Techniki wspomaganego rozrodu

Starszy niż rok
Techniki wspomaganego rozrodu (ART – ang. Assisted Reproductive Technology) to procedury laboratoryjne, w których wykorzystuje się gamety męskie i żeńskie. ART ma na celu uzyskanie ciąży z pominięciem jednego/kilku etapów naturalnego rozrodu.

Do ART zaliczamy: inseminacje wewnątrzmaciczne (IUI), zapłodnienie pozaustrojowe/in vitro (IVF), a w ramach IVF docytoplazmatyczne wstrzyknięcie plemnika (ICSI), IFV z oocytami dawczyni i transfer zarodka.

Zobacz też: Badania w ciąży

Technika ART

Jest to technika stosowana szczególnie w przypadku nieprawidłowości związanych z szyjką macicy (uszkodzenie po zabiegach) czy nieprawidłowych wyników testu po stosunku (zlepianie plemników, stany zapalne, niewłaściwe parametry śluzu szyjkowego). Metoda IUI polega na wprowadzeniu do jamy macicy odpowiednio przygotowanego nasienia (użycie nasienia bez uprzedniego przygotowania może spowodować ciężki wstrząs). Aby wykonać IUI, należy się upewnić co do prawidłowego stanu jajowodów, macicy oraz prawidłowego wyniku badania nasienia. Tylko po spełnieniu tych warunków IUI ma szansę powodzenia, która ocenia się na 3-10% na cykl i około 30% na kurację. Uznaje się, że liczba inseminacji nie powinna być niższa niż 6, gdyż w tym czasie (6 cykli) występuje najwięcej ciąż. Liczba prób z IUI nie powinna być większa niż 9 cykli.

Zobacz też: Czynniki, jakie wpływają na płodność.

In vitro

Typowe zapłodnienie in vitro polega na pozaustrojowej interakcji pomiędzy plemnikami i komórką jajową, następowej hodowli zarodków (przez około 2-5 dni) i przeniesieniu ich (lub jednego zarodka) do macicy. Nadliczbowe zarodki (jeśli są dobrej jakości) zamraża się. Mogą być przeniesione do macicy w późniejszym czasie. Pierwszym etapem w zapłodnieniu in vitro jest stymulacja jajników – trzeba uzyskać komórki jajowe. Stymulacja zachodzi na drodze farmakologicznej (według różnych protokołów) pod kontrolą USG. Następnie pobiera się komórki jajowe, wykonując punkcję. W tym czasie partner oddaje nasienie, które jest poddawane odpowiedniej obróbce. Następnie w laboratorium przygotowane nasienie dodaje się do komórek jajowych. Po ok. 24 godzinach sprawdza się, czy komórki jajowe uległy zapłodnieniu. Po kilku dniach zarodki (w stadium kilku komórek) przenosi się za pomocą cewnika do jamy macicy. Wskazaniami do klasycznego IVF są: niedrożność jajowodów, niepłodność idiopatyczna (gdy nie znaleziono przyczyny), nieskuteczność IUI, niepłodność u kobiet w zaawansowanym wieku. IVF nie powinno się stosować w przypadku poważnych nieprawidłowości w badaniu nasienia oraz po kilku nieskutecznych próbach zapłodnienia.

Metoda ta ma zastosowanie w przypadku znacznych nieprawidłowości nasienia oraz po niepowodzeniach z zastosowaniem konwencjonalnego IVF. ICSI polega na wstrzyknięciu pojedynczego plemnika bezpośrednio do komórki jajowej. Metoda ICSI umożliwia także zapłodnienie plemnikami pobranymi bezpośrednio z najądrzy lub jąder. Przed ICSI mężczyznom z ciężką oligozoospermia lub aspermią zaleca się konsultację genetyczną (zwiększone ryzyko zaburzeń związanych z nieprawidłowym chromosomem Y, ryzyko mutacji genu CFTR odpowiedzialnego za mukowiscydozę).

Zobacz też: Diagnostyka niepłodności u kobiet.

Powikłania

Najczęstszym powikłaniem technik wspomaganego rozrodu są ciąże mnogie. Powikłania występują tu znacznie częściej niż w ciążach pojedynczych. Według różnych badań w ciąży wielopłodowej po ART większa jest częstość powikłań okołoporodowych, a także porodu przedwczesnego i małej masy urodzeniowej. Jedynym sposobem zmniejszających liczbę ciąż mnogich po ART jest zmniejszenie liczby przenoszonych do macicy zarodków.

W ciążach po IVF obserwuje się zwiększony (w porównaniu do ciąż naturalnych) odsetek przedwczesnego oddzielenia łożyska, łożyska przodującego, nadciśnienia w ciąży, konieczności rozwiązania ciąży drogą cięcia cesarskiego.

Oceń artykuł

(liczba ocen 15)

WASZA OPINIA JEST DLA NAS WAŻNA