Zdrowie w tropikach – leiszmanioza

Gdy pada określenie „choroby tropikalne”, większość z nas myśli sobie „a tak, malaria”. Jednak oprócz tej najpowszechniejszej, najbardziej znanej choroby, o której każdy coś słyszał, istnieje jeszcze szereg innych schorzeń, którymi możemy zarazić się w tropikach. Każdy, kto planuje egzotyczne wakacje, powinien zdawać sobie sprawę z ich występowania i wiedzieć, jak można się nimi zarazić, a przede wszystkim – jak się przed nimi chronić.

Co to jest leiszmanioza?

Ta egzotycznie brzmiąca nazwa oznacza chorobę wywoływaną przez pierwotniaki z rodzaju Leishmania. Pasożyty przenoszone są przez moskity. Leiszmanioza występuje w ponad 90 krajach klimatu tropikalnego i subtropikalnego, głównie na terenie Ameryki Środkowej i Południowej, a także Afryki i Azji. Wyróżnia się dwie postacie leiszmanioz: skórną i trzewną.

Ta postać leiszmaniozy daje pierwsze objawy około 2-4 tygodnie po ukąszeniu przez moskita. W miejscu ukłucia pojawia się  zazwyczaj niegojące się owrzodzenie (tzw. wrzód wschodni). Ma ono charakterystyczny, przypominający krater wulkanu kształt, często pokryte jest strupem lub wysiękiem. Może zagoić się całkowicie lub pozostawić po sobie wyraźną, pozaciąganą bliznę.

Czytaj także: Turysto, uważaj na żółtą febrę

Poznaj objawy

Inaczej nazywana chorobą kala-azar ujawnia się zazwyczaj po kilku miesiącach od ukąszenia przez moskita, ale okres jej utajenia może wynosić nawet kilka lat. Pasożyty atakują komórki zlokalizowane w szpiku kostnym, co skutkuje rozwojem niedokrwistości, a także w wątrobie, śledzionie i węzłach chłonnych, co prowadzi do powiększenia tych narządów. Ponadto pojawia się gorączka, często wysoka, z towarzyszącymi dreszczami, kaszel, utrata apetytu oraz szybko postępująca utrata masy ciała i wyniszczenie. Nieleczona choroba kala-azar zwykle kończy się śmiercią.

Czytaj więcej: Szczepienia ochronne zalecane w podróżach do krajów tropikalnych

Niestety nie wynaleziono jeszcze skutecznej szczepionki przeciwko leiszmaniozie. W przeciwieństwie do malarii, w przypadku leiszmaniozy nie zaleca się profilaktycznego stosowania leków. Jedyną formą zapobiegania zarażeniu leiszmaniozą jest ochrona przed moskitami (moskitiery, długie rękawy po zmroku, środki odstraszające owady itd.).

Czytaj także: Profilaktyka malaryczna – pytania i odpowiedzi

Leczenie leiszmaniozy polega na domięśniowym lub dożylnym podawaniu leków (zazwyczaj związków antymonu) przez co najmniej miesiąc. 

Oceń artykuł

(liczba ocen 15)

WASZA OPINIA JEST DLA NAS WAŻNA