Macdafen

Spis treści

Macdafen - skład

1 fiolka zawiera 1 g lub 2 g ifosfamidu.

Macdafen - Działanie

Cytostatyk z grupy związków alkilujących, analog iperytu azotowego. Mechanizm działania polega na jego reakcji z DNA, z nićmi którego tworzy wiazania krzyżowe. Reakcja ta prowadzi do zahamowania cyklu komórkowego. Ulega metabolizmowi w wątrobie pod wpływem oksydaz zawartych w cytochromie P-450 do aktywnych metabolitów. T0,5 leku we krwi wynosi 4-7 h, może być dłuższy w przypadku stosowania większych dawek leku. Słabo wiąże się z białkami osocza (20%). Aktywne metabolity w niewielkim stopniu przenikają przez barierę krew-mózg. Jest wydalany głównie z moczem.

Reklama

Macdafen - wskazania

Drobnokomórkowy rak płuca, nienasieniakowaty rak jądra, mięsaki tkanek miękkich, rak sutka, rak trzustki, złośliwe chłoniaki, niedrobnokomórkowy rak płuca, rak jajnika, czerniak złośliwy.

Macdafen - Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ifosfamid lub pozostałe składniki preparatu. Ciąża i okres karmienia piersią. Niewydolność nerek lub wątroby. Procesy chorobowe wywołujące zastój w drogach moczowych. Leukopenia poniżej 2000 w mm3 krwi, małopłytkowość poniżej 100 000 w mm3 krwi. Półpasiec, ospa wietrzna i inne infekcje. Zahamowanie czynności szpiku kostnego.

Macdafen - ostrzeżenia

W celu ochrony dróg moczowych chorym powinno się podawać płyny drogą doustną lub dożylną w ilości przynajmniej 2 litrów na dobę oraz podawanie mesny. Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania ifosfamidu u dzieci.

Macdafen - ciąża

Preparat jest przeciwwskazany w ciąży i okresie karmienia piersią. W czasie leczenia ifosfamidem i co najmniej przez 6 miesięcy po jego zakończeniu pacjenci powinni stosować skuteczną antykoncepcję (zarówno kobiety, jak i mężczyźni).

Macdafen - efekty uboczne

Najczęściej występuje wypadanie włosów, nudności, wymioty, zaburzenia odporności i zahamowanie czynności szpiku objawiające się leukopenią i małopłytkowością. Typowym powikłaniem leczenia ifosfamidem jest jałowe krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego. Hematuria występuje u 6-92% pacjentów. Lek może powodować wystąpienie nowotworów wtórnych. Rzadziej występują: niewydolność nerek, zaburzenia orientacji, reakcje alergiczne. Ponadto: zaburzenia ze strony o.u.n. (splątanie, senność, omamy, psychozy depresyjne, śpiączka, drgawki); infekcje, uszkodzenie nerek, zaburzenia czynności wątroby, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny, gorączka. U mniej niż 1% przypadków obserwowano: reakcje alergiczne, anoreksję, kardiotoksyczność, koagulopatię, zaparcia, zapalenie skóry, biegunkę, zmęczenie, nadciśnienie, niedociśnienie, polineuropatie, objawy płucne, zapalenie jamy ustnej, zapalenie żył. Istnieją doniesienia o wystąpieniu arytmii serca i niewydolności serca po podaniu dużych dawek, a także o wystąpieniu hipokaliemii. Ifosfamid może zaburzać gojenie ran.

Macdafen - interakcje

Ifosfamid należy stosować ostrożnie z lekami uszkadzającymi nerki, układ nerwowy i szpik kostny. Równoczesne podawanie ifosfamidu z lekami nefrotoksycznymi (cisplatyna, gentamycyna) może nasilać zaburzenia czynności nerek. Ifosfamid może także nasilać hipoglikemizujące działanie pochodnych sulfonylomocznika, zwiększać siłę działania leków przeciwzakrzepowych pochodnych kumaryny, nasilać działanie hamujące na szpik kostny i innych cytostatyków. Stosowanie równocześnie z napromieniowaniem nasila skórne reakcje popromienne. Jednoczesne podanie allopurinolu nasila mielosupresyjne działanie ifosfamidu. Podawanie ifosfamidu i warfaryny powoduje zwiększenie ryzyka wystąpienia krwawienia. Jednoczesne stosowanie rytonawiru i ifosfamidu może prowadzić do zwiększenia stężenia ifosfamidu we krwi. W przypadku zastosowania szczepionki z zabitym wirusem w trakcie leczenia ifosfamidem, odpowiedź immunologiczna organizmu może być zmniejszona, a w przypadku zastosowania szczepionki z żywym wirusem w trakcie leczenia ifosfamidem może nasilić replikacje wirusa i spowodować wystąpienie infekcji lub zmniejszyć reakcję immunologiczną pacjenta.

Macdafen - dawkowanie

W monoterapii: zazwyczaj 1,2-2,4 g/m2 pc. (do 60 mg/kg mc. na dobę) przez 5 kolejnych dni lub w pojedynczej dawce 5 g/m2 pc. (125 mg/kg mc.), maksymalnie 8 g/m2 pc. (200 mg/kg mc.) w 24-godzinnym wlewie w rytmie co 3-4 tyg. Preparat jest zazwyczaj stosowany jednocześnie z innymi cytostatykami.
Niezbędne jest zapewnienie odpowiedniej diurezy forsowanej (3 l płynu/m2/dobę) oraz, przy dawkach większych niż 0,5 g/m2 - zastosowanie uroprotektora - mesny w dawce stanowiącej 20% dawki ifosfamidu w 0, 4, 8 h od infuzji cytostatyku). W celu ochrony dróg moczowych powinno się podawać płyny drogą doustną lub dożylną w ilości przynajmniej 2 l na dobę.

Macdafen - uwagi

Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać badanie morfologii krwi, badanie ogólne moczu oraz oznaczanie ilości krwinek w osadzie moczu metodą Adisa. Należy przeprowadzać badanie moczu przed podaniem każdej dawki leku. Przed każdym podaniem leku należy ściśle monitorować czynność układu krwiotwórczego.

Pharmindex
<-- popup -->