Znajdź lek

Polhumin R

Działanie

Preparat zawiera insulinę ludzką krótkodziałającą, otrzymywaną metodą rekombinacji DNA bakterii E. coli. Insulina zmniejsza stężenie glukozy w surowicy poprzez hamowanie wytwarzania glukozy w wątrobie (glukogenolizy i glukoneogenezy) oraz nasilenie transportu glukozy do komórek mięśniowych i tłuszczowych oraz zwiększenie wewnątrzkomórkowego zużycia glukozy. Insulina hamuje lipolizę i pobudza syntezę kwasów tłuszczowych, zmniejsza tworzenie ciał ketonowych. Hormon pobudza syntezę białek i hamuje ich rozpad w mięśniach i innych tkankach organizmu. Po podaniu podskórnym początek działania występuje w ciągu 30 min, maksimum działania - po 1-3 h, całkowity czas działania wynosi 8 h.

Wskazania

Cukrzyca wymagająca leczenia insuliną.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na składniki preparatu, chyba że jest to częścią programu odczulania. Hipoglikemia.

Środki ostrożności

U pacjentów z niewydolnością nerek i (lub) wątroby zapotrzebowanie na insulinę może być zmniejszone. Ostrożnie stosować u pacjentów z niedoczynnością przysadki i nadnerczy ze względu na zwiększone ryzyko hipoglikemii. U pacjentów, którzy planują wyjazd do innej strefy czasowej, pory posiłków i wstrzyknięć insuliny mogą ulec zmianie. Zapotrzebowanie na insulinę może być zmienione podczas chorób lub sytuacji stresowych. Zmiana na inny typ insuliny lub insulinę innego pochodzenia powinna odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarską i może wymagać zmiany dawki.

Ciąża i laktacja

Preparat może być stosowany w ciąży. Zapotrzebowanie na insulinę zwykle zmniejsza się w I trymestrze i stopniowo zwiększa się w czasie II i III trymestru ciąży, zmniejsza się w momencie wystąpienia czynności porodowej, po porodzie szybko wraca do wartości sprzed okresu ciąży. Nie ma ograniczeń w stosowaniu preparatu w czasie karmienia piersią, może być jednak konieczne dostosowanie dawki.

Działania niepożądane

Najczęściej: hipoglikemia. Często: miejscowa reakcja alergiczna. W miejscu podania insuliny mogą wystąpić: zaczerwienienie, obrzęk, świąd, ból, krwiak. Niezbyt często: lipodystrofia, hipertrofia (niekiedy w miejscach odległych od miejsca podania insuliny). Bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne.

Interakcje

Działanie hipoglikemizujące insuliny mogą nasilać: doustne leki przeciwcukrzycowe, β-adrenolityki, inhibitory MAO, salicylany, analogi somatostatyny (np. oktreotyd), etanol. Działanie hipoglikemizujące insuliny mogą osłabiać: estrogeny (w tym doustne środki antykoncepcyjne, HTZ), hormony tarczycy, związki litu, danazol, sympatykomimetyki, kwas nikotynowy, glikokortykosteroidy, fenytoina.

Dawkowanie

Indywidualnie, zgodnie z zapotrzebowaniem na insulinę. U dzieci należy dążyć do uzyskania normoglikemii, najbardziej właściwa jest insulinoterapia czynnościowa. U pacjentów z niewydolnością nerek i (lub) wątroby dawkę insuliny należy odpowiednio zmniejszyć. U pacjentów w podeszłym wieku (powyżej 70 lat) nie należy dążyć do uzyskania normoglikemii; zaleca się algorytm 2 wstrzyknięć insuliny, utrzymanie glikemii poniżej progu nerkowego jest często wystarczające. Pacjenci z otyłością mogą wymagać zwiększonych dawek insuliny.
Preparat podaje się zazwyczaj podskórnie w okolicę brzucha, pośladki, udo lub górną część ramienia. Należy zmieniać miejsca iniekcji w obszarze jednego regionu anatomicznego tak, aby to samo miejsce było wykorzystywane nie częściej niż raz w miesiącu. W klinicznie uzasadnionych przypadkach można podawać domięśniowo lub dożylnie.

Uwagi

W trakcie leczenia konieczna jest systematyczna kontrola stężenia glukozy we krwi i (lub) w moczu. Kilka razy w roku należy oznaczać stężenie hemoglobiny glikowanej. W przypadku wystąpienia hipoglikemii może dojść do upośledzenia koncentracji i zwolnienia czasu reakcji, co stanowi ryzyko podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych. Podczas prowadzenia pojazdów należy unikać sytuacji mogących prowadzić do wystąpienia hipoglikemii; zalecana jest kontrola stężenia glukozy we krwi w czasie dłuższej podróży.

Pharmindex