Znajdź lek

Angiox

Spis treści

Działanie

Bezpośredni i swoisty inhibitor trombiny, który wiąże się zarówno z punktem katalitycznym, jak i z zewnętrznym punktem wiążącym aniony trombiny, znajdującej się zarówno we frakcji płynnej oraz związanej ze skrzepem. Trombina odgrywa kluczową rolę w procesie krzepnięcia, rozszczepiając fibrynogen na monomery fibryny i aktywując czynnik XIII do czynnika XIIIa. Pozwala to fibrynie utworzyć połączoną kowalentnymi wiązaniami krzyżowymi strukturę stabilizującą skrzeplinę. Trombina aktywuje również czynniki V i VIII, sprzyjając dalszemu tworzeniu się trombiny, a także pobudza płytki krwi, stymulując ich gromadzenie się i wytwarzanie ziarniny. Biwalirudyna hamuje każde z powyższych działań trombiny. Wiązanie biwalirudyny z trombiną, a zatem również jej działanie, jest odwracalne, gdyż trombina powoli rozszczepia wiązanie Arg3-Pro4 biwalirudyny, w wyniku czego odtwarza aktywne miejsca trombiny. Biwalirudyna początkowo działa jak niekompetycyjny inhibitor trombiny. Z czasem ulega transformacji do inhibitora kompetycyjnego, umożliwiając początkowo zablokowanym cząsteczkom trombiny wchodzenie w interakcje z innymi substratami wykrzepiania i krzepnięcia, jeżeli jest to konieczne. Biwalirudyna pozostaje aktywna i nie jest neutralizowana przez produkty reakcji uwalniania płytek. Badania in vitro wykazały również, że biwalirudyna przedłuża czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT), czas trombinowy (TT) oraz czas protrombinowy (PT) w osoczu ludzkim zależnie od stężenia, a także że w odpowiedzi na surowice pochodzące od pacjentów z przebytym, wywołanym działaniem heparyny zespołem małopłytkowości/zakrzepicy (HIT/HITTS) nie powoduje agregacji płytek. Biodostępność biwalirudyny po podaniu dożylnym jest natychmiastowa i całkowita. Biwalirudyna szybko ulega dystrybucji do osocza i płynu pozakomórkowego. Nie wiąże się z białkami osocza (innymi niż trombina) ani z krwinkami czerwonymi. Można się spodziewać katabolizmu biwalirudyny - jako peptydu - na tworzące ją aminokwasy i dalszego ponownego ich wykorzystania w puli organizmu. Biwalirudyna jest metabolizowana przez proteazy, w tym przez trombinę. Około 20% biwalirudyny jest wydalane w nie zmienionej postaci z moczem.

Wskazania

Preparat o działaniu przeciwzakrzepowym do stosowania u pacjentów poddawanych przezskórnej interwencji wieńcowej (PCI).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na biwalirudynę lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych lub na pochodne hirudyny. Czynne krwawienie lub zwiększone ryzyko krwawienia z powodu zaburzeń hemostazy i (lub) nieodwracalnych zaburzeń krzepnięcia. Ciężkie, nie dające się ustabilizować nadciśnienie tętnicze i podostre bakteryjne zapalenie wsierdzia. Ciężkie zaburzenia czynności nerek (GFR < 30 ml/min) oraz pacjenci dializowani.