Nowy sklep

już ON-LINE

Znajdź lek

Humulin M3

Działanie

Preparat jest dwufazową zawiesiną insuliny ludzkiej otrzymywanej metodą rekombinacji DNA bakterii E. coli, zawierającą 30% insuliny rozpuszczalnej i 70% insuliny izofanowej. Insulina zmniejsza stężenie glukozy we krwi, wywiera działanie anaboliczne i antykataboliczne, zwiększa transport glukozy do komórek i nasila syntezę glikogenu w tkance mięśniowej i wątrobie, zmniejsza glikogenolizę i glukoneogenezę, zwiększa lipogenezę w wątrobie i tkance tłuszczowej, hamuje lipolizę, zwiększa wychwyt aminokwasów i syntezę białek. Preparat jest połączeniem insuliny o pośrednim czasie działania z insuliną krótkodziałającą. Po podaniu podskórnym początek działania występuje w ciągu 30 min od podania, działanie maksymalne - między 2. a 8. h, a długość działania wynosi do 24 h.

Wskazania

Leczenie pacjentów z cukrzycą, którzy wymagają stosowania insuliny dla utrzymania prawidłowego metabolizmu glukozy. Wskazaniem do stosowania preparatu jest także początkowy okres cukrzycy i cukrzyca u kobiet w ciąży.

Przeciwwskazania

Hipoglikemia. Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą, chyba że jest to częścią programu odczulania. Nie stosować dożylnie.

Środki ostrożności

Zmiana typu lub marki stosowanej insuliny może spowodować konieczność modyfikacji dawkowania - wskazana jest ścisła kontrola lekarska. U pacjentów, u których kontrola glikemii znacznie się poprawiła, objawy ostrzegawcze hipoglikemii mogą być mniej wyraźne lub wcale się nie pojawić. Inne sytuacje, które mogą spowodować zmianę lub osłabienie wczesnych objawów ostrzegawczych hipoglikemii: okres po zmianie insuliny pochodzenia zwierzęcego na ludzką, długotrwała cukrzyca, neuropatia cukrzycowa, jednoczesne stosowanie niektórych leków (np. β-adrenolityków). Zapotrzebowanie na insulinę może ulec znacznej zmianie w przypadku chorób nadnerczy, przysadki mózgowej, tarczycy, zaburzeń czynności nerek i wątroby. Zapotrzebowanie na insulinę może być zwiększone podczas chorób lub zaburzeń emocjonalnych. Modyfikacja dawki może być również konieczna w przypadku zmiany aktywności fizycznej pacjenta lub sposobu odżywiania. Zgłaszano przypadki niewydolności serca w czasie jednoczesnego stosowania insuliny i pioglitazonu, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka niewydolności serca. Należy o tym pamiętać przed zastosowaniem leczenia skojarzonego insuliną ludzką z pioglitazonem. W przypadku leczenia skojarzonego należy obserwować, czy u pacjentów nie występują objawy przedmiotowe i podmiotowe niewydolności serca, zwiększenie masy ciała i obrzęki. Jeśli wystąpi nasilenie objawów ze strony układu krążenia, należy przerwać stosowanie pioglitazonu.

Ciąża i laktacja

Preparat może być stosowany w ciąży. U kobiet w ciąży chorych na cukrzycę konieczne jest dokładne kontrolowanie poziomu glukozy i ogólnego stanu zdrowia. Zapotrzebowanie na insulinę zwykle zmniejsza się w I trymestrze i zwiększa się w czasie II i III trymestru ciąży. U pacjentek z cukrzycą karmiących piersią może być konieczna modyfikacja dawki i (lub) stosowanej diety.

Działania niepożądane

Najczęściej występującym działaniem niepożądanym jest hipoglikemia. Często: reakcja alergiczna w miejscu podania (rumień obrzęk, świąd). Niezbyt często: lipodystrofia w miejscu iniekcji (regularna zmiana miejsca podania leku może zapobiec lub zmniejszyć występowanie tej reakcji). Bardzo rzadko: ogólnoustrojowe objawy nadwrażliwości. Podczas leczenia insuliną zgłaszano obrzęki, szczególnie w przypadku gdy wcześniej obserwowana niewystarczająca kontrola metaboliczna uległa poprawie w wyniku intensywnej insulinoterapii.

Interakcje

Zapotrzebowanie na insulinę mogą zmniejszać: doustne leki przeciwcukrzycowe, salicylany (np. kwas acetylosalicylowy), niektóre leki przeciwdepresyjne (np. inhibitory MAO), niektóre inhibitory ACE (kaptopril, enalapril), antagoniści receptora angiotensyny II, nieselektywne β-adrenolityki, alkohol. Zapotrzebowanie na insulinę mogą zwiększać następujące substancje: glikokortykosteroidy, hormony tarczycy, hormon wzrostu, danazol, β2-sympatykomimetyki (ritodryna, salbutamol, terbutalina), tiazydy. Zapotrzebowanie na insulinę może się zwiększyć lub zmniejszyć pod wpływem analogów somatostatyny (oktreotyd, lantreotyd).

Dawkowanie

Indywidualnie, zgodnie z zapotrzebowaniem na insulinę. Preparat podaje się podskórnie w górną część ramienia, udo, pośladek lub brzuch. Miejsca iniekcji należy zmieniać tak, aby to samo miejsce nie było wykorzystane częściej niż ok. raz w miesiącu. Pomimo, że nie jest to zalecane preparat można podać we wstrzyknięciu domięśniowym. Należy zwrócić uwagę, aby w trakcie podawania jakiejkolwiek insuliny Humulin nie wprowadzić igły do naczynia krwionośnego. Po wstrzyknięciu insuliny nie należy masować miejsca iniekcji.

Uwagi

Podczas leczenia należy regularnie kontrolować stężenie glukozy we krwi i moczu. Na skutek hipoglikemii zdolność koncentracji i reagowania może być obniżona. Może stanowić to zagrożenie w sytuacjach, kiedy te zdolności są szczególnie wymagane (np. prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie urządzeń mechanicznych). Należy poinformować pacjentów, żeby zachowali ostrożność w celu uniknięcia hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdów. Jest to szczególnie ważne u osób, które słabiej odczuwają wczesne objawy ostrzegawcze hipoglikemii lub nie są ich całkowicie świadome oraz u osób, u których często występuje hipoglikemia. W takich przypadkach należy rozważyć zasadność prowadzenia pojazdu.

Pharmindex