Znajdź lek

Arzerra

Spis treści

Działanie

Ofatumumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym (IgG1), wytwarzanym w rekombinowanej mysiej linii komórkowej. Wiąże się specyficznie z określonym epitopem, obejmującym zarówno małą jak i dużą pętlę zewnątrzkomórkową antygenu CD20. Antygen CD20 jest przezbłonową fosfoproteiną występującą na powierzchni komórek linii limfocytów B (od komórek pre-B do stadium dojrzałych limfocytów B) oraz na powierzchni komórek guzów wywodzących się z komórek B (takich jak przewlekła białaczka limfocytowa oraz chłoniaki nieziarnicze). Antygen CD20 nie jest uwalniany z powierzchni komórki ani przemieszczany do wnętrza komórki po związaniu z przeciwciałem. Wiązanie ofatumumabu z epitopem w bliższej w stosunku do błony komórkowej części antygenu CD20 indukuje rekrutację i aktywację układu dopełniacza na powierzchni komórki, co prowadzi do cytotoksyczności zależnej od układu dopełniacza i w rezultacie do lizy komórek guza. Wykazano, że ofatumumab indukuje znaczną lizę komórek z dużą ekspresją cząsteczek hamujących układ dopełniacza. Indukuje lizę komórek zarówno w przypadku komórek o małej jak i dużej ekspresji CD20 oraz komórek opornych na rytuksymab. Ponadto wiązanie ofatumumabu umożliwia rekrutację naturalnych komórek cytotoksycznych (komórek NK) i tym samym indukcję śmierci komórki poprzez mechanizm cytotoksyczności komórkowej zależnej od przeciwciał. U pacjentów z nowotworami hematologicznymi liczba obwodowych komórek B zmniejszała się po pierwszej infuzji ofatumumabu. U pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową oporną na leczenie, mediana zmniejszenia liczby komórek B wynosiła 22% po pierwszym wlewie i 92% po ósmym wlewie. U większości pacjentów liczba obwodowych komórek B była zmniejszona przez pozostały czas trwania terapii, a następnie stopniowo powracała do normy (mediana zmniejszenia liczby komórek B 3 mies. po zakończeniu terapii ofatumumabem wyniosła 69% poniżej wartości sprzed leczenia). W przypadku białek terapeutycznych, w tym również ofatumumabu, istnieje możliwość wystąpienia immunogenności, jednakże powstawanie przeciwciał skierowanych przeciwko ofatumumabowi może być ograniczone, ponieważ ofatumumab jest przeciwciałem ludzkim, które zmniejsza liczbę komórek B u pacjentów, których układ odpornościowy jest już osłabiony z powodu przewlekłej białaczki limfocytowej. Maksymalne stężenia ofatumumabu we krwi występuje zazwyczaj podczas wlewu lub krótko po jego zakończeniu. Ofatumumab jest białkiem, w przypadku którego można spodziewać się metabolizmu polegającego na rozpadzie do małych peptydów i poszczególnych aminokwasów pod wpływem wszechobecnych enzymów proteolitycznych. Jest eliminowany na dwa sposoby: poprzez mechanizm niezależny od miejsca docelowego, podobnie do innych cząsteczek IgG oraz mechanizm, w którym pośredniczy miejsce docelowe, wynikający z wiązania z komórkami B. Po 1. wlewie ofatumumabu następuje szybkie i ciągłe zmniejszenie liczby komórek B CD20+. W jego wyniku w organizmie pozostaje ograniczona liczba komórek CD20+, z którymi podczas kolejnych wlewów mogłyby wiązać się przeciwciała. W wyniku tego po kolejnych infuzjach wartości klirensu ofatumumabu były mniejsze, a wartości T0,5 znacznie większe niż po pierwszej infuzji. Podczas kolejnych cotygodniowych infuzji, wartości AUC i Cmax ofatumumabu zwiększyły się bardziej niż można się było spodziewać na podstawie danych z pierwszego wlewu. U pacjentów z przewlekłą białaczką limfocytową średnie wartości T0,5 wynosiły 1,3 dnia (zakres 0,2-6,0 dni) po 1. wlewie, 11,5 dnia (zakres 2,3-30,6 dni) po 4. wlewie, 15,8 dni (zakres 8,8-61,5 dni) po 8.wlewie oraz 13,9 dni (zakres 9,0-29,2 dni) po 12. wlewie.

Wskazania

Uprzednio nieleczona przewlekła białaczka limfocytowa (PBL): preparat w skojarzeniu z chlorambucylem lub bendamustyną jest wskazany w leczeniu pacjentów z PBL, który nie byli wcześniej leczeni i którzy nie kwalifikują sie do leczenia fludarabiną. PBL oporna na leczenie: preparat wskazany jest w leczeniu pacjentów z PBL oporną na leczenie fludarabiną i alemtuzumabem.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na ofatumumab lub którąkolwiek substancję pomocniczą preparatu.