Nowy sklep

już ON-LINE

Vinorelbine Polpharma

Działanie

Lek przeciwnowotworowy z grupy alkaloidów barwinka, lecz w przeciwieństwie do innych alkaloidów Vinca jego część katarantynowa została zmodyfikowana. Na poziomie molekularnym działa na układ tubulina-mikrotubule. Winorelbina hamuje polimeryzację tubuliny i wiąże się preferencyjnie z mikrotubulami mitotycznymi. Na mikrotubule aksonalne działa tylko w dużych stężeniach. Hamuje mitozę w fazie G2-M, powodując śmierć komórki w interfazie lub w trakcie następnej mitozy. Po dożylnym podaniu winorelbiny eliminacja leku z osocza przebiega trójfazowo. Okres półtrwania końcowej fazy wynosi powyżej 40 h. Winorelbina jest w dużym stopniu dystrybuowana do tkanek. Bardzo dobrze przenika do tkanki płucnej. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi 13,5%, a z płytkami krwi 78%. Jest metabolizowana przy udziale CYP3A4. Z wyjątkiem 4-O-deacetylowinorelbiny, metabolity są nieaktywne. Jest wydalana głównie z żółcią, w małym stopniu z moczem.

Wskazania

Monoterapia lub polichemioterapia pierwszego rzutu III lub IV stadium niedrobnokomórkowego raka płuc. Leczenie zaawansowanego raka piersi III i IV stadium, nawracającego po leczeniu lub opornego na leczenie schematem zawierającym antracykliny.

Przeciwwskazania

Przeciwwskazane jest dooponowe podanie leku, gdyż może być śmiertelne. Nadwrażliwość na winorelbinę, inne alkaloidy Vinca lub substancje pomocnicze preparatu. Liczba granulocytów obojętnochłonnych <1500/mm3 lub ciężkie, trwające lub ostatnio przebyte zakażenie (w ciągu ostatnich 2 tyg.). Liczba płytek krwi <100 000/mm3. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby niezwiązane z procesem nowotworowym. Jednoczesne stosowanie szczepionki przeciwko żółtej gorączce. Ciąża. Okres karmienia piersią. Kobiety w wieku rozrodczym niestosujące skutecznej antykoncepcji.

Środki ostrożności

Nie zaleca się stosowania u dzieci (brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności leczenia). Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Ostrożnie stosować u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (może być konieczne zmniejszenie dawki). Preparat nie powinien być stosowany jednocześnie z radioterapią, jeżeli wątroba znajduje się w polu napromieniowania. Jeśli u chorego wystąpią objawy sugerujące zakażenie, należy bezzwłocznie poddać pacjenta badaniom. Należy rozważyć podjęcie działań profilaktycznych, aby uniknąć skurczu oskrzeli, zwłaszcza w leczeniu skojarzonym z mitomycyną C.

Ciąża i laktacja

Winorelbina może powodować ciężkie wady wrodzone. Lek jest przeciwwskazany w ciąży. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie terapii winorelbiną oraz do 3 mies. po jej zakończeniu. Jeżeli w trakcie leczenia pacjentka zajdzie w ciążę, należy rozważyć skorzystanie z poradnictwa genetycznego i dokładnie kontrolować przebieg ciąży. Nie wiadomo, czy winorelbina przenika do mleka kobiecego i dlatego należy zaprzestać karmienia piersią przed rozpoczęciem leczenia. Lek może działać genotoksycznie. Mężczyźni leczeni winorelbiną muszą stosować skuteczną antykoncepcję w czasie leczenia i do 3 mies. po jego zakończeniu. Po leczeniu winorelbiną istnieje ryzyko trwałej niepłodności - przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować pacjenta o możliwości konserwacji nasienia.

Działania niepożądane

Bardzo często: neutropenia, niedokrwistość, zaburzenia neurologiczne (w tym osłabienie głębokich odruchów ścięgnistych), osłabienie kończyn dolnych, zapalenie jamy ustnej, zaparcie, nudności, wymioty, zwiększone wartości parametrów czynności wątroby, łysienie, reakcje w miejscu wstrzyknięcia (rumień, piekący ból, przebarwienie, zapalenie żyły). Często: zakażenia (bakteryjne, wirusowe lub grzybice o różnej lokalizacji, o nasileniu łagodnym do umiarkowanego), małopłytkowość, biegunka, ból mięśni, ból stawów (w tym ból żuchwy), osłabienie, zmęczenie, gorączka, bóle o różnym umiejscowieniu (m.in. w klatce piersiowej, w obrębie guza). Niezbyt często: posocznicza (w tym ciężka, z niewydolnością narządową), ciężkie parestezje z zaburzeniami neuroczuciowymi i neuroruchowymi, niedociśnienie, nadciśnienie, uderzenia gorąca, zimne kończyny, duszność i skurcz oskrzeli. Rzadko: ciężka hiponatremia, choroba niedokrwienna serca (dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego), ciężkie niedociśnienie, omdlenie, śródmiąższowa choroba płuc (głównie w trakcie terapii skojarzone z mitocyną), zapalenie trzustki, niedrożność porażenna jelit, uogólnione reakcje skórne, martwica w miejscu wstrzyknięcia. Bardzo rzadko: powikłana posocznica (czasem zakończona zgonem), tachykardia, kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca. Częstość nieznana: posocznica neutropeniczna, gorączka neutropeniczna, ogólnoustrojowe reakcje alergiczne (anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktoidalne), zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), anoreksja, rumień rąk i stóp. Toksycznością ograniczającą stosowanie winorelbiny jest mielotoksyczność, manifestująca się odwracalną neutropenią, która osiąga nadir pomiędzy 7. a 14. dniem leczenia i szybko ustępuje w ciągu 5-7 dni.

Interakcje

Podczas leczenia winorelbiną przeciwwskazane jest stosowanie szczepionki przeciwko żółtej febrze, ze względu na ryzyko wystąpienia śmiertelnej, ogólnoustrojowej choroby poszczepiennej. Nie jest zalecane jednoczesne stosowanie szczepionek zawierających żywe drobnoustroje, ze względu na możliwość wystąpienia choroby ogólnoustrojowej z możliwością zgonu. Ryzyko jest większe u pacjentów z immunosupresją z powodu choroby podstawowej. W przypadku konieczności zastosowania szczepionki, należy stosować szczepionki zawierające inaktywowane drobnoustroje. Nie zaleca się łącznego stosowania z fenytoiną, gdyż zwiększa się ryzyko drgawek z powodu zmniejszenia wchłaniania fenytoiny, ponadto istnieje ryzyko zwiększenia toksyczności lub zmniejszenia skuteczności winorelbiny z powodu zwiększonego metabolizmu wątrobowego spowodowanego przez fenytoinę. Stosowanie winorelbiny z innymi lekami mielotoksycznymi może nasilać hamowanie czynności szpiku kostnego. Substancje będące inhibitorami CYP3A4 lub P-gp (np. itrakonazol, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV, rytonawir, erytromycyna, klarytromycyna, telitromycyna, nefazodon, cyklosporyna, werapamil, chinidyna) mogą zwiększać stężenie winorelbiny we krwi. Substancje indukujące CYP3A4 lub P-gp (np. fenytoina, fenobarbital, ryfampicyna, karbamazepina, dziurawiec zwyczajny - Hypericum perforatum) mogą zmniejszać stężenie winorelbiny we krwi. Zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania z inhibitorami lub induktorami CYP3A4 lub P-gp. Nie jest wskazane stosowanie z itrakonazolem, ze względu zwiększenie neurotoksyczności alkaloidów barwinka. W przypadku stosowania winorelbiny z cyklosporyną i takroliusem należy zwrócić uwagę na możliwość nasilonej immunosupresji z ryzykiem rozrostu limfatycznego. Stosowanie w skojarzeniu z cisplatyną nie powoduje interakcji zmieniających parametry farmakokinetyczne winorelbiny, jednak w przypadku jednoczesnego stosowania zwiększa się częstość występowania granulocytopenii, w porównaniu do winorelbiny stosowanej w monoterapii. Stosowanie z mitomycyną C zwiększa ryzyko pneumotoksyczności, w tym skurczu oskrzeli. Podczas jednoczesnego stosowania leczenia przeciwzakrzepowego, ze względu na możliwość wystąpienia interakcji pomiędzy doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi i lekami cytotoksycznymi, należy zwiększyć częstość oznaczania wskaźnika INR.

Dawkowanie

Dożylnie. Podawać pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w chemioterapii. Niedrobnokomórkowy rak płuc: w monoterapii - 25-30 mg/m2 pc. raz na tydzień; w polichemioterapii - 25-30 mg/m2 pc. 1. i 5. dnia co 3 tyg. lub 1. i 8. dnia co 3 tyg. Zaawansowany rak piersi lub rak piersi z przerzutami: 25-30 mg/m2 pc. raz na tydzień. Maksymalna tolerowana dawka leku w przypadku jednorazowego podania wynosi około 35,4 mg/m2 pc. W przypadku, gdy liczba granulocytów obojętnochłonnych wynosi <1500/mm3 i (lub) liczba płytek krwi <100 000/mm3 należy odłożyć leczenie do powrotu wartości prawidłowych. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u osób w podeszłym wieku. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby może zaistnieć konieczność zmniejszenie dawki do 20 mg/m2 pc. (zaleca się dokładne monitorowanie parametrów hematologicznych).
Lek należy podawać wyłącznie dożylnie, w powolnym bolusie (przez 6-10 min) po rozcieńczeniu w 20-50 ml 0,9% roztworu NaCl lub 5% roztworu glukozy lub w krótkiej infuzji (20-30 min) po rozcieńczeniu w 125 ml 0,9% roztworu NaCl lub 5% roztworu glukozy. Po zakończeniu podawania należy przepłukać żyłę, podając infuzję z co najmniej 250 ml izotonicznego roztworu.

Uwagi

Przed każdą infuzją leku należy określić parametry hematologiczne (stężenie hemoglobiny, liczba leukocytów, granulocytów obojętnochłonnych, płytek krwi). Należy unikać kontaktu z oczami, ze względu na niebezpieczeństwo ciężkiego podrażnienia, a nawet owrzodzenia rogówki. Podczas leczenia zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych może być ograniczona - należy zachować ostrożność.

Pharmindex