Znajdź lek

Carboplatin Actavis

Działanie

Lek przeciwnowotworowy, pochodna platyny. Wykazuje działanie porównywalne do działania cisplatyny w stosunku do szerokiego zakresu różnego rodzaju nowotworów, niezależnie od miejsca ich występowania. Karboplatyna, podobnie jak cisplatyna, indukuje zmiany w strukturze nadspiralnej DNA, które są analogiczne do "efektu skrócenia DNA". Istnieje liniowa zależność pomiędzy dawką i stężeniem we krwi całkowitej i wolnej, ultraprzesączalnej platyny. AUC dla całkowitej platyny także wykazuje zależność liniową z dawką, gdy klirens kreatyniny wynosi ≥ 60 ml/min. Po podaniu karboplatyny obserwowane wartości końcowego T0,5 w fazie eliminacji wolnej ultraprzesączalnej platyny i karboplatyny wynoszą odpowiednio około 6 h i 1,5 h. Podczas fazy wstępnej, większość ultraprzesączalnej platyny występuje jako karboplatyna. Końcowy T0,5 całkowitej platyny we krwi wynosi 24 h. Większość leku jest wydalona z moczem w pierwszych 6 h.

Wskazania

Zaawansowany rak jajnika pochodzenia nabłonkowego: leczenie pierwszego rzutu lub leczenie drugiego rzutu, jeżeli leczenie innymi lekami okazało się nieskuteczne. Drobnokomórkowy rak płuc.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na karboplatynę, inne związki zawierające platynę lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Ciężka mielosupresja. Krwawienia z guzów. Ciężkie zaburzenia czynności nerek z klirensem kreatyniny (CCr) <30 ml/min przed rozpoczęciem terapii, chyba że spodziewane korzyści z leczenia przewyższają ryzyko. Jednoczesne stosowanie szczepionki przeciwko żółtej febrze.

Środki ostrożności

Karboplatyna działa mielotoksycznie, dlatego w trakcie leczenia należy kontrolować morfologię krwi obwodowej. Leukopenia, neutropenia oraz trombocytopenia są zależne od dawki i ograniczają dawkę karboplatyny. Nie należy stosować ponownie terapii z użyciem karboplatyny, dopóki liczba leukocytów, neutrofili oraz płytek krwi nie powróci do normy. U pacjentów uprzednio poddawanych leczeniu (w szczególności z cisplatyną) i (lub) z zaburzeniami czynności nerek, a także u pacjentów w złym stanie ogólnym ciężkość mielosupresji wzrasta - w tych grupach pacjentów początkowe dawki karboplatyny powinny być zmniejszone, a efekty leczenia uważnie obserwowane poprzez częste wykonywanie badań morfologii krwi pomiędzy kursami leczenia. Leczenie skojarzone karboplatyną z innymi lekami, które hamują czynność szpiku kostnego musi zostać zaplanowane bardzo dokładnie odnośnie dawkowania i okresu podawania, w celu zmniejszenia działania addytywnego. U pacjentów chorujących na ciężką mielosupresję może być konieczne wykonanie wspomagającej transfuzji. Z uwagi na hepato- i nefrotoksyczne działanie karboplatyny, w trakcie leczenia należy kontrolować czynność wątroby i nerek. Zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia karboplatyną wymagane jest w przypadku wystąpienia umiarkowanych lub ciężkich zaburzeń czynności wątroby lub nerek. Nie wiadomo, czy zastosowanie odpowiedniego programu nawadniania pacjenta mogłoby zmniejszyć ryzyko nefrotoksyczności. Częstość występowania i ciężkość nefrotoksyczności może zwiększyć się u pacjentów, u których występowało zaburzenie czynności nerek przed leczeniem karboplatyną, a także u pacjentów, u których uprzednio wystąpiła nefrotoksyczność wskutek leczenia cisplatyną - w tej grupie ryzyka leczenie karboplatyną musi być prowadzone ze szczególną ostrożnością. Nie zaleca się podawania karboplatyny w połączeniu z aminoglikozydami lub innymi związkami nefrotoksycznymi. Z uwagi na neurotoksyczne działanie karboplatyny, obserwacja oraz badania neurologiczne powinny być przeprowadzane w regularnych odstępach. Neurotoksyczność jest częściej obserwowana u pacjentów w wieku powyżej 65 lat i (lub) u pacjentów uprzednio leczonych cisplatyną. Ototoksyczność może być nasilona u dzieci - w tej populacji pacjentów zaleca się prowadzenie długoterminowych uzupełniających badań audiometrycznych. Należy unikać szczepień z zastosowaniem żywych szczepionek u pacjentów otrzymujących karboplatynę; należy stosować zabite lub inaktywowane szczepionki, jednak odpowiedź na takie szczepionki może być zmniejszona. Premedykacja lekami przeciwwymiotnymi jest korzystna w zmniejszeniu częstości występowania i nasilenia nudności oraz wymiotów występujących podczas leczenia karboplatyną. W trakcie leczenia pacjentów należy obserwować, czy nie występują u nich reakcje alergiczne i zalecić właściwe leczenie podtrzymujące, w tym leki przeciwalergiczne, adrenalinę i (lub) glikokortykosteroidy. Częstość występowania reakcji alergicznych może zwiększyć się w przypadku uprzedniego leczenia platyną, jednak reakcje alergiczne zaobserwowano już na początku leczenia karboplatyną. Nie udowodniono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania karboplatyny u dzieci.

Ciąża i laktacja

Stosowanie karboplatyny w ciąży może prowadzić do uszkodzenia płodu (ryzyko działania embritoksycznego i teratogennego). Jeśli lek jest stosowany podczas ciąży, pacjentka powinna zostać poinformowana o możliwym ryzyku dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny unikać zajścia w ciążę podczas leczenia. Karmienie piersią musi być przerwane, jeżeli kobieta jest leczona karboplatyną. Mężczyźni leczeni karboplatyną powinni unikać poczęcia dziecka podczas leczenia oraz przez 6 mies. po zakończeniu terapii. Leczenie karboplatyną może spowodować nieodwracalną bezpłodność - przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować pacjenta o możliwości kriokonserwacji nasienia.

Działania niepożądane

Bardzo często: toksyczność hematologiczna (małopłytkowość, neutropenia, leukopenia, niedokrwistość) - mediana dni o najniższej wartości wyników badań to dzień 21. u pacjentów otrzymujących karboplatynę oraz dzień 15. u pacjentów otrzymujących karboplatynę jednocześnie z innymi lekami chemioterapeutycznymi; hiperurykemia, subkliniczny spadek ostrości słuchu w zakresie wysokich częstotliwości (4 000-8 000 Hz), utrata słuchu, nudności, wymioty, ból brzucha, astenia, zmniejszenie klirensu nerkowego kreatyniny, zwiększenie stężenie mocznika we krwi, zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej we krwi, zwiększenie aktywności AspAT, nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby, zmniejszenie stężenia elektrolitów we krwi (sodu, potasu, wapnia, magnezu). Często: zakażenia (prowadzące do zgonu u <1% pacjentów), krwawienie (prowadzące do zgonu u <1% pacjentów), reakcje nadwrażliwości, reakcje typu anafilaktoidalnego, neuropatia obwodowa, parestezja, osłabienie głębokich odruchów ścięgnistych, zaburzenia czucia, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, szumy uszne, ototoksyczność, zaburzenia sercowo-naczyniowe (prowadzące do zgonu u <1% pacjentów), zaburzenia oddechowe, śródmiąższowa choroba płuc, skurcz oskrzeli, biegunka, zaparcia, choroby błony śluzowej, łysienie, choroby skóry, pokrzywka, wysypka rumieniowa, świąd, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia układu moczowo-płciowego, objawy grypopodobne, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi. Niezbyt często: wtórne nowotwory złośliwe związane z leczeniem, gorączka i dreszcze bez objawów zakażenia, reakcje w miejscu wstrzyknięcia (martwica, odczyn, wynaczynienie, rumień), złe samopoczucie. Rzadko: gorączka neutropeniczna, anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, hiponatremia, jadłowstręt, zapalenie nerwu wzrokowego, utrata wzroku, ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Bardzo rzadko: zdarzenia mózgowo-naczyniowe (prowadzące do zgonu u <1% pacjentów), niewydolność serca (prowadząca do zgonu u <1% pacjentów), zator (prowadzący do zgonu u <1% pacjentów), nadciśnienie, niedociśnienie. Częstość nieznana: zespół hemolityczno-mocznicowy, niewydolność szpiku kostnego, odwodnienie, zapalenie jamy ustnej. Po podaniu karboplatyny w dużych dawkach występowała ostra i piorunująca martwica hepatocytów.

Interakcje

Przeciwwskazane jest stosowanie karboplatyny ze szczepionką przeciwko żółtej febrze, ze względu ryzyko wystąpienia śmiertelnego uogólnionego odczynu poszczepiennego. Nie zaleca się stosowania z żywymi, atenuowanymi szczepionkami (z wyjątkiem żółtej febry), ze względu ryzyko chorób układowych, mogących prowadzić do zgonu; ryzyko jest większe u pacjentów o odporności zmniejszonej w wyniku choroby podstawowej; w takim przypadku (zapalenie istoty szarej rdzenia), należy stosować szczepionki inaktywowane. Nie zaleca się stosowania z fenytoiną, fosfenytoiną, ze względu na zwiększenie ryzyka wystąpienia drgawek spowodowane przez zmniejszenie wchłaniania fenytoiny z układu pokarmowego przez karboplatynę lub ryzyko zwiększonej toksyczności lub utraty skuteczności działania cytotoksycznego karboplatyny w wyniku zwiększenia metabolizmu wątrobowego przez fenytoinę. Unikać stosowania z lekami chelatującymi, ponieważ teoretycznie prowadzi to do osłabienia przeciwnowotworowego działania karboplatyny. Stosowanie z cyklosporyną, takrolimusem lub syrolimusem może prowadzić do nadmiernej immunosupresji z ryzykiem limfoproliferacji; z aminoglikozydami, diuretykami pętlowymi - do skumulowanej nefrotoksyczności i ototoksyczności, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. Stosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi wymaga zwiększenia częstotliwości kontrolowania wartości INR.

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli (dotychczas nieleczeni, z prawidłową czynnością nerek, tj. CCr >60 ml/min): 400 mg/m2 pc. co 4 tyg. Alternatywnym sposobem określenia dawki może być zastosowanie wzoru Calverta: dawka (mg) = docelowa wartość AUC (mg/ml x min) x [GFR ml/min + 25]. Docelowa wartość AUC wynosi: w przypadku monoterapii karboplatyną u pacjentów dotychczas nieleczonych - 5-7 mg/ml x min; w przypadku monoterapii karboplatyną u pacjentów wcześniej leczonych - 4-6 mg/ml x min; w przypadku terapii skojarzonej karboplatyną i cyklofosfamidem u pacjentów dotychczas nieleczonych - 4-6 mg/ml x min. Na podstawie wzoru Calverta całkowitą dawkę karboplatyny oblicza się w mg, nie w mg/m2. Wzoru Calverta nie należy stosować u pacjentów uprzednio intensywnie leczonych, tzn. jeżeli otrzymywali jakąkolwiek z poniższych terapii: mitomycyna C; nitrozomocznik; leczenie skojarzone doksorubicyną, cyklofosfamidem i cisplatyną; leczenie skojarzone z zastosowaniem pięciu lub więcej środków; radioterapia ≥ 4500 radów, zogniskowana w polu 20 x 20 cm lub na więcej niż jednym polu. Podczas początkowych cykli leczenia karboplatyną należy cotygodniowo kontrolować morfologię krwi (określić nadir wartości hematologicznych) i w razie potrzeby zmodyfikować dawkowanie w kolejnych cyklach. Leczenia nie należy powtarzać wcześniej niż po upływie 4 tygodni od poprzedniego cyklu leczenia i (lub) dopóki liczba granulocytów obojętnochłonnych wynosi co najmniej 2000 komórek/mm3, a liczba płytek krwi co najmniej 100 000 komórek/mm3. Zaleca się obniżenie dawki początkowej o 20-25 % u pacjentów z takimi czynnikami ryzyka, jak wcześniejsze leczenie powodujące zahamowanie czynności szpiku kostnego lub niski stopień stanu sprawności (punktacja 2 do 4 wg skali ECOG-Zubroda lub poniżej 80 wg skali Karnofsky'ego). Leczenie karboplatyną należy przerwać w przypadku guza nieodpowiadającego na leczenie, progresji choroby i (lub) wystąpienia nietolerowanych działań niepożądanych. Optymalne stosowanie karboplatyny w skojarzeniu z innymi środkami hamującymi czynność szpiku kostnego wymaga dostosowania dawkowania, zależnie od obranych zasad leczenia i schematu leczenia. Zaburzenia czynności nerek: u pacjentów z CCr <60 ml/min istnieje większe ryzyko wystąpienia zahamowania czynności szpiku kostnego. Częstość występowania ciężkiej leukopenii, neutropenii lub trombocytopenii utrzymywała się na poziomie 25% zgodnie z poniższymi zaleceniami dotyczącymi dawkowania: początkowy klirens kreatyniny 41-59 ml/min - dawka początkowa (dzień 1.) 250 mg.m2 pc.; 16-40 ml/min - dawka początkowa (dzień 1.) 200 mg.m2 pc. Brak wystarczających danych dotyczących podawania karboplatyny pacjentom z CCr ≤15 ml/min pozwalających na zalecenie leczenia. Wszystkie powyższe zalecenia dotyczące dawkowania dotyczą leczenia początkowego. Późniejsze dawkowanie powinno być dostosowane w zależności od tolerancji pacjenta oraz dopuszczalnego poziomu mielosupresji. Pacjenci w podeszłym wieku: konieczne jest dostosowanie dawki karboplatyny do ogólnego stanu pacjenta podczas pierwszego i kolejnych kursów leczenia. Sposób podania: podawać w krótkiej infuzji dożylnej, trwającej 15-60 min. Do przygotowania lub podania karboplatyny nie należy stosować igieł, strzykawek, cewników lub zestawów do podawania dożylnego zawierających aluminium, ponieważ może ono wejść w kontakt z karboplatyną i prowadzić tworzenia się osadu i (lub) do osłabienia aktywności przeciwnowotworowej. Przed podaniem infuzji koncentrat należy rozcieńczyć 5% roztworem glukozy lub 0,9% roztworem NaCl, do osiągnięcia najniższego stężenia 0,5 mg/ml.

Uwagi

W trakcie leczenia karboplatyną mogą wystąpić nudności, wymioty, zaburzenia widzenia i ototoksyczność, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pharmindex