Ten zakaz obowiązuje już w niektórych krajach. Czy zostanie wprowadzony również w Polsce? Sprawdź❗
Ten zakaz obowiązuje już w niektórych krajach. Czy zostanie wprowadzony również w Polsce? Sprawdź❗
Ten zakaz obowiązuje już w niektórych krajach. Czy zostanie wprowadzony również w Polsce? Sprawdź❗

Panzyga

Spis treści

Reklama

Panzyga - skład

1 ml roztworu zawiera 100 mg immunoglobuliny ludzkiej normalnej (o czystości co najmniej 95% IgG). Rozkład podklas IgG: IgG1 - 65%, IgG2 - 28%, IgG3 - 3,0%, IgG4 - 4%. Maksymalna zawartość IgA wynosi 300 µg/ml. Wyprodukowana z ludzkiego osocza pochodzącego od dawców. Wartość pH roztworu wynosi 4,5 – 5,0; jego osmolalność wynosi ≥ 240 mOsmol/kg. Lek zawiera sód.

Reklama

Panzyga - działanie

Immunoglobulina ludzka normalna zawiera głównie niezmienioną czynnościowo immunoglobulinę G (IgG) o szerokim spektrum przeciwciał przeciw czynnikom zakaźnym. Ma ona rozkład podklas immunoglobulin G ściśle proporcjonalny do występującego w naturalnym osoczu ludzkim. Dostatecznie duże dawki normalnej ludzkiej immunoglobuliny mogą przywrócić nienormalnie małe stężenie immunoglobulin G do prawidłowego zakresu. Mechanizm działania leku podawanego ze wskazań innych niż leczenie substytucyjne nie został w pełni wyjaśniony. Normalna ludzka immunoglobulina po podaniu dożylnym cechuje się natychmiastową i pełną biodostępnością w układzie krążenia biorcy. Ulega ona względnie szybkiej dystrybucji pomiędzy osoczem a płynem zewnątrzkomórkowym; po upływie 3-5 dni powstaje stan równowagi pomiędzy kompartmentami: wewnątrz- i zewnątrznaczyniowym. Średni okres półtrwania dla IgG wynosi 26-39 dni. Okres półtrwania może różnić się u poszczególnych pacjentów, zwłaszcza w przypadkach pierwotnego niedoboru odporności. Immunoglobulina G (IgG) i jej kompleksy ulegają degradacji w komórkach układu siateczkowo-śródbłonkowego.

Reklama

Panzyga - wskazania

Leczenie substytucyjne u dorosłych oraz dzieci i młodzieży (0-18 lat): w zespołach pierwotnych niedoborów odporności (PID) z upośledzonym wytwarzaniem przeciwciał; we wtórnych niedoborach odporności (SID) u pacjentów z ciężkimi lub nawracającymi zakażeniami, nieskutecznym leczeniem przeciwdrobnoustrojowym oraz udowodnionym niepowodzeniem przeciwciał swoistych (PSAF – niepowodzenie w osiągnięciu co najmniej 2-krotnego wzrostu miana przeciwciał IgG przeciwko antygenowym szczepionkom polisacharydowym przeciwko pneumokokom i szczepionkom polipeptydowym) lub stężeniem IgG w surowicy <4 g/l. Leczenie immunomodulujące u dorosłych oraz u dzieci i młodzieży (0-18 lat): w pierwotnej małopłytkowości immunologicznej (ITP) u pacjentów z dużym ryzykiem krwawienia lub przed zabiegiem chirurgicznym w celu zwiększenia ilości płytek krwi; w zespole Guillaina-Barre; w chorobie Kawasaki (w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym); w przewlekłej zapalnej poliradikuloneuropatii demielinizacyjnej (CIDP); w wieloogniskowej neuropatii ruchowej (MMN).

Reklama

Panzyga - przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną (ludzkie immunoglobuliny) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Pacjenci z selektywnym niedoborem IgA, u których powstaną przeciwciała przeciwko IgA, ponieważ podanie preparatu zawierającego IgA może spowodować wystąpienie reakcji anafilaktycznej.

Reklama

Panzyga - ostrzeżenia

Niektóre działania niepożądane (np. ból głowy, uderzenia gorąca, dreszcze, ból mięśni, świszczący oddech, częstoskurcz, ból okolicy lędźwiowej, nudności i niedociśnienie) mogą pojawiać się częściej: w przypadku zbyt szybkiej infuzji; u pacjentów, którzy otrzymują immunoglobulinę ludzką normalną po raz pierwszy, lub w rzadkich przypadkach, kiedy zmienia się preparat immunoglobuliny ludzkiej normalnej na inny lub gdy preparat podaje się po dłuższej przerwie; u pacjentów z nieleczonym zakażeniem lub przewlekłym stanem zapalnym. Potencjalnych powikłań można często uniknąć przez upewnienie się, że pacjenci: nie są uczuleni na immunoglobulinę ludzką normalną, przez początkowe powolne podawanie preparatu (szybkość podawania 0,6-1,2 ml/kg mc./h); są dokładnie monitorowani w czasie infuzji co do działań niepożądanych (szczególnie pacjenci otrzymujący preparat po raz pierwszy, pacjenci którzy otrzymywali wcześniej inny preparat IVIg lub w przypadku długiej przerwy od poprzedniej infuzji powinni być monitorowani podczas pierwszej infuzji i przez pierwszą godzinę po pierwszej infuzji; pozostali pacjenci powinni być obserwowani, przez co najmniej 20 min po infuzji). W przypadku działania niepożądanego, należy albo zmniejszyć szybkość podawania, albo przerwać podawanie immunoglobulin. Niezbędne leczenie zależy od charakteru i ciężkości działania niepożądanego. Reakcja anafilaktyczna może wystąpić u pacjentów z niewykrywalną zawartością IgA, u których występują przeciwciała przeciwko IgA i którzy uprzednio tolerowali leczenie normalną ludzką immunoglobuliną. W przypadku wystąpienia wstrząsu, należy postępować wg obecnie obowiązujących standardów medycznych leczenia wstrząsu. U wszystkich pacjentów podawanie dożylne Ig wymaga: odpowiedniego nawodnienia przed rozpoczęciem infuzji Ig, monitorowania wydalania moczu, monitorowania stężenia kreatyniny w surowicy, unikania równoczesnego stosowania diuretyków pętlowych. Ze względu na zwiększone ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (zawał serca, epizod naczyniowo-mózgowy (w tym udar), zator tętnicy płucnej, zakrzepica żył głębokich), należy zachować ostrożność w przepisywaniu i podawaniu IVIg pacjentom otyłym i pacjentom, u których istnieje ryzyko wystąpienia stanów zakrzepowych (podeszły wiek, nadciśnienie, cukrzyca i choroby naczyniowe lub stany zakrzepowe w wywiadzie, nabyte lub wrodzone zaburzenia krzepliwości, długotrwałe unieruchomienie, ciężka hipowolemia, choroby objawiające się zwiększeniem lepkości krwi). U pacjentów z ryzykiem niepożądanych reakcji zakrzepowo-zatorowych preparat podawać z minimalną szybkością infuzji i w możliwie najmniejszej stosowanej dawce. Należy ocenić przed infuzją IVIg parametry czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z podejrzeniem zwiększonego ryzyka ostrej niewydolności nerek, a następnie w odpowiednich odstępach czasu. Istnieje ryzyko ostrej niewydolności nerek u pacjentów leczonych immunoglobulinami, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka takimi jak istniejąca uprzednio niewydolność nerek, cukrzyca, hipowolemia, nadwaga, równoczesne przyjmowanie preparatów o właściwościach nefrotoksycznych lub wiek powyżej 65 lat. W przypadku upośledzenia czynności nerek, należy rozważyć przerwanie dożylnego podawania Ig. Doniesienia o zaburzeniu czynności nerek i ostrej niewydolności nerek dotyczyły stosowania preparatów zawierających różne substancje pomocnicze takie jak sacharoza, glukoza i maltoza. W ogólnej liczbie przypadków, udział produktów zawierających sacharozę jako stabilizator, był nieproporcjonalnie większy. U pacjentów z grupy ryzyka można rozważyć stosowanie preparatów dożylnych immunoglobulin niezawierających tych substancji pomocniczych. Preparat Panzyga nie zawiera sacharozy, maltozy ani glukozy. U pacjentów z ryzykiem ostrej niewydolności nerek, immunoglobuliny dożylne powinny być podawane z minimalną szybkością infuzji i w możliwie najmniejszej stosowanej dawce. W czasie leczenia immunoglobulinami odnotowano występowanie zespołu aseptycznego zapalenia opon mózgowych (AMS). Przerwanie leczenia IVIg powodowało remisję AMS w ciągu kilku dni bez wystąpienia następstw. Zespół z reguły rozpoczyna się w ciągu kilku godzin do 2 dni od zastosowania IVIg. W badaniach płynu mózgowo-rdzeniowego często stwierdza się pleocytozę do kilku tysięcy komórek na mm3, głównie granulocytów, oraz stężenia białka podwyższone do kilkuset mg/dl. AMS może występować częściej w związku z leczeniem dużymi dawkami IVIg (2 g/kg mc.). Pacjenci z takimi objawami podmiotowymi i przedmiotowymi powinni przejść dokładną ocenę neurologiczną, włącznie z badaniem PMR, w celu wykluczenia innych przyczyn zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Pacjenci otrzymujący dożylnie immunoglobulinę powinni być monitorowani ze względu na możliwość wystąpienia klinicznych objawów hemolizy (niedokrwistości hemolitycznej). Zgłoszono przypadki przejściowego zmniejszenia liczby neutrofili i/lub neutropenii, niekiedy ciężkie. Zwykle dochodzi do tego w ciągu godzin lub dni po podaniu IVIg i ustępuje samoistnie w ciągu 7 do 14 dni. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu oddechowego należy natychmiast zaprzestać infuzji – zgłaszano przypadki poprzetoczeniowego uszkodzenia płuc (TRALI), które może zagrażać życiu. Pomimo stosowania standardowych sposobów zapobiegania zakażeniom przenoszonym za pośrednictwem preparatów produkowanych na bazie ludzkiej krwi lub osocza, w przypadku podawania takich preparatów nie można całkowicie wykluczyć przeniesienia czynników zakaźnych. Dotyczy to także nieznanych lub pojawiających się wirusów lub innych patogenów. Stosowane metody są uważane za skuteczne w stosunku do zapobiegania przenoszenia wirusów otoczkowych, takich jak HIV, HBV i HCV, oraz wirusów bezotoczkowych jak HAV i parwowirus B19. Doświadczenia kliniczne wskazują, że za pośrednictwem preparatów zawierających immunoglobuliny nie dochodzi do przenoszenia wirusa zapalenia wątroby typu A lub parwowirusa B19. Przypuszcza się również, że do bezpieczeństwa tych preparatów przyczynia się obecność przeciwciał w nich zawartych. Preparat zawiera 69 mg sodu na 100 ml, co odpowiada 3,45% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia sodu przez dorosłych, które wynosi 2g. Wymienione ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczą zarówno dorosłych, jak i dzieci i młodzieży.

Reklama

Panzyga - ciąża

Ciąża. Bezpieczeństwo stosowania preparatu u kobiet w ciąży nie zostało ustalone w kontrolowanych badaniach klinicznych. Preparat powinien być podawany kobietom w ciąży i podczas laktacji ze szczególną ostrożnością. Preparaty IVIg przenikają przez łożysko, co nasila się podczas III trymestru. Kliniczne doświadczenia dotyczące stosowania immunoglobulin wskazują, że nie mają one szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój płodu czy noworodka. Laktacja. Immunoglobuliny są wydzielane do mleka matki. Nie przewiduje się żadnego niekorzystnego wpływu na noworodki/dzieci karmione piersią. Płodność. Kliniczne doświadczenie dotyczące stosowania immunoglobulin sugeruje, że nie należy oczekiwać ich szkodliwego wpływu na płodność.

Reklama

Panzyga - efekty uboczne

Po dożylnym podaniu normalnej ludzkiej immunoglobuliny czasami mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak: dreszcze, ból i zawroty głowy, gorączka, wymioty, reakcje alergiczne, nudności, bóle stawów, niskie ciśnienie krwi, umiarkowany ból w dolnej części pleców; odwracalne reakcje hemolityczne (w szczególności u pacjentów z grupami krwi A, B i AB) oraz (rzadko) anemia hemolityczna wymagająca przetoczenia krwi; (rzadko) nagły spadek ciśnienia tętniczego krwi, a w odosobnionych przypadkach wstrząs anafilaktyczny, nawet wtedy, gdy nie było objawów nadwrażliwości po podaniu poprzednich dawek; (rzadko) przejściowe reakcje skórne (w tym toczeń rumieniowaty skórny - częstość nieznana); (bardzo rzadko) stany zakrzepowo-zatorowe, takie jak: zawał serca, udar mózgu, zator płucny, zakrzepica żył głębokich; przypadki przemijającego aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych; przypadki wzrostu stężenia kreatyniny w surowicy i (lub) występowanie ostrej niewydolności nerek; przypadki ostrego poprzetoczeniowego uszkodzenia płuc (TRALI). Działania niepożądane leku w badaniach klinicznych wg częstości występowania na pacjenta. Bardzo często: ból głowy, nudności, gorączka. Często: hemoliza, niedokrwistość, leukopenia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, niedoczulica, zawroty głowy, świąd oczu, ból ucha, częstoskurcz, nadciśnienie tętnicze, kaszel, wymioty, ból brzucha, dyskomfort w jamie brzusznej, wysypka, ból stawów, ból mięśni, ból lub sztywność mięśniowo-szkieletowa, dreszcze, ból w klatce piersiowej, ból, uczucie zimna, astenia, zmęczenie, świąd w miejscu infuzji, wzrost enzymów wątrobowych. Działania niepożądane po wprowadzeniu leku do obrotu. Częstość nieznana: reakcja anafilaktyczna, nadwrażliwość, niepokój, niedoczulica, parestezje, drżenie mięśni, częstoskurcz, nadciśnienie tętnicze, kaszel, duszność, ból brzucha, biegunka, rumień, świąd, wysypka, pokrzywka, skurcze mięśni, ból szyi, ból kończyn, astenia, dyskomfort w klatce piersiowej, ból w klatce piersiowej, zmęczenie, uczucie gorąca, złe samopoczucie. Ponadto zgłaszano występowanie następujących działań w związku z leczeniem IVIg: niedokrwistość aplastyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, przeładowanie płynami, (pseudo)hiponatremia, pobudzenie, splątanie, nerwowość, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, śpiączka, utrata świadomości, drgawki, encefalopatia, migrena, zaburzenia mowy, światłowstręt, zatrzymanie serca, dusznica bolesna, rzadkoskurcz, kołatanie serca, sinica, niewydolność krążenia obwodowego lub zapaść, zapalenie żył, bladość, niewydolność oddechowa, bezdech, zespół ostrej niewydolności oddechowej, obrzęk płuc, skurcz oskrzeli, hipoksja, świszczący oddech, zaburzenia czynności wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, oddzielanie się naskórka, łuszczenie się skóry, wyprysk, pęcherzowe zapalenie skóry, łysienie, ból nerek, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, uderzenia gorąca, objawy grypopodobne, nagłe zaczerwienienie, obrzęk, ospałość, uczucie pieczenia, nadmierna potliwość, dodatni wynik bezpośredniego testu Coombsa, fałszywie zwiększona wartość OB, zmniejszenie saturacji tlenem.

Panzyga - interakcje

Immunoglobuliny zawarte w preparacie mogą w okresie od 6 tyg. do 3 mies. osłabiać skuteczność szczepionek zawierających żywe, atenuowane wirusy odry, świnki, różyczki lub ospy wietrznej (należy zachować 3-miesięczną przerwę między podaniem preparatu a szczepieniem; w przypadku szczepienia przeciwko odrze osłabienie odpowiedzi immunologicznej może utrzymywać się do roku, dlatego zaleca się przed szczepieniem oznaczenie miana przeciwciał przeciwko wirusowi odry). Należy unikać jednoczesnego podawania diuretyków pętlowych. Preparat nie powinien być mieszany z innymi lekami ani innymi preparatami IVIg.

Panzyga - dawkowanie

Dożylnie. Dorośli i dzieci (0-18 lat). Rozpoczęcie i monitorowanie leczenia substytucyjnego powinno odbywać się pod nadzorem lekarza mającego doświadczenie w leczeniu niedoborów odporności. Dawki i schemat dawkowania zależą od wskazań. Może być konieczne dostosowanie dawek, indywidualnie dla każdego pacjenta w zależności od uzyskanych efektów klinicznych. Może być konieczne dostosowanie dawki obliczonej na podstawie masy ciała u pacjentów z niedowagą lub nadwagą. Poniższe schematy dawkowania są wskazówkami. Leczenie substytucyjne w pierwotnych niedoborach odporności. Schemat dawkowania powinien doprowadzić do osiągnięcia stężenia minimalnego IgG (oznaczanego przed kolejną infuzją) o wartości co najmniej 6 g/l lub w granicach normy dla wieku danej populacji. Wyrównanie niedoboru przeciwciał (stężenie IgG stanu stacjonarnego) wymaga okresu 3-6 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Zalecana dawka początkowa wynosi 0,4-0,8 g/kg mc. podawana jednorazowo, następnie stosuje się 0,2 g/kg mc. co 3-4 tyg. Do osiągnięcia stężenia IgG 6 g/l jest wymagana dawka rzędu 0,2-0,8 g/kg mc./miesiąc. Odstęp pomiędzy dawkami po osiągnięciu stanu stabilnego powinny wynosić 3-4 tyg. Oznaczenia i oceny stężeń minimalnych należy dokonywać w odniesieniu do częstości występowania infekcji. W celu zmniejszenia częstości występowania infekcji, konieczne może być zwiększenie dawki i dążenie do wyższego stężenia minimalnego. Wtórne niedobory odporności. Zalecana dawka wynosi 0,2–0,4 g/kg mc. podawana co 3 do 4 tyg. Niezbędne jest oznaczanie minimalnych stężeń IgG celem dostosowania dawek w zależności od częstości występowania zakażeń. W razie konieczności dawkę należy dostosować, aby uzyskać optymalną ochronę przed zakażeniami. U pacjentów z utrzymującym się zakażeniem może być konieczne zwiększenie dawki. Zmniejszenie dawki można rozważyć, gdy pacjent pozostaje wolny od zakażeń. Pierwotna małopłytkowość immunologiczna. Istnieją dwa alternatywne schematy leczenia: 0,8-1 g/kg mc. w 1. dniu leczenia; dawkę tę można powtórzyć jednorazowo w ciągu 3 dni lub 0,4 g/kg mc./24 h przez 2-5 dni. W przypadku nawrotu choroby leczenie można powtórzyć. Zespół Guillain Barre: 0,4 g/kg mc. dziennie przez 5 dni. W przypadku nawrotu choroby leczenie można powtórzyć. Choroba Kawasaki: pojedyncza dawka 2 g/kg mc.; pacjentom należy równocześnie podawać kwas acetylosalicylowy. Przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna (CIDP). Dawka początkowa: 2 g/kg mc. podzielone między 2–5 kolejnych dni. Dawki podtrzymujące: 1 g/kg mc. przez 1–2 kolejnych dni co 3 tyg. Efekt leczenia należy oceniać po każdym cyklu. W przypadku braku widocznego efektu leczenia po 6 mies. leczenie należy przerwać. Jeśli leczenie jest skuteczne, o zastosowaniu leczenia długoterminowego powinien zadecydować lekarz na podstawie występowania i utrzymywania się odpowiedzi pacjenta na leczenie. Może być konieczne dostosowanie wielkości dawek i odstępów między dawkami do indywidualnego przebiegu choroby. Wieloogniskowa neuropatia ruchowa (MMN). Dawka początkowa: 2 g/kg mc. podzielone między 2–5 kolejnych dni. Dawka podtrzymująca: 1 g/kg mc. co 2–4 tyg. lub 2 g/kg mc. co 4–8 tyg. Efekt leczenia należy oceniać po każdym cyklu. W przypadku braku widocznego efektu leczenia po 6 mies. leczenie należy przerwać. Jeśli leczenie jest skuteczne, o zastosowaniu leczenia długoterminowego powinien zadecydować lekarz na podstawie występowania i utrzymywania się odpowiedzi pacjenta na leczenie. Może być konieczne dostosowanie wielkości dawek i odstępów między dawkami do indywidualnego przebiegu choroby. Dzieci i młodzież. Dawkowanie u dzieci i młodzieży (0–18 lat), nie różni się od dawkowania u dorosłych, we wszystkich wskazaniach polega na przeliczaniu na masę ciała i jest dostosowywane do odpowiedzi klinicznej. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z upośledzeniem nerek lub wątroby nie należy dostosowywać dawki (chyba że jest to uzasadnione klinicznie). Sposób podania. Podawać w infuzji dożylnej z szybkością 0,6 ml/kg mc./h przez pierwsze 30 minut. Jeśli infuzja tej dawki jest dobrze tolerowana, szybkość można stopniowo zwiększyć do maksymalnie 4,8 ml/kg mc./h. W przypadku pacjentów z PID, którzy dobrze tolerowali szybkość 4,8 ml/kg mc./h można ją dodatkowo zwiększyć do maksymalnie 8,4 ml/kg mc./h. W przypadku wystąpienia działania niepożądanego należy zmniejszyć szybkość podawania lub przerwać infuzję. Linię do infuzji można przepłukać przed i po preparatu 0,9% solą fizjologiczną lub 5% roztworem glukozy. Przed podaniem preparat należy ogrzać do temperatury pokojowej lub temperatury ciała.

Panzyga - uwagi

Lek nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednakże pacjenci, u których w trakcie leczenia wystąpiły działania niepożądane, nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn do czasu ustąpienia tych działań. Przejściowy wzrost zawartości różnych, biernie otrzymanych przeciwciał w krwi pacjenta po dożylnym podaniu immunoglobuliny może prowadzić do fałszywie dodatnich wyników testów serologicznych. Bierne przeniesienie przeciwciał przeciwko antygenom erytrocytów, np. antygenom A, B, D, może zakłócić wyniki niektórych testów serologicznych w kierunku przeciwciał przeciwko krwinkom czerwonym, na przykład bezpośredniego testu antyglobulinowego (odczynu Coombsa). Preparat należy przechowywać w lodówce (2-8st.C) w opakowaniu zewnętrznym, chronić od światła, nie zamrażać. Zaleca się, aby każdorazowo podając pacjentowi preparat odnotowywać nazwę i numer serii.


Podobne leki
Endobulin S/D
Histaglobulina
Pentaglobin
Sandoglobulin-P

Reklama

Skąd się bierze "uczulenie na fruktozę"? 🍎
Dowiedź się!