Znajdź chorobę

Alergia na sierść zwierząt - przyczyny, objawy, badania i leczenie

Alergia na sierść staje się coraz powszechniejszym zjawiskiem. Może to wynikać z wciąż rosnącej liczby zwierząt w domach lub tendencji społeczeństwa do łatwiejszego rozwoju alergii. Alergia na sierść atakuje układ oddechowy i skórę, a najlepszym sposobem leczenia jest zapobieganie. Poznaj jej przyczyny, objawy i sposoby leczenia.

Spis treści

Alergia na zwierzęta domowe jest coraz poważniejszym problemem. Poziom zachorowań na ten rodzaj uczulenia powoli zrównuje się z innymi częstymi alergiami jak nadwrażliwość na pyłki roślin lub roztocza kurzu domowego. Za rozwój nadwrażliwości głównie odpowiadają zwierzęta, z którymi mamy najczęstszy kontakt w swoich domach, czyli psy i koty.

Ciężko jest w chwili obecnej znaleźć przyczyny odpowiedzialne za narastanie liczby osób uczulonych. Jedni winą za to obarczają wzrost liczby zwierząt domowych jakie posiadamy (szacuje się że w przeciągu ostatnich dwóch dekad liczba domów w Europie posiadających zwierzęta zwiększyła się dwukrotnie), inni z kolei łączą to z ogólną tendencją współczesnego społeczeństwa do łatwiejszego rozwoju alergii. Szacuje się że obecnie około 4-10% ludzi może być uczulonych na któryś z gatunków zwierząt domowych. U części osób uczulonych na zwierzęta domowe może z czasem dojść do rozwoju astmy. Najlepszym sposobem łagodzenia przebiegu choroby, a także uniknięcia ponownego wystąpienia objawów jest zapobieganie narażeniu na alergeny zwierzęce.

Alergia na sierść zwierząt - przyczyny

Istotą alergii jest nieprawidłowa odpowiedź układu odpornościowego, który stoi na straży organizmu broniąc go przed atakami różnych szkodliwych drobnoustrojów (np. bakterii, wirusów), jak i innych związków. Z nie do końca jasnych przyczyn zaczyna on traktować substancje potencjalnie nieszkodliwe – tzw. alergeny (jak np. związki zawarte w sierści zwierząt, ich ślinie itp.) jako czynniki groźne dla organizmu i rozpoczyna z nimi walkę. Konsekwencją działania układu odpornościowego jest uwolnienie różnych substancji do krwi, odpowiadających za rozwój reakcji alergicznej i wystąpienie określonych objawów.

Zobacz wideo: Alergia jest dziedziczna

Alergeny zwierzęce są obecne niemalże wszędzie. Stwierdza się je również w domach i mieszkaniach, w których nigdy nie było zwierząt (mogły tam być przeniesione np. na ubraniach). Charakterystyczne jest również to, że do rozwoju alergii na zwierzęta domowe dochodzi zazwyczaj u osób, które mają z nimi rzadki kontakt (same ich nie hodują), okresowe narażenie na alergeny zwierzęce stopniowo zaburza odpowiedź układu odpornościowego i z czasem pojawiają się objawy alergii. Szacuje się, że około połowa osób uczulonych na zwierzęta sama nie ich nie posiadała. Hodowcy zwierząt z kolei przez to, że codziennie narażeni są na alergeny zwierzęce lepiej sobie z nimi radzą, a tym samym są mniej skłonni do rozwoju uczulenia. Rzecz jasna nie jest to prosta zależność i istnieje od niej wiele odstępstw.

W wielu badaniach stwierdzono również, że osoby które we wczesnym dzieciństwie (w ciągu pierwszych pięciu miesięcy życia) miały kontakt ze zwierzętami domowymi, a tym samym z ich alergenami, były mniej skłonne do rozwoju alergii w późniejszym okresie życia.

Źródła alergenów zwierzęcych są bardzo zróżnicowane, może nim być:

  • naskórek, 
  • wydzielina gruczołów potowych,
  • łojowych,
  • mocz,
  • ślina,
  • surowica zwierząt.

Większość alergenów zwierzęcych to białka. Ciekawe jest to że sierść zwierząt ma tak naprawdę drugoplanową rolę w rozwoju reakcji alergicznej i w praktyce jedynie przenosi alergizujące białka wydzielane np. z potem. Alergeny zwierzęce dostają się do organizmu człowieka przede wszystkim drogą układu oddechowego. Mogą wówczas wywołać dwa podstawowe typy reakcji alergicznej:

  • przewlekłą – słabo wyrażoną, bez gwałtownych objawów, która stopniowo zaburza prawidłowe działanie struktur układu oddechowego; ten typ reakcji ma istotną rolę w rozwoju astmy spowodowanej alergenami zwierzęcymi.
  • gwałtowną odpowiedź organizmu – a tym samym silnie wyrażone, nagle pojawiające się objawy.

Alergia na kota

Alergeny kota są najczęściej badanymi, a tym samym najlepiej poznanymi alergenami zwierzęcymi. Najważniejszym związkiem odpowiedzialnym za alergię jest tzw. alergen główny kota (międzynarodowy skrót Fel d 1), jego głównym źródłem są gruczoły łojowe kota, magazynowany jest na skórze i sierści. Mniejsze jego ilości znajdują się w ślinie. Bardzo trudno jest uniknąć kontaktu z tym alergenem, gdyż występuje praktycznie w każdym domu, jest bardzo mały, przez co łatwo się odkłada np. jako składnik kurzu, posiada dużą zdolność do przenoszenia np. na ubraniach. Do organizmu dostaje się głównie poprzez układ oddechowy, przez co powoduje głównie stan zapalny błony śluzowej nosa, spojówek lub objawy astmatyczne. Niewielkie rozmiary dodatkowo utrudniają usunięcie alergenów z płuc podczas
kichania. Rzadziej alergia na koty przebiega pod postacią zmian skórnych.

Alergia na psa

Alergeny psie mają mniejsze zdolności uczulające niż białka kocie. Główną substancją odpowiedzialną za rozwój alergii są substancje o skrótach Can f1 i Can f2. Można je znaleźć przede wszystkim w ślinie oraz naskórku psów. Sierść z kolei nie jest upatrywana jako główne źródło alergenów, co oznacza że długowłose rasy psów nie mają generalnie większych zdolności do uczulania niż odmiany krótkowłose. Alergeny psie są cięższe i większe od alergenów kocich, przez co trudniej wzbijają się w powietrze i rzadziej są inhalowane. Podobnie mogą występować w domach, w których nigdy nie było psa.



Bibliografia

  • Edward Rudzki,“Alergeny”,,
  • Leszek Korzon, Marek L. Kowalski,„Alergia na zwierzęta”,,
  • dr hab. n. med. Radosław Gawlik,„ Charakterystyka wybranych alergenów zwierząt” ,„Alergologia – kwartalnik dla lekarzy”,
  • Hugo Van Bever,„Allergic diseases in children: the science, the superstition and the stories”,Allergies” Judy Monroe,
Pytanie: Jak często uprawiasz seks?

  codziennie lub prawie codziennie

  kilka razy w tygodniu

  kilka razy w miesiącu

  nie uprawiam seksu