Raport Specjalny: Jak dochodzi do zapłodnienia in vitro?


 

Ocena użytkowników

(liczba ocen 3)

Zapłodnienie in vitro (dosłownie „w szkle”), czyli inaczej zapłodnienie pozaustrojowe to metoda rozrodu wspomaganego. Polega na kontrolowanym połączeniu komórki jajowej i plemnika poza ciałem kobiety, w laboratorium

Zapłodnienie pozaustrojowe może być przeprowadzone w sytuacji, gdy ciąży nie udaje się uzyskać innymi metodami lub gdy inne metody nie mogą być wykorzystane. 

Proces składa się z kilku faz:

  1. Stymulacja hormonalna mająca na celu uzyskanie dojrzałych komórek jajowych.
  2. Pobranie komórek jajowych.
  3. Pozaustrojowe połączenie komórki jajowej z plemnikiem.
  4. Selekcja uzyskanych zarodków i umieszczenie 1-2 z nich w macicy.

W około 25% zabiegów uzyskuje się ciążę. Szansa urodzenia dziecka przy jednokrotnym przeprowadzeniu procedury to 20%. Prawdopodobieństwo to wynosi ok. 50% po trzech próbach. 

Powodzenie zabiegu jest związane z wiekiem kobiety - im jest starsza, tym mniejsze prawdopodobieństwo urodzenia dziecka. W Polsce w ostatnich latach około 1% dzieci rodziło się w wyniku zapłodnienia in vitro.

Niepłodność to stan, w którym mimo regularnego (kilka razy w tygodniu) współżycia bez stosowania antykoncepcji przez rok para nie może uzyskać ciąży.

Problem niepłodności dotyka kilkanaście procent par w wieku reprodukcyjnym. Około 40% stanowi czynnik żeński, podobnie czynnik męski. W 20% przypadków nie udaje się ustalić przyczyny niepłodności.

Do przyczyn niepłodności zależnych od czynników żeńskich należą choroby ogólnoustrojowe, przyczyny psychogenne, choroby weneryczne, choroby przysadki mózgowej, choroby jajników, choroby jajowodów, choroby macicy, choroby szyjki macicy, nieprawidłowości śluzu szyjkowego, choroby pochwy, wszystkie choroby prowadzące do zwężenia światła pochwy, czynniki genetyczne.

Czytaj też: In vitro "za" czy "przeciw"? - głos blogosfery

Przyczyny niepłodności

Wynikiem badań diagnostycznych mogą być rozpoznania następujących przyczyn niepłodności:

Niepłodność idiopatyczna, gdy nie udało się ustalić przyczyny niepłodności mimo regularnego cyklu miesięcznego, braku widocznych patologii w budowie i funkcjonowaniu narządów płciowych, a wyniki badania nasienia nie odbiegają od prawidłowych.

Zaburzenia fazy lutealnej cyklu, gdy występuje skrócenie 2. fazy cyklu, co określane jest na podstawień badania PCC i wynikach badań hormonalnych - poziom progesteronu jest obniżony 7 dni od momentu, w którym miała nastąpić owulacja.

Oligoowulacja (rzadko zachodząca owulacja, zwykle rzadziej niż 6 razy w roku), gdy na podstawie badań hormonalnych stwierdza się obniżenie stężenia estradiolu w pierwszej fazie cyklu, występuje zaburzenie rytmu krwawień miesiączkowych i nieprawidłowości w badaniu PCC.

Anowulacja (owulacja nie zachodzi), gdy cykle miesięczne są nieregularne, a do krwawień nie dochodzi lub dochodzi rzadko. W badaniach hormonalnych można stwierdzić różnego rodzaju zaburzenia czynności hormonalnej podwzgórza, przysadki mózgowej lub zespół policystycznych jajników.

Niepłodność wywołana przez czynnik jajowodowy występuje, gdy jajowody są uszkodzone. Ponieważ to przez jajowód komórka jajowa dociera do bańki jajowodu, gdzie zwykle spotyka się z plemnikami, prawidłowa budowa i funkcja jajowodu jest krytyczna. Do uszkodzeń najczęściej dochodzi na drodze procesów zapalnych przydatków. Często spotykanymi patologiami są zrosty jajnikowe i jajowodowe, a także wodniak jajowodu.

Niepłodność wywołana przez czynnik maciczny może się wiązać z wrodzonym defektem macicy (np. macica dwurożna, macica podwójna, niedorozwój macicy, przegrody macicy), a także ze skutkami przebytych chorób i zabiegów (np. zrosty po wyłyżeczkowaniach, polipy, mięśniaki). Skutkiem zmian patologicznych jest niepłodność, ponieważ zarodek może się zagnieździć i prawidłowo rozwinąć wyłącznie w macicy.

Niepłodność wywołana przez czynnik szyjkowy może się wiązać ze stanami zapalnymi, niedoczynnością jajników, obecnością przeciwciał przeciwko plemnikom oraz z nieprawidłową budową szyjki macicy, np. po zabiegach konizacji. Czynnik szyjkowy jako przyczynę niepłodności rozpoznaje się na podstawie testu po stosunku, w którym ocenia się parametry śluzu szyjkowego, otwarcie kanału szyjkowego oraz wyniku badania plemników obecnych w śluzie.

Endometrioza. Występuje częściej u kobiet niepłodnych. Polega na obecności błony śluzowej macicy w nieprawidłowych lokalizacjach - np. w jamie otrzewnej, w jajowodzie, w szyjce macicy, w pochwie, a nawet w pęcherzu moczowym. Rozpoznanie jest trudne i najczęściej stawiane na podstawie laparoskopii lub laparotomii z biopsją oraz badania obecności markera Ca-125.

Niepłodność związana z męskim czynnikiem

Jest rozpoznawana zwykle na podstawie nieprawidłowych wyników badań nasienia. Istotne są takie parametry jak objętość ejakulatu (min. 2 ml), liczba plemników w 1 ml (min. 2 mln/ml), ruch postępowy plemników oraz ich budowa, a także obecność leukocytów (max. 1 mln/1 ml).

Innymi przyczynami męskiej niepłodności mogą być:

aw, az

Chcesz wiedzieć więcej o metodzie iv vitro? Czytaj nasz Raport Specjalny