Zwichnięcie – pierwsza pomoc


 

Ocena użytkowników

(liczba ocen 3)

Zwichnięcie powstaje na skutek nadmiernego ruchu w stawie, w wyniku którego dochodzi do rozerwania części aparatu stawoweg. Przy zwichnięciu ból jest dużo większy niż przy stłuczeniu.

Kości łączą się z sobą za pomocą stawów. Staw tworzą końce kości pokryte gładką chrząstką (zwaną chrząstką stawową) ułatwiającą poślizg. Od zewnątrz pokryte są mocną błoną, tzw. torebką stawową. Zbudowana jest ona z zewnętrznej mocnej błony włóknistej i wewnętrznej błony maziowej, wydzielającej specjalny płyn (maź stawową), która ułatwia poślizg powierzchni stawowych. Całość wzmocniona jest silnymi więzadłami, które stabilizują staw i zapobiegają urazom. Zwichnięcie powstaje na skutek nadmiernego ruchu w stawie, w wyniku którego dochodzi do rozerwania części aparatu stawowego (torebka, wzmacniające więzadła) i przemieszczenia względem siebie powierzchni stawowych kości.

Objawy

Tego typu uraz objawia się opuchlizną oraz bólem odczuwalnym przy każdym ruchu. Przy zwichnięciu trzeba się upewnić, że nie zerwały się więzadła albo nie zostały złamane kości. Towarzyszy mu silny ból, który uniemożliwia poruszanie kończyną oraz narastający obrzęk. Kostki, kolana, ramię oraz palce rąk i stóp są szczególnie narażone na zwichnięcia.

Zwichnięcie wiąże się zazwyczaj z długotrwałym leczeniem. Czasem konieczne jest wręcz unieruchomienie kończyny w gipsie. W wyniku zwichnięcia dochodzi nie tylko do uszkodzenia struktur stawowych, ale nierzadko, również do obrażeń znajdujących się w pobliżu innych tworów, takich jak naczynia lub nerwy. Dlatego też w każdym przypadku, przed nastawieniem zwichnięcia należy zasięgnąć opinii specjalisty, najlepiej lekarza ortopedy, który oceni stan ukrwienia i unerwienia kończyny na obwodzie.

Zwichnięcia stawów wymagają szybkiego nastawienia, zawsze po wykonaniu zdjęcia rentgenowskiego. Odroczenie nastawienia prowadzić może do licznych powikłań, które mogą upośledzać późniejszą funkcję stawu. Pod żadnym pozorem nie wolno nastawiać zwichniętego stawu samodzielnie. Zwichnięcie stawu jest popularnie określane „wybiciem”. Najczęściej wybicie dotyczy stawu barkowego, skokowego, łokciowego oraz stawów międzypaliczkowych.

Zobacz: Zdrowe kości – 10 ciekawostek

Zwichnięcie barku

Staw barkowy umożliwia największy zakres ruchów spośród wszystkich stawów naszego ciała. Składa się z dużej głowy kości ramiennej oraz z panewki łopatki. Od zewnątrz staw stabilizują liczne więzadła oraz mięśnie. Zwichnięcia stawu barkowego po popularnych „wybiciach” palców należą do najczęściej występujących w obrębie narządu ruchu. Szczególnie predysponowanymi osobami do wystąpienia tego urazu są sportowcy uprawiający takie dziedziny jak: siatkówka, hokej, piłka ręczna, jazda konna, narciarstwo, snowboard, zapasy.

Zwykle są wywołane mechanizmem pośrednim (upadek na wyprostowane, odwiedzione do boku ramię), lub wykręceniem ramienia. Rzadziej urazem bezpośrednim - upadek na zewnętrzną (boczną) część ramienia lub po silnym uderzeniu, np. przez innego gracza.

Sprawdź też, co to jest: Rwa barkowa

Objawami wybicia stawu barkowego są:

•    bardzo silny ból w okolicy barku,
•    ograniczenie ruchomości w stawie – często by uniknąć dolegliwości bólowych chory podpiera ramię,
•    zniekształcenie obrysu stawu,
•    wyczuwalny brak głowy kości ramiennej w panewce stawu, często przesuwa się ona w okolicę pachy,
•    bolesne sprężynowanie przy próbie ruchu w stawie,
•    może pojawić się duży obrzęk lub krwiak w obrębie barku.
Zwichnięcie stawu jest poważną kontuzją prowadzącą do licznych powikłań.

Im szybciej staw zostanie ponownie nastawiony, tym mniej powikłań oraz szybszy powrót do pełnej sprawności. Rozpoznanie zwichnięcia stawu lekarz dokonuje na podstawie objawów oraz zdjęcia radiologicznego. Nastawienia zwichniętego stawu lekarze najczęściej dokonują w znieczuleniu ogólnym, aby zwiotczyć mięśnie. Dzięki temu mniejszy jest także uraz powodowany nastawieniem.

Po nastawieniu stawu zawsze obowiązuje kontrolne zdjęcie radiologiczne w celu oceny przylegania powierzchni stawowych. Następnie staw barkowy się unieruchamia w tzw. opatrunku Desaulta (opatrunek unieruchamiający obojczyk, łopatkę, ramię i przedramię, przez ich przybandażowanie do klatki piersiowej bądź wykonywany z gipsu). Unieruchomienie trwa zwykle około 4 tygodni. U starszych osób unieruchomienia dokonuje się zwykle później ze względu na ryzyko zesztywnienia stawu. Czasem do leczenia wybicia barku konieczna jest operacja. Jest ona niezbędna, gdy zwichnięciu towarzyszą powikłania.

SZO

Czytaj też: Złamanie zmęczeniowe kości