Zapalenie pęcherza – jak zwalczyć tę nieprzyjemną infekcję?

Mężczyzna z zapaleniem pęcherza

Artykuł sponsorowany

Źródło: 123RF
Artykuł sponsorowany

Autor

Artykuł partnera

Zakażenie układu moczowego to jedna z najpopularniejszych i najbardziej uciążliwych dolegliwości. Prawie każdy z nas zmagał się z tego typu infekcją. Skąd bierze się zapalenie pęcherza i jak rozpoznać, że to ono? Czy istnieją domowe sposoby, by pomóc sobie z tego rodzaju stanem zapalnym?

Zapalenie pęcherza moczowego – statystyki

Badania pokazują, że stany zapalne układu moczowego to wyjątkowo częste schorzenie. W Stanach Zjednoczonych to cel aż dwóch milionów wizyt lekarskich, a 600 tys. z nich to wizyty u specjalisty-urologa. Naukowcy ostrożnie szacują, że zakażenie układu moczowego dotyka raz w życiu co najmniej 10 proc. kobiet oraz 2 proc. mężczyzn, ale prawdopodobnie jest ono znacznie częstsze – jeżeli kobieta jest aktywna seksualnie, to prawdopodobieństwo zachorowania wzrasta. Wśród tych właśnie kobiet, aż 3-10 proc. cierpi na zapalenie pęcherza moczowego co najmniej raz w roku.

Inne dane są jeszcze mniej optymistyczne: według nich, zakażenie tych okolic to dolegliwość, która dotknie aż 30 proc. kobiet i 12 proc. mężczyzn. Kobiety chorują na to schorzenie aż czternaście razy częściej; to efekt budowy układu moczowo-wydalniczego i krótszej cewki moczowej, co skutkuje łatwym przedostawaniem się bakterii z okolic pochwy i odbytu do dróg moczowych. Problem dotyka także dzieci – co najmniej 10 proc. z ich zachoruje na zapalenie pęcherza przynajmniej raz, nim wejdzie w okres dojrzewania. Ogólnie, w samych Stanach Zjednoczonych zakażenie dróg moczowych jest diagnozowane u 6 miliardów osób rocznie, a wydatki na jego leczenie pochłaniają aż miliard dolarów z budżetu ochrony zdrowia.

Skąd się bierze zakażenie dróg moczowych? Kto jest w grupie ryzyka?

Najczęściej zapalenie pęcherza wywołane jest przez bakterie Escherichia coli – to według naukowców, aż 90 proc. przypadków zachorowań. U osób aktywnych seksualnie, za zakażenie często odpowiadają szczepy Chlamydia trachomatis oraz stosowanie wspólnych środków higienicznych i ręczników. Chlamydie prowadzą też niejednokrotnie do stanu zapalnego cewki moczowej, związanego z wydzielaniem się ropnej wydzieliny, bólem i obrzękiem tych okolic. Badacze zwracają również uwagę na negatywny wpływ tak zwanego biofilmu bakteryjnego znajdującego się w drogach moczowych – komórki, które się na niego składają, odpowiadają za rozwój patogenów i częste nawroty infekcji. A kto jest najbardziej narażony na zakażenie układu moczowego? Same czynniki możemy podzielić na fizjologiczne i patologiczne. Fizjologiczne to ciąża, wiek podeszły oraz wiek niemowlęcy – szacuje się, że 6 proc. wszystkich wizyt dzieci u lekarza rodzinnego to właśnie zapalenie pęcherza moczowego. Do czynników patologicznych zaliczamy zastój moczu, kamicę moczową, wady układu moczowego i cukrzycę. Dużym problemem są także nawroty infekcji układu moczowego w czasie menopauzy, co wiąże się z obniżeniem poziomu żeńskich hormonów płciowych – estrogenów. Niestety w tym przypadku hormonalna terapia zastępcza nie pomaga i konieczne jest stosowanie probiotyków oraz – w przypadku zachorowania – antybiotykoterapii.

Zapalenie pęcherza – jak wygląda diagnostyka i terapia choroby?

Zapalenie pęcherza moczowego jest dość łatwe do rozpoznania. Towarzyszy mu dyzuria (czyli ból podczas oddawania moczu), nykturia (czyli oddawanie moczu co najmniej dwukrotnie w ciągu nocy) oraz częstomocz – czyli potrzeba oddawania moczu nawet co kilkanaście minut. Często pojawia się również nietrzymanie moczu i ból w okolicy nadłonowej. Rzadziej mamy natomiast do czynienia z podniesioną temperaturą ciała – do ok. 38 stopni Celsjusza, wyciekiem z cewki moczowej lub przykrym zapachem moczu; te objawy jednak również się zdarzają. Aby ustalić jakie bakterie wywołały zakażenie dróg moczowych, lekarz pierwszego kontaktu lub urolog zleca zazwyczaj wykonanie posiewu moczu. W oparciu o jego wyniki, dostosowuje farmakoterapię. Często są to antybiotyki – konieczne ze względu na bakteryjne podłoże choroby. Na szczęście leczenie zapalenia pęcherza moczowego jest dość krótkie: antybiotykoterapia trwa z reguły trzy dni, a już po jednej lub dwóch dobach mijają objawy choroby. Dawkę zależy jednak przyjmować zgodnie z zaleceniami lekarza, a po czterech do siedmiu dni po rozpoczęciu terapii, warto zgłosić się na wizytę kontrolną – niekiedy, w przypadku często nawracających infekcji dróg moczowych, lekarz decyduje się na przedłużenie terapii antybiotykami.

Zapalenie pęcherza – czy Furagina bez recepty pomoże?

Oprócz zaleconych przez specjalistę preparatów, w aptece dostaniemy również środki takie jak Furagina – leki OTC dostępne bez recepty, które mają łagodzić skutki nieprzyjemnego zakażenia układu moczowego (ulotka produktu dostępna jest na stronie http://neofuragina.pl/). W przypadku leków OTC takich jak Furagina, ulotka jest podstawą prowadzonej kuracji – należy stosować się do jej wytycznych. Warto również dodatkowo poradzić się specjalisty, czy możliwe jest stosowanie danych preparatów razem ze środkami typu Furagina. Dawkowanie musi być ściśle uzależnione od zawartości ulotki lub porady lekarskiej. Leki OTC dostępne bez recepty nie zawsze w pełni wystarczają na pozbycie się schorzenia, jednak mogą znacząco złagodzić objawy i pomóc bezboleśnie przejść choremu przez infekcję.

Domowe sposoby na zapalenie pęcherza

Zapalenie pęcherza moczowego najczęściej wymaga antybiotykoterapii, a co za tym idzie – wizyty u specjalisty. Jednak działanie antybiotyków i leków OTC można wspomóc domowymi, bezpiecznymi metodami. Bardzo pomaga wypijanie dużej ilości płynów, pomagających nam oczyścić organizm z toksyn; powinno się ich pić co najmniej 1,5 – 2 litry dziennie, warto również wypić szklankę płynu przed stosunkiem seksualnym. Musimy unikać przetrzymywania moczu – to sprzyja rozwojowi bakterii w układzie moczowym. Częsta mikcja umożliwia nam pozbycie się bakterii z organizmu, zanim zdążą wywołać u nas chorobę. Ważna jest również higiena okolic płciowych: codzienne ich mycie oraz podmywanie się po stosunku, a także mycie rąk mydłem, zwłaszcza skorzystaniu z publicznej toalety i niesiadanie na desce sedesowej w często uczęszczanych WC. Wiele osób popełnia błąd przy podcieraniu okolic moczowych po załatwieniu się – powinno się to robić od przodu do tyłu. W przeciwnym przypadku grozi to przedostaniu się bakterii kałowych w okolice cewki moczowej i rozwojem przykrej infekcji. Ponieważ zapalenie pęcherza to częste utrapienie kobiet w wieku pomenopauzalnym, warto często pić sok z żurawin – badania pokazują, że ma dobroczynny wpływ na oczyszczanie naszego układu moczowego z toksyn. Prawidłowa profilaktyka pomoże nam zwiększyć szanse na uniknięcie tej nieprzyjemnej infekcji.

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

Źródła:

  • Okrągła, E., Szychowska, K., & Wolska, L. (2014). Mechanizmy utrzymania sterylności układu moczowego. Advances in Hygiene & Experimental Medicine/Postepy Higieny i Medycyny Doświadczalnej, 68.
  • Czekalski S.: Zakażenie układu moczowego – ostre, nawracające, przewlekłe, powikłane. Przew. Lek., 2010; 2: 46-53
  • Przybyła J., Sosnowski M.: Ostre i przewlekłe zakażenie dróg moczowych – diagnostyka i leczenie. Przew. Lek., 2008; 4: 71-77
  • Choroszy-Król, I., Frej-Mądrzak, I., & Teryks-Wołyniec, D. (2011). Zakażenia układu moczowo-płciowego wywoływane przez Chlamydia trachomatis w praktyce lekarza rodzinnego. Family Medicine & Primary Care Review, (2), 292-295.
  • Darewicz, B., Skrodzka, M., & Kudelski, J. (2008). Problemy urologiczne kobiet okresu pomenopauzalnego. Przegląd Menopauzalny, 4, 175-183.
  • Ostrowska, K., Strzelczyk, A., Różalski, A., & Stączek, P. (2013). Biofilm bakteryjny jako przyczyna zakażeń układu moczowego–mikroorganizmy patogenne, metody prewencji i eradykacji. Advances in Hygiene & Experimental Medicine/Postepy Higieny i Medycyny Doswiadczalnej, 67.
  • Rechberger, T., Tomaszewski, J., & Adamiak, A. (2005). Nietrzymanie moczu u kobiet–czy zawsze leczenie operacyjne. Prz Menopauz, 6, 45-49.
  • Bochniewska, V., Jung, A., & Żuber, J. (2012). Zakażenie układu moczowego u dzieci. Pediatria i Medycyna Rodzinna, 8(1), 12-22.
  • Milart, P., Wozniakowska, E., Wozniak, S., Palacz, T., Czuczwar, P., Wrona, W., ... & Paszkowski, T. (2013). Urinary tract infections in the menopausal period: optimal management. Przeglad Menopauzalny, 17(1), 23.
  • Zalewska-Piątek, B., Piątek, R., & Kur, J. (2008). Czynniki adhezyjne i inwazyjne uropatogennych szczepów Escherichia coli–problematyka infekcji dróg moczowych oraz mechanizmów patogenności. Post Mikrobiol, 47, 199-206.
  • Duława, J., & Holecki, M. (2009). Zakażenia dróg moczowych u chorych na cukrzycę. Endokrynologia, Otyłość i Zaburzenia Przemiany Materii, 5(1), 36-39. 

Oceń artykuł

(liczba ocen 12)

WASZA OPINIA JEST DLA NAS WAŻNA