Nowy sklep

już ON-LINE

Znajdź lek

Apo-Lozart

Działanie

Antagonista receptorów angiotensyny II (typu AT1). Zarówno losartan potasu jak i jego farmakologicznie czynny metabolit (kwas karboksylowy) selektywnie wiążą się z receptorem AT1 blokując efekty działania angiotensyny II, niezależnie od źródła jej pochodzenia i drogi syntezy; nie wiążą się i nie blokują innych receptorów hormonalnych ani kanałów jonowych istotnych dla regulacji w układzie krążenia. Losartan nie jest też inhibitorem kininazy II (enzymu rozkładającego bradykininę), dzięki czemu nie nasila efektów działania zależnych od bradykininy. Po podaniu doustnym losartan dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego i podlega efektowi pierwszego przejścia, tworząc czynny metabolit, który jest kwasem karboksylowym oraz inne nieczynne metabolity. Biodostępność wynosi ok. 33%. Zarówno losartan jak i jego czynny metabolit ≥ 99% wiążą się z białkami osocza, głównie z albuminami. Losartan i jego metabolity są wydalane z moczem (35%) i z kałem (58%). T0,5 wynosi około 2 h dla losartanu, około 6-9 h dla aktywnego metabolitu.

Wskazania

Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Leczenie choroby nerek u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 z białkomoczem ≥ 0,5 g/dobę, w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi. Leczenie przewlekłej niewydolności serca (u pacjentów w wieku ≥60 lat), jeżeli nie można zastosować leku z grupy inhibitorów ACE, ze względu na działania niepożądane (szczególnie kaszel) lub przeciwwskazania; u pacjentów z niewydolnością serca, których stan zdrowia ustabilizował się pod wpływem inhibitora ACE, nie należy zmieniać leczenia na losartan; frakcja wyrzutowa lewej komory powinna wynosić ≤40%; stan kliniczny powinien zostać ustabilizowany podczas leczenia przewlekłej niewydolności serca. Zmniejszenie ryzyka udaru u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory, udokumentowany w zapisie EKG.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężka niewydolność wątroby. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m2). II i III trymestr ciąży.

Środki ostrożności

Pacjenci z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie (obrzęk twarzy, warg, gardła i (lub) języka) powinni być pod ścisłą opieką lekarską. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych albo zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę. Ostrożnie stosować u pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową i (lub) niedoborem sodu - ryzyko wystąpienia objawowego niedociśnienia (przed rozpoczęciem leczenia losartanem należy wyrównać niedobór płynów lub stosować mniejszą dawkę początkową; dotyczy to również dzieci). U pacjentów leczonych losartanem (szczególnie u pacjentów, u których prawidłowa czynność nerek zależy od właściwego funkcjonowania układu renina-angiotensyna-aldosteron, tj. pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub z istniejącą niewydolnością nerek) obserwowano zmiany w czynności nerek. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania losartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu i substytutami soli kuchennej zawierającymi potas. Ze względu na ryzyko niedociśnienia, omdleń, hiperkaliemii i zaburzenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek), nie zaleca się stosowania podwójnej blokady układu RAA (np. poprzez łączne stosowanie antagonisty receptora angiotensyny II z inhibitorem ACE lub aliskirenem); jeśli zastosowanie podwójnej blokady układu RAA jest absolutnie konieczne, powinno być prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty. Nie należy stosować jednocześnie antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów ACE u pacjentów z nefropatią cukrzycową. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania losartanu u pacjentów po przeszczepie nerki. Nie zaleca się stosowania losartanu u pacjentów z pierwotnym aldosteronizmem. Ostrożnie stosować u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i chorobą naczyniowo-mózgową (ryzyko wystąpienia zawału serca lub udaru), zwężeniem aorty i zastawki dwudzielnej, zaporową kardiomiopatią przerostową. U pacjentów z niewydolnością serca, z niewydolnością nerek lub bez, występuje ryzyko ciężkiego niedociśnienia krwi i niewydolności nerek. Należy zachować ostrożność u pacjentów z niewydolnością serca i jednoczesną ostrą niewydolnością nerek, u pacjentów z ostrą niewydolnością serca (klasa IV wg systemu NYHA) oraz u pacjentów z niewydolnością serca i objawową arytmią serca (brak danych klinicznych). Zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania z β- adrenolitykami. Preparaty z grupy antagonistów angiotensyny II są mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia tętniczego krwi u ludzi rasy czarnej. Losartan nie jest zalecany u dzieci <6 lat oraz u dzieci, u których szybkość przesączania kłębuszkowego wynosi <30 ml/min/1,73 m2. Dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania losartanu w nadciśnieniu tętniczym u dzieci i młodzieży w wieku 6-16 lat są ograniczone. Losartan nie jest zalecany u dzieci z niewydolnością wątroby. Ze względu na zawartość laktozy lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy.

Ciąża i laktacja

Nie zaleca się stosowania losartanu w I trymestrze ciąży. Preparat jest przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży. Losartan stosowany w II i III trymestrze ciąży działa toksycznie na płód (powoduje osłabienie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia); jeśli nastąpiło narażenie na losartan zaleca się badanie ultrasonograficzne czynności nerek i czaszki. Niemowlęta, których matki przyjmowały losartan, powinny być obserwowane w kierunku niedociśnienia. Nie zaleca się stosowania leku w czasie karmienia piersią, zwłaszcza w przypadku karmienia piersią noworodka lub wcześniaka; zaleca się podawanie innych preparatów o ustalonym profilu bezpieczeństwa.

Działania niepożądane

Często (≥1/100, <1/10): zawroty głowy, zaburzenia równowagi, astenia, zmęczenie, niedociśnienie, hipoglikemia, hiperkaliemia. Niezbyt często (≥1/1000, <1/100): ból głowy, niedociśnienie (w tym niedociśnienie ortostatyczne), duszność, biegunka, nudności, wymioty, pokrzywka, świąd, wysypka. Rzadko (≥1/10 000, <1/1000): senność, zaburzenia snu, kołatanie serca, dławica piersiowa, objawowe niedociśnienie (zwłaszcza u pacjentów z utratą płynu wewnątrznaczyniowego, np. u pacjentów z ciężką niewydolnością serca lub leczonych dużymi dawkami leków moczopędnych), ból w okolicy brzucha, zaparcie, obrzęk, parestezje, omdlenie, migotanie przedsionków, udar naczyniowy mózgu, reakcje nadwrażliwości (reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk krtani i głośni, prowadzący do zwężenia dróg oddechowych i (lub) obrzęk twarzy, warg gardła i (lub) języka; u niektórych pacjentów już wcześniej stwierdzano występowania obrzęku naczynioruchowego po zastosowaniu innych preparatów, także inhibitorów konwertazy angiotensyny), zapalenie naczyń, w tym plamica Schönleina-Henocha; zapalenie wątroby. Ponadto: anemia, ból pleców, zakażenia dróg moczowych, objawy grypopodobne, trombocytopenia, migrena, kaszel, zaburzenia czynności wątroby, bóle mięśni i stawów, zaburzenia czynności nerek, zwiększenie aktywności AlAT, hiperkaliemia (szczególnie u pacjentów z cukrzycą typu 2 i nefropatią), zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi.

Interakcje

Podwójna blokada układu RAA, np. poprzez zastosowanie antagonisty receptora angiotensyny II z inhibitorem ACE lub aliskirenem zwiększa częstość występowania niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu RAA w monoterapii - takie połączenie nie jest zalecane; jeśli takie skojarzenie jest konieczne, powinno odbywać się pod nadzorem specjalisty łącznie z dokładnym monitorowaniem czynności nerek, stężenia elektrolitów oraz ciśnienia krwi. Antagonistów receptora angiotensyny II oraz inhibitorów ACE oraz nie należy stosować jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową. Stosowanie losartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zburzeniem czynności nerek (GFR<60ml/min/1,73 m2). Jednoczesne stosowanie z lekami hipotensyjnymi lub lekami o działaniu hipotensyjnym, takimi jak trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, baklofen, amifastyna nasila działanie losartanu. Losartan jest metabolizowany głównie przez cytochrom P450 (CYP2C9) do czynnego metabolitu kwasu karboksylowego. Flukonazol (inhibitor CYP2C9) zmniejsza całkowity wpływ czynnego metabolitu na organizm człowieka o około 50%. Ryfampicyna (induktor CYP2C9) zmniejsza stężenia aktywnego metabolitu w osoczu krwi o 40%. Znaczenie kliniczne tego działania nie jest znane. Nie wykazano wpływu fluwastatyny (słaby inhibitor CYP2G9) na metabolizm losartanu. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z lekami zwiększającymi stężenie potasu we krwi (np. amiloryd, triamteren, spironolakton, heparyna), suplementami potasu lub substytutami soli kuchennej, które zawierają potas. Podczas jednoczesnego stosowania preparatów litu i inhibitorów ACE obserwowano przemijające zwiększenie stężenia jonów litu w surowicy krwi i nasilenie jego toksyczności; bardzo rzadko odnotowano też przypadki z preparatami z grupy antagonistów angiotensyny (jeśli jednoczesne stosowanie losartanu i litu jest konieczne, zaleca się monitorowanie stężenia jonów litu w surowicy krwi). Podczas jednoczesnego stosowania z NLPZ i kwasem acetylosalicylowym może wystąpić osłabienie działania przeciwnadciśnieniowego. Jednoczesne stosowanie preparatów z grupy antagonistów angiotensyny II z lekami z NLPZ może nasilać ryzyko pogorszenia czynności nerek, w tym możliwość wystąpienia ostrej niewydolności nerek i zwiększenie stężenia potasu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z istniejącą słabą czynnością nerek. Pacjentów należy odpowiednio nawadniać. Należy rozważyć monitorowanie czynności nerek po rozpoczęciu leczenia skojarzonego oraz okresowo podczas leczenia. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania losartanu i β-adrenolityków.

Dawkowanie

Doustnie. Nadciśnienie. Zazwyczaj stosowaną dawką początkową i podtrzymującą u większości pacjentów jest 50 mg raz na dobę. Maksymalne działanie przeciwnadciśnieniowe występuje po 3-6 tyg. od rozpoczęcia leczenia. U niektórych pacjentów w celu uzyskania właściwego działania terapeutycznego może być konieczne zwiększenie dawki dobowej do 100 mg stosowanej raz na dobę (rano). Losartan może być stosowany w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, szczególnie z lekami moczopędnymi (np. hydrochlorotiazydem). Pacjenci z nadciśnieniem i cukrzycą typu 2 z proteinurią ≥0,5 g/dobę. Zazwyczaj stosowaną dawką początkową jest 50 mg raz na dobę. Następnie dawkę można zwiększyć do 100 mg raz na dobę w zależności od ciśnienia tętniczego krwi mierzonego po miesiącu od rozpoczęcia leczenia. Preparat może być stosowany jednocześnie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi (np. lekami moczopędnymi, antagonistami wapnia, lekami blokującymi receptory α- lub β-adrenergiczne i lekami działającymi na o.u.n.), a także z insuliną i innymi powszechnie stosowanymi lekami hipoglikemizującymi (np. pochodnymi sulfonylomocznika, glitazonami i inhibitorami glukozydazy). Niewydolność serca. Zazwyczaj stosowaną dawką początkową jest 12,5 mg raz na dobę. Na ogół dawkę należy zwiększać stopniowo w odstępach tygodniowych (np. 12,5 mg na dobę, 25 mg na dobę, 50 mg na dobę, 100 mg na dobę, aż do maksymalnej dawki 150 mg na dobę), uwzględniając tolerancję pacjenta na lek. Zmniejszenie ryzyka udaru u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory, udokumentowanym w zapisie EKG. Zazwyczaj stosowaną dawką początkową jest 50 mg raz na dobę. Należy dodatkowo zastosować małe dawki hydrochlorotiazydu i (lub) zwiększyć dawkę do 100 mg raz na dobę, uwzględniając ciśnienie tętnicze krwi. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów ze zmniejszoną objętością płynu wewnątrznaczyniowego (np. pacjenci leczeni dużymi dawkami leków moczopędnych) należy rozważyć rozpoczęcie leczenia od dawki 25 mg raz na dobę. U pacjentów z niewydolnością nerek, w tym dializowanych nie jest konieczne dostosowanie dawki początkowej. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby w wywiadzie należy rozważyć stosowanie mniejszych dawek. Losartan jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania losartanu w nadciśnieniu tętniczym u dzieci i młodzieży w wieku ponieżej 6 lat są ograniczone, więc ich stosowanie nie jest zalezane. Dzieci w wieku 6-18 lat: Dzieciom o mc. 20-50 kg, które są w stanie połykać tabletki zaleca się dawkę 25 mg raz na dobę. W pojedynczych przypadkach dawkę można zwiększyć do maksymalnej dawki wynoszącej 50 mg raz na dobę. Dawkowanie należy dostosować uwzględniając ciśnienie tętnicze krwi. Zazwyczaj stosowaną dawką u pacjentów o masie ciała większej niż 50 kg jest 50 mg raz na dobę. W pojedynczych przypadkach dawkę można zwiększyć do maksymalnej dawki wynoszącej 100 mg raz na dobę. Nie przeprowadzono badań dotyczących dawek większych niż 1,4 mg/ kg mc. (lub inaczej więcej niż 100 mg) na dobę u pacjentów pediatrycznych. Ze względu na brak danych losartan nie jest zalecany u dzieci, u których szybkość przesączania kłębuszkowego wynosi mniej niż 30 ml/ min/1,73 m2. Losartan nie jest zalecany u dzieci z niewydolnością wątroby. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku. Jednak u pacjentów w wieku powyżej 75 lat zaleca się zastosowanie mniejszej dawki początkowej wynoszącej 25 mg raz na dobę. Preparat należy przyjmować popijając tabletki szklanką wody, niezależnie od posiłków.

Uwagi

Podczas leczenia losartanem należy regularnie monitorować czynność nerek, szczególnie u pacjentów, u których występują inne zaburzenia (gorączka, odwodnienie), które mogą wywołać zaburzenia czynności nerek. Należy monitorować stężenie potasu oraz wartość klirensu kreatyniny, szczególnie u pacjentów z niewydolnością serca i klirensem kreatyniny w zakresie 30-50 ml/min. Podczas leczenia mogą wystąpić zawroty głowy lub senność (szczególnie na początku leczenia lub podczas zwiększania dawki), co należy uwzględnić podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych.

Pharmindex