Znajdź lek

Alenato

Spis treści

Działanie

Związek z grupy bisfosfonianów. Hamuje aktywność osteoklastów, bez wyraźnego wpływu na czynność osteoblastów. W wyniku tego działania procesy kościotwórcze przeważają nad procesami kościogubnymi, co prowadzi do zwiększenia masy, gęstości i wytrzymałości kości oraz zmniejszenia ryzyka złamań. W wyniku zahamowania resorpcji kości dochodzi również do zmniejszenia stężenia wapnia i fosforanów we krwi i wtórnie do zwiększenia uwalniania parathormonu. Działanie lecznicze alendronianu występuje po około 3 tyg. od rozpoczęcia leczenia i zanika po kilku do kilkunastu tygodniach od zaprzestania jego stosowania. Biodostępność alendronianu (po nocnej przerwie w posiłkach, na 2 h przed śniadaniem) wynosi około 0,7%, a jeśli lek jest stosowany z posiłkiem lub do 2 h po nim - zbliża się do zera. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 78%. Lek nie jest metabolizowany. T0,5 wynosi około 10 lat, ze względu na jego powolne uwalnianie z kości. Jest wydalany głównie z moczem.

Wskazania

Leczenie osteoporozy u kobiet po menopauzie w celu zapobiegania złamaniom. Leczenie osteoporozy u mężczyzn w celu zapobiegania złamaniom. Leczenie osteoporozy wywołanej długotrwałym stosowaniem glikokortykosteroidów (w dawce co najmniej 7,5 mg prednizonu na dobę lub w dawce równoważnej w przypadku stosowania innego glikokortykosteroidu) u kobiet po menopauzie, które nie otrzymują estrogenów.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na alendronian lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Niemożność utrzymania pozycji stojącej lub wyprostowanej siedzącej przez co najmniej 30 min. Nieprawidłowości w budowie przełyku lub inne nieprawidłowości opóźniające pasaż przełykowy, takie jak zwężenie lub achalazja przełyku. Hipokalcemia.

Środki ostrożności

Nie stosować u dzieci i młodzieży <18 lat. Nie stosować u pacjentów z klirensem kreatyniny <35 ml/min. Szczególną ostrożność zachować u pacjentów, u których występują choroby górnego odcinka przewodu pokarmowego, takie jak: zapalenie błony śluzowej przełyku, żołądka lub dwunastnicy, owrzodzenia przewodu pokarmowego, dysfagia lub inne choroby przełyku. U pacjentów z rozpoznanym przełykiem Barretta, przed zastosowaniem leku należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka. Pacjentów leczonych preparatem należy obserwować pod kątem występowania objawów, które mogą świadczyć o uszkodzeniu przełyku (m.in.: dysfagia, ból podczas połykania lub ból zamostkowy, wystąpienie lub nasilenia się zgagi). Pacjent stosujący bisfosfoniany powinien w sposób zrozumiały otrzymać wszystkie zalecenia dotyczące przyjmowania leku. Donoszono o przypadkach martwicy kości szczęki u pacjentów z osteoporozą otrzymujących bisfosfoniany. Wystąpienie tego działania niepożądanego jest na ogół związane z ekstrakcją zęba lub miejscowym zakażeniem (z zapaleniem szpiku włącznie). Przed rozpoczęciem leczenia bisfosfonianami u pacjentów ze współistniejącymi czynnikami ryzyka (np. nowotwór, chemioterapia, radioterapia, stosowanie kortykosteroidów, nieprawidłowa higiena jamy ustnej, choroby przyzębia) należy przeprowadzić sanację jamy ustnej. Jeśli jest to możliwe, pacjenci przyjmujący alendronian powinni unikać inwazyjnych zabiegów stomatologicznych. Stomatologiczne interwencje chirurgiczne mogą spowodować pogorszenie stanu u pacjentów z martwicą kości szczęki leczonych bisfosfonianami. Zgłaszano przypadki nietypowych złamań podkrętarzowych i trzonu kości udowej u osób stosujących bisfosfoniany (głównie u pacjentów długotrwale leczonych z powodu osteoporozy), dlatego pacjentów leczonych preparatem należy obserwować pod kątem występowania objawów, takich jak ból w obrębie uda, biodra lub pachwiny, a w przypadku wystąpienia powyższych symptomów, należy zbadać pacjenta pod względem obecności niecałkowitego złamania kości udowej. Złamania często występują obustronnie, dlatego w przypadku stwierdzenia złamania trzonu kości udowej, należy zbadać kość udową w drugiej kończynie. Zgłaszano również słabe gojenie się tych złamań. Na podstawie indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka u pacjentów, u których podejrzewa się nietypowe złamanie kości udowej, należy rozważyć odstawienie bisfosfonianów do czasu przeprowadzenia oceny. W przypadku wystąpienia bólu kości, stawów i (lub) mięśni, który w rzadkich przypadkach może powodować niezdolność ruchu, zaprzestanie leczenia alendronianem może spowodować zmniejszenie objawów; po ponownej ekspozycji na alendronian lub na inny lek z grupy bisfosfonianów może nastąpić nawrót objawów. Przed rozpoczęciem leczenia alendronianem należy wyrównać hipokalcemię i wyleczyć inne zaburzenia gospodarki mineralnej (np. niedobór wit. D, niedoczynność przytarczyc); u pacjentów, u których występowały ww. nieprawidłowości, należy w trakcie leczenia alendronianem monitorować stężenie wapnia we krwi. Ważne jest zapewnienie odpowiedniej podaży wapnia oraz witaminy D, szczególnie u pacjentów przyjmujących glikokortykosteroidy. Ze względu na zawartość laktozy, leku nie należy stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Nie stosować w ciąży i okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Bardzo często: bezobjawowe, łagodne i przemijające zmniejszenie stężenia wapnia i fosforanów we krwi. Często: ból brzucha, niestrawność, zaparcie, biegunka, oddawanie gazów, owrzodzenie przełyku, trudności w połykaniu, wzdęcia, zarzucanie treści żołądkowej do przełyku, bóle mięśniowo-stawowe, ból głowy. Niezbyt często: nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, nadżerki przełyku, smoliste stolce, wysypka, rumień, świąd. Rzadko: zwężenie przełyku, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej i gardła, perforacja, owrzodzenia oraz krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, martwica kości szczęki (w większości przypadków u pacjentów poddawanych leczeniu przeciwnowotworowemu z zastosowaniem bisfosfonianów, chociaż występowała również u pacjentów leczonych z powodu osteoporozy; związana z ekstrakcją zęba i (lub) miejscowym zakażeniem; rozpoznany rak, chemioterapia, radioterapia, przyjmowanie kortykosteroidów i nieprawidłowa higiena jamy ustnej są również uważane za czynniki ryzyka), bóle mięśniowo-szkieletowe (kości, mięśni lub stawów), reakcje nadwrażliwości (w tym pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy), przemijające objawy takie, jak w reakcji ostrej fazy (bóle mięśni, złe samopoczucie i w rzadkich przypadkach gorączka; zazwyczaj związane z rozpoczęciem leczenia), zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie twardówki, zapalenie nadtwardówki, wysypka z reakcją nadwrażliwości na światło, objawowa hipokalcemia (zwykle związana z czynnikami predysponującymi), nietypowe złamania podkrętarzowe i trzonu kości udowej. Bardzo rzadko: ciężkie reakcje skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka). Częstość nieznana: zawroty głowy (w tym pochodzenia błędnikowego), astenia, obrzęki obwodowe, obrzęk stawów.

Interakcje

Pokarm, napoje (w tym woda mineralna, kawa, herbata, soki) oraz preparaty wapnia, leki zobojętniające oraz inne leki doustne mogą zaburzać wchłanianie alendronianu - należy zachować co najmniej 30-minutowy odstęp między podaniem alendronianu oraz innych leków, pokarmu lub napoju. Stosowanie alendronianu łącznie z HTZ (estrogeny lub połączenie estrogenu z pochodnymi progesteronu) powoduje większy przyrost masy kostnej oraz znaczne zmniejszenie obrotu kostnego w porównaniu z monoterapią przy pomocy każdej z tych metod leczenia oddzielnie, przy bezpieczeństwie i tolerancji porównywalnej z monoterapią.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: leczenie osteoporozy u kobiet po menopauzie oraz u mężczyzn - 10 mg raz na dobę; leczenie i zapobieganie osteoporozie wywołanej stosowaniem glikokortykosteroidów - 10 mg raz na dobę. W celu zabezpieczenia przed postępującą utratą masy kostnej leczenie alendronianem należy skojarzyć z dostateczną podażą wapnia (1-1,5 g/dobę) oraz witaminy D3 (400-800 j.m./dobę). Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zaburzeniami czynności nerek z klirensem kreatyniny >35 ml/min oraz u osób w podeszłym wieku.
Preparat przyjmuje się rano (bezpośrednio po wstaniu), na czczo, co najmniej 30 min przed spożyciem pierwszego posiłku, napoju lub przyjęciem innych leków, popija pełną szklanką przegotowanej zwykłej wody. Po połknięciu leku nie należy się kłaść do czasu pierwszego posiłku. Tabletek nie należy rozgryzać ani rozpuszczać w jamie ustnej.

Uwagi

Pharmindex