Zerwanie ścięgna Achillesa

Starszy niż rok

Ocena użytkowników

(liczba ocen 3)

Największe i najsilniejsze ścięgno, a mimo to jakże często nadrywane


Do całkowitego zerwania dochodzi zwykle w ścięgnie zmienionym, które poddane zostaje wzmożonemu obciążeniu. Często występuje u osób, które po krótkiej przerwie w treningach wracają do sportu.

Zerwanie ścięgna może wystąpić w dwóch przypadkach, jako wynik nagłego i silnego skurczu ścięgna (start do biegu, skok z dużej wysokości) lub powstaje przez nagłe uderzenie w napięte ścięgno - jest to częsty uraz wśród piłkarzy.

Przyczyn zerwania ścięgna jest wiele. Mówi się o sumowaniu mikrourazów, procesie zwyrodnienia i stopniowego niszczenia ścięgna. Zużywanie tego ważnego w chodzeniu, bieganiu czy skakaniu ścięgna zaczyna się już nawet po 30 roku życia. Drobne uszkodzenia ścięgna mają to do siebie, że podlegają samonaprawie. Jednak skuteczność tego procesu nie zawsze jest zadowalająca, bo zmienia elastyczność ścięgna. Wyobraźmy sobie takie ścięgno z licznymi bliznami, tworzącymi lokalnie większe zwyrodnienie. Do tego dochodzi nadmierny wysiłek i zerwanie ścięgna gotowe.

Zobacz wideo: Zerwanie ścięgna podeszwowego - przyczyny i skutki

Objawy zerwania ścięgna Achillesa

W trakcie urazu można usłyszeć głośny trzask. Bezpośrednio po nim osoba odczuwa przeszywający silny ból. Charakterystyczna jest niemożność chodzenia, stania na palcach i zginania stopy. W miejscu urazu pojawia się obrzęk i krwiak. Palpacyjnie można wyczuć dołek. Niekiedy może dojść do oderwania ścięgna z fragmentem kości piętowej.

Przerwanie ciągłości ścięgna Achillesa może być całkowite lub częściowe. Rozpoznanie zerwania całkowitego zwykle nie jest trudne. Natomiast zerwanie częściowe powoduje niecharakterystyczne objawy które można zbagatelizować.
W przypadku całkowitego zerwania ścięgna leczeniem jest operacyjne zszycie ścięgna. Po operacji obowiązuje opatrunek gipsowy przez okres sześciu tygodni. Po zdjęciu gipsu powinno się ćwiczyć zesztywniały staw skokowy, w celu osiągnięcia pełnej ruchomości stopy. Przy częściowym zerwaniu ścięgna, kończynę umieszcza się w gipsie na 6 tygodni.

Następnie rozpoczynamy usprawnianie siły mięśniowej. Po takim uszkodzeniu treningi powinno się wznowić nie wcześniej niż po 6-8 miesiącach. W większości przypadków po zerwaniu ścięgna Achillesa można powrócić do aktywności sportowej. Warunkiem powrotu do sportu wyczynowego jest całkowite zagojenie się zerwanego ścięgna oraz prawidłowy przebieg rehabilitacji. O czasie powrotu do aktywności sportowej oraz jej zakresie zawsze decyduje lekarz prowadzący.
SZO

Temat miesiąca: Skuteczne sposoby na ból gardła