Wczesne rozpoznanie i leczenie osteoporozy to gwarancja sukcesu

Starszy niż rok

Ocena użytkowników

(liczba ocen 3)

Osteoporoza może mieć dramatyczny przebieg, dlatego niezwykle ważne jest, by odpowiednio wcześnie wykryć zbliżające się zagrożenie i podjąć działania terapeutyczne.

Spis treści

Badanie densytometryczne (badanie gęstości tkanki kostnej) jest nowoczesną metodą rozpoznawania tej choroby. Zgodnie z zaleceniami WHO rozpoznanie może być postawione na podstawie badania metodą DXA – dwuenergetycznej wiązki rentgenowskiej.

Badanie przeprowadza się najczęściej w odcinku lędźwiowym kręgosłupa lub szyjce kości udowej. Jest bezpieczne i nieinwazyjne.

Służy także do monitorowania przebiegu choroby i skuteczności leczenia. W tym celu powtarza się badanie densytometryczne średnio raz w roku (nie częściej niż raz na 6 miesięcy).

Leczenie

W leczeniu osteoporozy obowiązuje podstawowa zasada, której należy bezwzględnie przestrzegać: leczenie musi być konsekwentne i długotrwałe – tylko wówczas będzie skuteczne.

Leczenie osteoporozy jest prowadzone do końca życia pacjenta.

Podstawowym celem leczenia osteoporozy jest zapobieganie złamaniom. Ryzyko złamań można zmniejszyć, powstrzymując ubytek kości lub wywołując przyrost ich masy.

Leki stosowane w leczeniu osteoporozy można więc podzielić na:

inhibitory resorbcji kości – zmniejszają utratę kości,

estrogeny – hormonalna terapia zastępcza (HTZ),

bifosfoniany (etidronian, alendronian, ibandronian, ryzedronian),

kalcytonina,

preparaty mające wpływ na receptory estrogenowe (tibolon, raloksifen),

wapń,

stymulatory tworzenia kości – pobudzają tworzenie kości,

fluorki,

parathormon (PTH),

sole strontu.

Współczesna medycyna w praktyce wykorzystuje przede wszystkim leki, które powodują zmniejszenie utraty masy tkanki kostnej (hamują resorpcję) i przez to przyczyniają się do wzrostu gęstości mineralnej kości (BMD).

Terapia skojarzona i jej skuteczność

Jakkolwiek każdy z powyżej przedstawionych sposobów leczenia wykazuje skuteczność, najlepsze efekty daje terapia skojarzona: prawidłowa aktywność fizyczna, eliminacja czynników ryzyka, prawidłowa podaż wapnia i witaminy D, ochrona przed upadkami, mogącymi prowadzić do złamań, stosowanie odpowiednich leków.
Według prof. Romana S. Lorenca, postęp w farmakoterapii osteoporozy jest imponujący. – Poza lekami antyresorpcyjnymi, mamy teraz leki nowe, które stymulują tworzenie kości pod wpływem resorpcji, jak również preparaty, które stymulują selektywnie kościotworzenie. Dysponujemy obecnie bardzo szerokim spektrum efektywnych leków. Do niedawna za pomocą leków mogliśmy utrzymać istniejący stan, a teraz zaczyna się pojawiać nowa generacja leków, dzięki którym mówimy już o próbach odbudowania tkanki kostnej sprzed okresu wystąpienia choroby.

Ruch – profilaktycznie

Kości i ruch są ze sobą nierozerwalnie związane. Kości pomagają w przemianie siły mięśni w ruch w określonym kierunku. Kiedy rośniemy, nasze mięśnie i kości także rosną. Wzmacniając siłę mięśni, wzmacniamy kości. Im mocniejsze mięśnie, tym silniejsze kości. To proste!

Ograniczenie ruchu spowodowane złamaniem na skutek osteoporozy lub po prostu brak wysiłku fizycznego oznacza, że mięśnie nie są używane w dostatecznym stopniu.

Brak ruchu powoduje zmniejszenie wytwarzania nowej, zdrowej tkanki kostnej.

Słabsze mięśnie to słabsze kości

Jeśli nie ćwiczymy mięśni, narażeni jesteśmy na upadki, a to z kolei zwiększa ryzyko złamań. Wszystko to dowodzi, że poprawa siły i funkcji mięśni ma dobroczynny wpływ na kości. Ćwiczenia fizyczne wzmacniają mięśnie, a one z kolei wzmacniają kości. Dzięki ćwiczeniom poprawia się również kontrola nerwowa mięśni, utrzymywanie równowagi, koordynacja ruchów, a więc zmniejsza się ryzyko upadków i złamań.

Dieta – ważna rola w profilaktyce

Osteoporoza należy do grupy chorób, w których dieta ma olbrzymie znaczenie. Sposób odżywiania się może mieć wpływ na czas ujawnienia się i tempo rozwoju osteoporozy. Podczas konstruowania modelu odżywiania, który ma chronić przed osteoporozą, obowiązują ogólne zasady żywienia racjonalnego.

Pij mleko!

Jednym z ważniejszych składników mineralnych, a zarazem budulcowych pokarmu jest wapń. Stanowi istotny składnik tkanki kostnej, odpowiada za rozwój zębów, warunkuje prawidłowe przewodnictwo nerwowe i kurczliwość mięśni. Jest niezbędnym czynnikiem biorącym udział w procesie krzepnięcia krwi. Stymuluje mechanizmy obronne organizmu.

Jego niedobór prowadzi do zaburzeń nerwowo-mięśniowych i demineralizacji kości.

Zapotrzebowanie na wapń jest zmienne i zależy przede wszystkim od płci i wieku. Istnieją okresy w życiu człowieka, kiedy podaż wapnia powinna być szczególnie wysoka. Są to:

  • okres intensywnego wzrostu kości u dzieci i młodzieży,
  • ciąża i laktacja u kobiet,
  • okres około- i pomenopauzalny u kobiet,
  • wiek podeszły.

Podstawowym źródłem łatwo przyswajalnego wapnia jest mleko i jego przetwory, z produktów tych wapń przyswajany jest w 20-30 proc., natomiast z produktów roślinnych tylko w 10-13 proc.

Najtańszym i łatwo dostępnym źródłem wapnia jest mleko i jego zamienniki (jogurt, kefir, mleko acidofilne, sery). W codziennej racji pokarmowej należy część produktów mięsnych zastępować przetworami mlecznymi. Spożycie 700-750 ml mleka czy 100 g twarogu na dobę zabezpiecza przed osteoporozą. Zaleca się spożywanie niskotłuszczowego mleka i jego przetworów, zamiast produktów beztłuszczowych. Całkowite usunięcie tłuszczu pozbawia produkty mleczne witaminy D, niezbędnej do prawidłowego wchłaniania wapnia.

ek

Pytanie: Skąd czerpiesz inspirację na potrawy wigilijne?

  z internetu

  od kogoś bliskiego z rodziny

  z głowy

  z książki kucharskiej

  z prasy kobiecej

  od znajomych