Znajdź lek

Ednyt

Działanie

Enalapryl jest przekształcany w czynny metabolit - enalaprylat - inhibitor ACE (enzymu katalizującego przemianę angiotensyny I do wazopresyjnej angiotensyny II, jak również rozpad bradykininy działającej naczyniorozkurczowo). Zahamowanie aktywności ACE powoduje zmniejszenie stężenia angiotensyny II w osoczu, co prowadzi do zwiększenia aktywności reninowej osocza oraz do zmniejszenia wydzielania aldosteronu. U pacjentów z nadciśnieniem lek powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego krwi w pozycji leżącej i stojącej, bez istotnego wpływu na częstość akcji serca. U pacjentów z niewydolnością serca powoduje zmniejszenie oporu obwodowego, wartości ciśnienia tętniczego, zwiększenie pojemności minutowej oraz zmniejszenie częstości akcji serca. Po podaniu doustnym enalapryl jest szybko wchłaniany i osiąga Cmax w czasie 1 h. Jest szybko i w znacznym stopniu hydrolizowany do enalaprylatu, który osiąga Cmax ok. 4 h po podaniu enalaprylu. Wydalanie następuje z moczem - w postaci enalaprylatu (40%) oraz enalaprylu (20%). T0,5 enalaprylatu wynosi ok. 11 h.

Wskazania

Nadciśnienie tętnicze. Objawowa niewydolność serca. Objawowa niewydolność serca u pacjentów z bezobjawową dysfunkcją lewej komory (frakcja wyrzutowa <35%).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na inny inhibitor ACE lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Obrzęk naczynioruchowy w wywiadzie, związany z wcześniejszym leczeniem inhibitorami ACE. Dziedziczny lub idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy. II i III trymestr ciąży.

Środki ostrożności

Ze względu na ryzyko wystąpienia niedociśnienia, stosować ostrożnie u pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi krążącej (np. z powodu leczenia lekami moczopędnymi, ograniczenia spożywania soli w diecie, dializy, biegunki lub wymiotów), z niewydolnością serca (niezależnie od stanu czynnościowego nerek; większe prawdopodobieństwo wystąpienia niedociśnienia tętniczego objawowego istnieje u pacjentów z ciężką niewydolnością serca, co wynika ze stosowania dużych dawek diuretyków pętlowych, występowania hiponatremii lub upośledzenia czynności nerek) - leczenie należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem lekarza oraz zapewnić ścisłą kontrolę podczas każdej zmiany dawkowania enalaprylu i (lub) leku moczopędnego. Podobne zalecenia powinny być zastosowane u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca i z zaburzeniami naczyniowo-mózgowymi, u których znaczne obniżenie ciśnienia krwi może doprowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru naczyniowego mózgu. Jeżeli wystąpi niedociśnienie w trakcie leczenia, pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach i w razie konieczności podać we wlewie dożylnym roztwór soli fizjologicznej. Przemijające niedociśnienie nie jest przeciwwskazaniem do podawania kolejnych dawek leku, po uzyskaniu normalizacji ciśnienia tętniczego krwi poprzez zwiększenie objętości płynów. Jeżeli wystąpią objawy niedociśnienia tętniczego, może być konieczne zmniejszenie dawki i (lub) odstawienie leków moczopędnych i (lub) enalaprylu. Należy również zachować ostrożność u pacjentów poddawanych dużym zabiegom chirurgicznym lub w czasie znieczulenia ogólnego lekami powodującymi niedociśnienie, gdyż enalapryl może blokować wytwarzanie angiotensyny II, wtórnie do kompensacyjnego uwalniania reniny; jeżeli pojawi się niedociśnienie i zajdzie podejrzenie, że jest to spowodowane powyższym mechanizmem, można je skorygować uzupełniając objętości płynów. Stosować ostrożnie u pacjentów ze zwężeniem zastawek lewej komory i utrudnieniem odpływu krwi z lewej komory. Unikać stosowania w przypadkach wstrząsu kardiogennego i istotnego hemodynamicznie zwężenia drogi odpływu z lewej komory. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <80 ml/min), w trakcie leczenia enalaprylem należy monitorować stężenie potasu i kreatyniny we krwi. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca i wcześniej istniejącą chorobą nerek, w tym zwężeniem tętnicy nerkowej, może wystąpić niewydolność nerek w trakcie leczenia enalaprylem. U pacjentów z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym z obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy nerkowej jednej nerki leczenie należy rozpoczynać pod ścisłą kontrolą, od bardzo małych dawek, bardzo ostrożnie zwiększać dawki i kontrolować czynność nerek. Nie ma dostępnych danych dotyczących stosowania enalaprylu u pacjentów, którym niedawno przeszczepiono nerkę - nie zaleca się stosowania u tych pacjentów. Szczególną ostrożność zachować u pacjentów z kolagenozą naczyń, stosujących leki immunosupresyjne, przyjmujących allopurynol lub prokainamid lub u pacjentów, u których współistnieją te czynniki, w szczególności współistnienia zaburzenia czynności nerek - monitorować pacjenta pod katem występowania zakażenia i okresowo kontrolować liczbę białych krwinek. U pacjentów z cukrzycą, leczonych doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną, należy ściśle monitorować stężenie glukozy we krwi podczas pierwszego miesiąca stosowania inhibitora ACE. Zachować ostrożność u pacjentów ryzykiem wystąpienia hiperkaliemii: z niewydolnością nerek, w wieku >70 lat, z cukrzycą, przyjmujących sole potasu, diuretyki oszczędzające potas i inne substancje zwiększające stężenie potasu we krwi, a także u pacjentów odwodnionych, z ostrą niewydolnością serca, kwasicą metaboliczną - kontrolować stężenie potasu we krwi. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania enalaprylu i litu. U pacjentów dializowanych z użyciem błon dializacyjnych o dużej przepuszczalności (np. AN69®) istnieje duże prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji rzekomoanafilaktycznych - należy rozważyć zastosowanie leku przeciwnadciśnieniowego z innej grupy lub błon dializacyjnych innego rodzaju. U pacjentów wymagających leczenia odczulającego jadem owadów błonkoskrzydłych lub poddawanych zabiegowi LDL-aferezy z użyciem siarczanu dekstranu zaleca się czasowe przerwanie podawania inhibitorów ACE, ze względu na ryzyko wystąpienia zagrażających życiu reakcji rzekomoanafilaktycznych. U pacjentów, u których wystąpi obrzęk naczynioruchowy twarzy, kończyn, warg, języka, błon śluzowych, głośni i (lub) krtani, lek należy natychmiast odstawić, wdrożyć odpowiednie leczenie i monitorować pacjenta, aż do całkowitego ustąpienia objawów obrzęku (obserwowano przypadki śmiertelne w wyniku obrzęku naczynioruchowego związanego z obrzękiem krtani lub języka). U pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, niezwiązanym z leczeniem inhibitorami ACE, może istnieć zwiększone ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego w trakcie leczenia inhibitorem ACE. Bardziej narażeni na wystąpienie obrzęku naczynioruchowego są pacjenci rasy czarnej. U pacjentów rasy czarnej enalapryl może być mniej skuteczny. W przypadku wystąpienia żółtaczki lub znacznego zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych należy przerwać stosowanie enalaprylu i zastosować odpowiednie leczenie. W diagnostyce różnicowej kaszlu należy uwzględnić kaszel indukowany przez inhibitory ACE. Istnieją ograniczone dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci z nadciśnieniem w wieku >6 lat, brak natomiast danych na temat innych wskazań. Nie zaleca się stosowania u dzieci w przypadku innych wskazań niż nadciśnienie. Ze względu na brak danych, nie jest zalecane stosowanie leku u noworodków lub u dzieci i młodzieży z filtracją kłębuszkową <30 ml/min/1,73 m2. Ze względu na zawartość laktozy, preparatu nie należy stosować u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Stosowanie preparatu w I trymestrze ciąży nie jest zalecane (istnieje ryzyko działania teratogennego). Stosowanie w II i III trymestrze ciąży jest przeciwwskazane. Enalapryl stosowany w II i III trymestrze ciąży działa toksycznie na rozwój płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia) - w przypadku, gdy ekspozycja na lek miała miejsce od II trymestru ciąży, zaleca się wykonanie badania usg czaszki i nerek płodu; dzieci, których matki przyjmowały lek podczas ciąży, powinny być poddane dokładnej obserwacji w kierunku niedociśnienia. Stężenie enalaprylu w mleku kobiet karmiących piersią jest bardzo małe. Mimo, że to stężenie nie wydaje się klinicznie istotne, nie zaleca się stosowania preparatu podczas karmienia piersią wcześniaków i noworodków (kilka pierwszych tygodni życia), ze względu na potencjalne działanie na układ sercowo-naczyniowy i nerki oraz niewystarczające doświadczenie kliniczne. W przypadku starszych niemowląt można rozważyć stosowanie enalaprylu podczas karmienia piersią, jeżeli leczenie jest konieczne dla matki, a dziecko jest obserwowane pod kątem wystąpienia działań niepożądanych.

Działania niepożądane

Bardzo często: niewyraźne widzenie, zawroty głowy, kaszel, nudności, osłabienie. Często: ból głowy, depresja, ból w klatce piersiowej, zaburzenia rytmu serca, dusznica bolesna, tachykardia, niedociśnienie tętnicze (w tym niedociśnienie ortostatyczne), omdlenie, duszność, biegunka, ból brzucha, zaburzenia smaku, wysypka, reakcje z nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy (obrzęk twarzy, kończyn, warg, języka, głośni i (lub) krtani), zmęczenie, hiperkaliemia, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi. Niezbyt często: niedokrwistość (w tym niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna), hipoglikemia, dezorientacja, senność, bezsenność, nerwowość, parestezje, zawroty głowy, szumy uszne, kołatanie serca, zawał mięśnia sercowego (prawdopodobnie wtórny do znacznego niedociśnienia u pacjentów wysokiego ryzyka), uderzenia gorąca, niedociśnienie ortostatyczne, incydent naczyniowo- mózgowy (prawdopodobnie wtórny do znacznego niedociśnienia u pacjentów wysokiego ryzyka), zapalenie błony śluzowej nosa, ból gardła, chrypka, skurcz oskrzeli, napad astmy, niedrożność jelit, zapalenie trzustki, wymioty, niestrawność, zaparcie, jadłowstręt, podrażnienie żołądka, suchość w ustach, wrzód trawienny, nadmierne pocenie się, świąd, pokrzywka, łysienie, skurcze mięśni, zaburzenia czynności nerek, niewydolność nerek, białkomocz, impotencja, nagłe zaczerwienienie twarzy, złe samopoczucie, gorączka, zwiększenie stężenia mocznika we krwi, hiponatremia. Rzadko: neutropenia, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie wartości hematokrytu, trombocytopenia, agranulocytoza, depresja szpiku kostnego, pancytopenia, limfadenopatia, choroby autoimmunologiczne, koszmary senne, zaburzenia snu, zespół Raynauda, nacieki w płucach, alergiczne zapalenie pęcherzyków płucnych, eozynofilowe zapalenie płuc, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, aftowe zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, niewydolność wątroby, zapalenie wątroby (wątrobowokomórkowe lub cholestatyczne), martwica wątroby, zastój żółci (włącznie z żółtaczką), rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, pęcherzyca, rumień, skąpomocz, ginekomastia, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi. Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy jelit. Częstość nieznana: zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH). Opisano również zespół objawów, który może obejmować niektóre lub wszystkie spośród wymienionych objawów: gorączka, zapalenie błon surowiczych, zapalenie naczyń krwionośnych, ból i (lub) zapalenie mięśni, ból i (lub) zapalenie stawów, dodatni wynik badania w kierunku przeciwciał przeciwjądrowych, podwyższony wynik OB, eozynofilia i leukocytoza, wysypka, nadwrażliwość na światło lub inne objawy skórne.

Interakcje

Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, eplerenon, amiloryd, triamteren), preparatów potasu, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub leków zwiększających stężenie potasu we krwi, zwiększa ryzyko wystąpienia znacznej hiperkaliemii - należy zachować ostrożność podczas równoczesnego stosowania i często kontrolować stężenie potasu. Stosowanie z lekami moczopędnymi zwiększa ryzyko niedociśnienia - ryzyko wystąpienia hipotonii można zmniejszyć poprzez przerwanie leczenia lekami moczopędnymi, zwiększenie objętości płynów, zwiększenie podaży soli lub przez rozpoczęcie leczenia od małych dawek enalaprylu. Ponadto działanie hipotensyjne enalaprylu nasilają: inne leki przeciwnadciśnieniowe, nitrogliceryna i inne azotany lub inne leki rozszerzające naczynia, pewne leki znieczulające, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne oraz alkohol. Enalapryl może zwiększać stężenie litu we krwi, nasilając jego toksyczność - jednoczesne stosowanie nie jest zalecane; jeżeli jest konieczne należy kontrolować stężenie litu we krwi; równoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych może zwiększać ryzyko toksyczności litu i nasilać toksyczność litu już nasiloną przez inhibitory ACE. Stosowanie enalaprylu z NLPZ (w tym z selektywnymi inhibitorami COX-2) może osłabiać hipotensyjne działanie inhibitora ACE, ponadto zwiększa się ryzyko hiperkaliemii oraz niewydolności nerek - należy zachować ostrożność (zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, odwodnionych, z zaburzeniami czynności nerek) - pacjentów należy odpowiednio nawadniać oraz kontrolować czynność nerek po rozpoczęciu terapii skojarzonej oraz systematycznie podczas jej trwania. U pacjentów przyjmujących inhibitory ACE, po podaniu preparatów złota w postaci iniekcji (np. aurotiojabczanu sodu) częściej obserwowano reakcje jak po podaniu nitratów (objawy rozszerzenia naczyń krwionośnych, w tym zaczerwienienie, nudności, zawroty głowy i niedociśnienie). Sympatykomimetyki mogą osłabić przeciwnadciśnieniowe działanie inhibitorów ACE. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków przeciwcukrzycowych (insulina, doustne leki hipoglikemizujące) może nasilać działanie hipoglikemizujące z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii, szczególnie podczas pierwszego tygodnia leczenia oraz u pacjentów z niewydolnością nerek. Enalapryl może być stosowany w skojarzeniu z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach kardiologicznych), lekami fibrynolitycznymi, β-adrenolitykami.

Dawkowanie

Doustnie. Dawki leku należy ustalać indywidualnie. Nadciśnienie tętnicze: dawka początkowa wynosi 5-20 mg raz na dobę, w zależności od stopnia nasilenia nadciśnienia tętniczego oraz pożądanej reakcji pacjenta na leczenie. W łagodnym nadciśnieniu zalecana dawka wynosi 5-10 mg. U pacjentów ze zwiększoną aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. z nadciśnieniem naczyniowo-nerkowym, nadmierną utrata soli i (lub) hipowolemią, w niewydolności serca lub w przebiegu ciężkiego nadciśnienia) zaleca się zastosowanie dawki początkowej 5 mg lub mniejszej, pod nadzorem lekarskim. U pacjentów stosujących duże dawki leków moczopędnych zaleca się podanie leku w dawce początkowej 5 mg lub mniejszej; jeżeli to możliwe, 2-3 dni przed rozpoczęciem leczenia należy przerwać stosowanie leku moczopędnego; należy kontrolować czynność nerek i stężenie potasu we krwi. Zwykle dawka podtrzymująca wynosi 20 mg na dobę. Maksymalna dawka podtrzymująca wynosi 40 mg na dobę. Niewydolność serca i (lub) bezobjawowa dysfunkcja lewej komory. Lek stosuje się w skojarzeniu z lekami moczopędnymi oraz w razie potrzeby z glikozydami naparstnicy i β-adrenolitykami. Początkowa dawka wynosi 2,5 mg, pod ścisłym nadzorem lekarskim. Jeśli po rozpoczęciu leczenia nie występuje objawowe niedociśnienie lub gdy zostało ono skutecznie opanowane, dawkę należy zwiększać stopniowo do zwykle stosowanej dawki podtrzymującej 20 mg, podawanej w dawce pojedynczej lub w 2 dawkach podzielonych, w zależności od tolerancji leku przez pacjenta. Dostosowanie dawki podtrzymującej powinno odbywać się w okresie 2-4 tyg. Maksymalna dawka podtrzymująca wynosi 40 mg na dobę podawana w 2 dawkach podzielonych. Sugerowany schemat dostosowania dawkowania enalaprylu u pacjentów z niewydolnością serca i (lub) bezobjawową dysfunkcją lewej komory - Tydzień 1.: 1.-3. dzień: 2,5 mg/dobę w dawce pojedynczej; 4.-7. dzień: 5 mg/dobę w 2 dawkach podzielonych. Tydzień 2.: 10 mg/dobę w dawce pojedynczej lub w 2 dawkach podzielonych. Tydzień 3. i 4.: 20 mg/dobę w dawce pojedynczej lub w 2 dawkach podzielonych. Przed rozpoczęciem leczenia oraz w trakcie leczenia konieczna jest kontrola ciśnienia tętniczego, czynności nerek i oznaczanie stężenia potasu we krwi. Aby zapobiec hipotonii, przed rozpoczęciem leczenia zaleca się, jeśli jest to możliwe, odpowiednio wczesne zmniejszenie dawki leku moczopędnego. Występowanie niedociśnienia tętniczego po początkowej dawce nie oznacza, że będzie ono powracać podczas długotrwałego leczenia i nie wyklucza dalszego stosowania tego leku. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów z niewydolnością nerek zwykle należy wydłużyć odstępy pomiędzy podaniem kolejnych dawek i (lub) zmniejszyć dawki leku; dawka początkowa jest zależna od klirensu kreatyniny (CCr) - 30-80 ml/min: 5-10 mg/dobę; 10-30 ml/min: 2,5 mg/dobę, <10ml/min: 2,5 mg/dobę w dniach dializy (dawkę leku w dniach pomiędzy zabiegami dializy należy dostosować do wartości ciśnienia tętniczego). U pacjentów w podeszłym wieku dawkę należy dostosować w zależności od stopnia wydolności nerek pacjenta. Dzieci i młodzież. Nadciśnienie tętnicze - dzieci o mc. od 20 do <50 kg: dawka początkowa 2,5 mg raz na dobę, dawka maksymalna 20 mg na dobę; dzieci o mc. ≥50 kg: dawka początkowa 5 mg raz na dobę, dawka maksymalna 40 mg na dobę. Nie zaleca się stosowania enalaprylu u noworodków oraz u dzieci i młodzieży z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR < 30 ml/min/1,73 m2).
Lek można przyjmować z posiłkiem lub bez posiłku.

Uwagi

Podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy i senności.

Pharmindex