nie należy samowolnie przerywać podawania leków.

Zobcz: Padaczka – dużo obaw, mało wiedzy

Choroba może pojawić się w każdym wieku. Leczenie dotyczy tylko objawów. Zatem padaczkę należy traktować jak każdą chorobę przewlekłą, tzn. nauczyć się z nią żyć. Nie jest to łatwe w społeczeństwie, które wykazuje lęk przed kontaktem z osobą cierpiącą na padaczkę, a sami chorzy uważają ją za chorobę wstydliwą. Należy pamiętać, że nie jest to choroba zakaźna, a chorzy nie są niebezpieczni. Nadmierne ochranianie chorego dziecka prowadzi do bierności, niskiej samooceny i niechęci do pokonywania trudności. Dzieci z tzw. normą intelektualną powinny uczestniczyć w życiu społecznym na równi z rówieśnikami. Padaczka nie jest przeciwwskazaniem do chodzenia na basen, czy na lekcje wychowania fizycznego. Odpowiednio zabezpieczone dziecko (kask i ochraniacze) może jeździć na rowerze. Jeśli my, dorośli sobie to uświadomimy, wówczas wychowamy pełnosprawne dzieci, które potrafią o siebie zadbać w dorosłym życiu.

Więcej informacji można otrzymać w Stowarzyszeniu na Rzecz Dzieci Chorych na Padaczkę (www.padaczka.pl)

Sprawdź: Pierwsza pomoc w przypadku ataku padaczki i drgawek

Oceń artykuł

(liczba ocen 16)

WASZA OPINIA JEST DLA NAS WAŻNA