Rak prostaty – występowanie, leczenie i rokowanie

Rak gruczołu krokowego należy do najczęściej występujących w Europie nowotworów złośliwych u mężczyzn. W Polsce ze względu na częstość występowania plasuje się na drugim miejscu po raku płuc. Dotyka najczęściej mężczyzn po 65. r.ż. ze względu na zmiany hormonalne i wzrost stężenia estrogenów.
Zasmucony mężczyzna siedzący w fotelu
Źródło: 123RF

Spis treści

Rak prostaty – charakterystyka i czynniki zwiększające zachorowalność

Rakiem prostaty określa się patologiczny rozrost niewielkiego gruczołu umiejscowionego u podstawy pęcherza moczowego mężczyzny. Na raka gruczołu krokowego (RKG), najczęściej w postaci raka gruczołowego zapadają mężczyźni po 65. r.ż., z obciążeniem genetycznym (zachorowanie wystąpiło u krewnych I stopnia) oraz środowiskowym. Niezdrowa dieta bogata w tłuszcze nasycone oraz palenie tytoniu znacznie zwiększają ryzyko zachorowania. Rak prostaty częściej atakuje również mężczyzn rasy czarnej i osoby zmagające się z otyłością.

Raka prostaty rozwijającego się przez dłuższy czas bezobjawowo diagnozuje się na podstawie badania per rectum oraz przez oznaczenie stężenia specyficznego dla prostaty antygenu PSA. Diagnozę potwierdza się biopsją igłową. Nieprawidłowość w badaniu proktologicznym oraz podwyższony poziom PSA nie u każdego mężczyzny świadczą bowiem o raku gruczołu krokowego.

Nowotwór RKG może powodować dolegliwości charakterystyczne dla łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, w tym częste oddawanie moczu lub trudności w jego oddawaniu. W późniejszych stadiach rozwoju raka, kiedy gruczoł znacznie się powiększa, a okoliczne tkanki zostają zaatakowane przez nowotwór, może pojawić się krwiomocz i pieczenie przy oddawaniu moczu, a chory może odczuwać bóle w okolicy lędźwiowej oraz krocza, mieć zaburzenia wzwodu oraz zauważać ślady krwi w spermie.

Zobacz też: Rak pęcherza

RKG a sposoby leczenia

Przy leczeniu raka prostaty trudno wybrać jedną metodę postępowania. Żaden z dostępnych sposobów terapeutycznych nie ma jednoznacznie udowodnionej skuteczności. Lekarz dobiera więc leczenie indywidualnie dla każdego pacjenta w zależności od stopnia zaawansowania choroby, przedstawiając choremu zagrożenia i korzyści różnych metod. U chorych obciążonych małym ryzykiem nie podejmuje się radykalnego leczenia, a pacjentów poddaje się jedynie obserwacji. Polega ona na regularnym oznaczaniu stężeń PSA, badaniu proktologicznym oraz okresowym wykonywaniu biopsji stercza (żeby wykluczyć dalszy rozwój nowotworu). Do dostępnych strategii terapeutycznych należy prostatektomia radykalna, napromieniowanie wiązkami zewnętrznymi oraz brachyterapia. U pacjentów stosuje się również terapię hormonalną. Zarówno usunięcie gruczołu krokowego, jak i umieszczenie źródeł promieniowania bezpośrednio w guzie niesie ze sobą określone działania niepożądane. Wszystkie 3 metody powodują u pacjentów zaburzenia sprawności seksualnej. W przypadku napromieniowania wiązkami zewnętrznymi oraz brachyterapii u chorych może wystąpić podrażnienie dolnych dróg moczowych.

Pacjent z podejrzeniem raka prostaty lub ze zdiagnozowanym nowotworem powinien trafić na leczenie do kliniki wielospecjalistycznej lub być objęty leczeniem przez kilku lekarzy (w tym urologa, onkologa, radioterapeuty).

Reklama

Rokowanie w raku gruczołu krokowego

Choć rak prostaty cechuje się wysokimi wskaźnikami zachorowalności, umieralność na ten nowotwór złośliwy jest stosunkowo niewielka (przyczyna zgonu 14% mężczyzn, u których go zdiagnozowano). Najkorzystniej wygląda rokowanie u chorych z niskim stopniem zaawansowania nowotworu. U tych pacjentów stosuje się aktywną obserwację, a radykalne leczenie podejmuje dopiero wtedy, kiedy następuje widoczny rozwój raka. Nowotwór gruczołu krokowego może dawać przerzuty do różnych narządów, w tym przerzuty do kości oraz okolicznych węzłów chłonnych. Zagrożone przerzutami są: kręgosłup, miednica, kości żeber, ramion oraz kości udowe, w których pacjent odczuwa ból. Guz może uciskać na nerwy lub osłabiać kości, prowadząc do częstych złamań. Przy przerzutach raka prostaty w leczeniu stosuje się m.in. terapię hormonalną (obniżanie poziomu testosteronu), chemioterapię, radioterapię zewnętrzną, leczenie chirurgiczne, a także leczenie radiofarmaceutykami i lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci z rakiem prostaty obciążeni małym ryzykiem dalszego rozwoju choroby powinni być objęci aktywną obserwacją. U tych, u których nowotwór rozwinął się do zaawansowanego stadium, należy wybrać takie metody leczenia, żeby zapobiec ewentualnym przerzutom do kości czy okolicznych węzłów chłonnych.

Źródła:

  • https://www.podyplomie.pl/publish/system/articles/pdfarticles/000/015/213/original/4-12.pdf?1475235250
  • https://podyplomie.pl/onkologia/23498,rak-gruczolu-krokowego-oporny-na-kastracje
  • http://gazetalekarska.pl/?p=24346
  • [i] https://www.podyplomie.pl/publish/system/articles/pdfarticles/000/015/213/original/4-12.pdf?1475235250

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

Reklama

Oceń artykuł

(liczba ocen 15)

16682
Pytanie: Co stosujesz na podrażnienia i otarcia w jamie ustnej?

  Żel stomatologiczny

  Płukanki ziołowe

  Preparaty w sprayu

Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!