Znajdź lek

Volulyte

Działanie

Syntetyczny koloid do leczenia osoczozastępczego. Zawarta w preparacie hydroksyetyloskrobia (HES 130/0,4) otrzymywana jest ze skrobi kukurydzianej i ma stopień podstawienia (współczynnik C2/C6) ok. 9:1. Preparat zawiera izotoniczną kombinację jonów: sodu, potasu, magnezu, chlorkowych i octanowych. Octan jest metabolizowalnym anionem, który jest utleniany w różnych organach i ma działanie alkalizujące. Ponadto preparat zawiera zredukowaną ilość chlorków, dzięki czemu przeciwdziała rozwinięciu się kwasicy metabolicznej, szczególnie kiedy wymagane jest podanie dużej dawki infuzji lub u pacjentów, u których istnieje ryzyko wystąpienia kwasicy metabolicznej. Farmakokinetyka hydroksyetyloskrobi jest złożona, zależna od masy cząsteczkowej i stopnia podstawienia cząsteczek oraz wzoru podstawienia. Po podaniu dożylnym cząsteczki mniejsze od progu nerkowego (60000-70000 Da) są szybko wydalane w moczu, zaś większe cząsteczki są metabolizowane przez α-amylazę osoczową zanim produkty rozkładu zostaną wydalone przez nerki. W 30 min po zakończeniu wlewu stężenie w osoczu HES 130/0,4 (6%) wynosi ciągle 75% stężenia maksymalnego. Po 6 h stężenie w osoczu zmniejsza się do 14%. Po podaniu pojedynczej dawki 500 ml, stężenie hydroksyetyloskrobi w osoczu wraca do wartości niemal wyjściowych po 24 h. Po jednorazowym podaniu T0,5 α wynosił 1,4 h, a T0,5 β - 12,1 h.

Wskazania

Leczenie hipowolemii spowodowane nagłą utratą krwi, gdy leczenie krystaloidami nie jest wystarczające.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Sepsa. Oparzenia. Zaburzenia czynności nerek lub terapia nerkozastępcza. Krwotok wewnątrzczaszkowy lub mózgowy. Pacjenci w stanie krytycznym (zwykle pacjenci przebywający na Oddziale Intensywnej Terapii). Przewodnienie. Obrzęk płuc. Odwodnienie. Hiperkaliemia. Ciężka hipernatremia lub ciężka hiperchloremia. Zastoinowa niewydolność serca. Ciężkie zaburzenia krzepnięcia. Pacjenci po przeszczepie narządów.

Środki ostrożności

Ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji alergicznej, pacjenta należy ściśle monitorować, a infuzja powinna być prowadzona z użyciem najmniejszej dawki. Brak jest wystarczających danych z długiego okresu dotyczących bezpieczeństwa stosowania u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym oraz u pacjentów po urazach. Oczekiwane korzyści ze stosowania należy wnikliwie rozważyć w stosunku do wątpliwości dotyczących długookresowego bezpieczeństwa stosowania. Należy rozważyć inne dostępne sposoby leczenia. Wskazanie do leczenia uzupełniającego objętość płynów z użyciem HES powinno być wnikliwie rozważone, wymaga ono monitorowania hemodynamiki w celu kontroli objętości płynów i dawki. Należy unikać przeciążenia płynami z powodu przedawkowania lub zbyt szybkiej infuzji. Dawka musi być dostosowana dokładnie, w szczególności u pacjentów z chorobami płuc i krążenia. Stężenia elektrolitów, równowagę płynów i czynność nerek należy ściśle monitorować. Stosowanie HES należy przerwać po pierwszych objawach uszkodzenia nerek. Zgłaszano zwiększone zapotrzebowanie na terapię nerkozastępczą do 90 dni po podawaniu roztworów HES. Zaleca się monitorowanie czynności nerek u pacjentów przez co najmniej 90 dni. Szczególną ostrożność należy zachować podczas leczenia pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi. Należy unikać ciężkiej hemodylucji wynikającej z zastosowania dużych dawek HES podczas leczenia pacjentów z hipowolemią. Należy dokładnie monitorować parametry krzepnięcia krwi w przypadku wielokrotnego podawania. Przerwać stosowanie HES po wystąpieniu pierwszych zaburzeń krzepnięcia. Nie jest zalecane stosowanie HES u pacjentów podczas operacji na otwartym sercu, podłączonych do płuco-serca, ze względu na ryzyko nadmiernego krwawienia. Szczególna ostrożność konieczna jest u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hiperkaliemia, hipernatremia, hipermagnezemia i hiperchloremia. U pacjentów z zasadowicą metaboliczną i w stanach klinicznych, w których należy unikać alkalizacji, zamiast roztworów alkalizujących takich, jak preparat należy podawać roztwory soli w postaci podobnego preparatu zawierającego HES 130/0,4 w 0,9% roztworze chlorku sodu. Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania u dzieci i młodzieży - nie zaleca się stosowania produktów HES w tej grupie wiekowej.

Ciąża i laktacja

Preparat powinien być stosowany u kobiet w okresie ciąży jedynie w przypadku, gdy potencjalna korzyść uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu. Brak danych dotyczących przenikania hydroksyetyloskrobi do mleka ludzkiego. Decyzję dotyczącą kontynuacji/przerwania karmienia piersią lub kontynuacji/przerwania leczenia preparatem należy podjąć po ocenie stosunku korzyści do ryzyka dla dziecka i korzyści z zastosowania preparatu u kobiety.

Działania niepożądane

Często (zależne od dawki): długotrwałe podawanie dużych dawek hydroksyetyloskrobi może powodować świąd (swędzenie), które może wystąpić aż do kilku tyg. od podania ostatniej infuzji i może się utrzymywać przez miesiące; zwiększenie stężenie amylazy w surowicy krwi (co może wpływać na diagnostykę zapalenia trzustki); po podaniu dużych dawek, efekt rozcieńczenia może wywołać odpowiednie rozcieńczenie składników krwi, takich jak czynniki krzepnięcia i inne białka osocza oraz zmniejszenie wartości hematokrytu. Rzadko: zaburzenia krzepnięcia krwi zależne od dawki; reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidalne (nadwrażliwość, łagodne objawy grypopodobne, bradykardia, tachykardia, skurcz oskrzeli, obrzęk płuc pochodzenia niesercowego). Częstość nieznana: uszkodzenie wątroby, uszkodzenie nerek.

Interakcje

Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku jednoczesnego podawania leków powodujących zatrzymanie potasu lub sodu.

Dawkowanie

Dożylnie w postaci infuzji. Dorośli. Zastosowanie preparatów zawierających HES należy ograniczyć do początkowego okresu przywracania objętości płynów śródnaczyniowych, z maksymalnym okresem podawania do 24 h. Początkowe 10-20 ml należy podawać powoli, prowadząc ścisłą obserwację pacjenta tak, aby jak najszybciej wykryć ewentualną reakcję anafilaktoidalną/anafilaktyczną. Dawka dobowa i szybkość infuzji zależą od objętości utraconej przez pacjenta krwi, od utrzymania lub przywrócenia prawidłowych parametrów hemodynamicznych oraz od hemodylucji. Maksymalna dawka dobowa wynosi 30 ml/kg mc. Należy stosować możliwie najmniejszą skuteczną dawkę. Leczenie należy prowadzić z ciągłym monitorowaniem hemodynamiki tak, by przerwać infuzję, gdy tylko odpowiednie parametry hemodynamiczne zostaną osiągnięte. Nie wolno przekroczyć maksymalnej zalecanej dawki dobowej.

Uwagi

Podczas podawania HES może wzrosnąć stężenie amylazy w surowicy krwi, co może wpływać na diagnostykę zapalenia trzustki.

Pharmindex