Znajdź lek

Eprex

Spis treści

Działanie

Lek stymulujący proces erytropoezy (ESA). Erytropoetyna (epoetyna) jest glikoproteiną, która jako czynnik pobudzający mitozę i hormon różnicujący komórki, stymuluje wytwarzanie erytrocytów z prekursorów pochodzących z komórek macierzystych. Erytropoetyna alfa otrzymywana metodą inżynierii genetycznej jest glikozylowana i jest identyczna pod względem sekwencji aminokwasów oraz składu węglowodanów z erytropoetyną wyizolowaną z moczu pacjentów z niedokrwistością. Po podaniu leku zwiększa się liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, liczba retikulocytów oraz szybkość wbudowywania izotopu 59Fe. Po wielokrotnym podaniu dożylnym epoetyny alfa zdrowym ochotnikom, jej okres półtrwania wynosi około 4 h, u pacjentów z niewydolnością nerek jest on nieco przedłużony i wynosi około 5 h, u dzieci okres półtrwania wynosi 6 h. Stężenie leku we krwi jest znacznie mniejsze po podaniu podskórnym, niż po podaniu dożylnym; stężenie narasta wolno i osiąga maksimum pomiędzy 12. a 18. h od podania leku; stężenie maksymalne jest zawsze mniejsze niż po podaniu dożylnym (około 1/20 wartości). Nie obserwuje się kumulacji leku. Okres półtrwania po podaniu podskórnym preparatu wynosi około 24 h. Biodostępność leku po podaniu podskórnym wynosi około 20%.

Wskazania

Leczenie objawowej niedokrwistości w przebiegu przewlekłej niewydolności nerek u pacjentów dorosłych i dzieci (leczenie niedokrwistości związanej z przewlekłą niewydolnością nerek u dzieci i dorosłych poddawanych hemodializie oraz u dorosłych poddawanych dializie otrzewnowej; leczenie ciężkiej niedokrwistości pochodzenia nerkowego, której towarzyszą objawy kliniczne, u dorosłych z niewydolnością nerek niepoddawanych jeszcze dializoterapii). Leczenie niedokrwistości i ograniczenie liczby koniecznych przetoczeń krwi u dorosłych pacjentów poddawanych chemioterapii w związku z guzami litymi, chłoniakiem złośliwym oraz szpiczakiem mnogim, zagrożonych przetoczeniem krwi wynikającym z ogólnego stanu pacjenta (np.: stanu układu krążenia, niedokrwistości występującej przed rozpoczęciem chemioterapii). Lek może być stosowany w celu uzyskania większej ilości krwi autologicznej u pacjentów zakwalifikowanych do programu przetoczeń autologicznych - w tym przypadku należy jednak uważnie rozważyć jego zastosowanie, z uwagi na doniesienia o ryzyku wystąpienia epizodów zakrzepowo-zatorowych; leczenie należy stosować jedynie u pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (Hb 10-13 g/dl [6,2-8,1 mmol/l]) bez niedoboru żelaza, kiedy procedury oszczędzające krew są niedostępne lub niewystarczające i kiedy planowy duży zabieg chirurgiczny wymaga znacznej objętości krwi (nie mniej niż 4 jednostki krwi dla kobiet i nie mniej niż 5 jednostek dla mężczyzn). Lek być stosowany w celu ograniczenia konieczności wykonywania allogenicznego przetoczenia krwi przed planowanymi poważnymi zabiegami ortopedycznymi u dorosłych pacjentów bez niedoboru żelaza, u których istnieje duże ryzyko wystąpienia powikłań w związku z przetoczeniem krwi - stosowanie powinno ograniczać się do pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością (Hb 10-13 g/dl), dla których program przetoczenia autologicznego jest niedostępny i u których przewiduje się średnio nasiloną utratę krwi (900 do 1800 ml). W postępowaniu okołooperacyjnym zawsze należy wdrożyć zasady prawidłowego gospodarowania krwią.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Niepoddające się leczeniu nadciśnienie tętnicze. Leku, ani innych preparatów erytropoetyny, nie należy podawać pacjentom, u których w wyniku leczenia jakimkolwiek preparatem erytropoetyny rozwinęła się wybiórcza aplazja czerwonokrwinkowa (PRCA). U osób leczonych epoetyną alfa należy przestrzegać wszystkich przeciwwskazań dotyczących pacjentów uczestniczących w procedurach przedoperacyjnych autologicznych przetoczeń krwi. Stosowanie epoetyny alfa u pacjentów przygotowywanych do dużych planowych operacji ortopedycznych i nieuczestniczących w procedurze autologicznych przetoczeń krwi jest przeciwwskazane w przypadku ciężkich chorób naczyń wieńcowych, tętnic obwodowych, szyjnych, mózgowych, w tym u pacjentów po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego lub udarze mózgu. Preparatu nie należy podawać pacjentom operowanym, którzy nie mogą z różnych przyczyn otrzymywać właściwej profilaktyki przeciwzakrzepowej.