Interseksualizm – na czym polega? Charakterystyka

Interseksualizm określany jest także jako hermafrodytyzm oraz obojnactwo. Termin ten oznacza występowanie u jednej osoby cech narządów płciowych żeńskich i męskich. Na świecie występuje znikomy procent interseksualistów. Jednak warto wiedzieć więcej o tym zaburzeniu rozwojowym, jakie są jego przyczyny i jak się postępuje po jego wykryciu.
Obojnactwo
Źródło: 123RF

Spis treści

Co to jest interseksualizm? 

Interseksualizm oznacza zaburzenie płciowe, które określa się także jako hermafrodytyzm lub obojnactwo

Zjawisko hermafrodytyzmu polega na posiadaniu przez jedną osobę cech obu płci: kobiety i mężczyzny. W jednym ciele występują tutaj równocześnie narządy żeńskie i męskie. 

Mówiąc o cechach płciowych należy rozróżnić je na trzy segmenty: 

  • pierwszorzędowe cechy płciowe, do których zalicza się m.in. jajniki, czy jądra,
  • drugorzędowe cechy płciowe, w których lokują się zewnętrzne organy płciowe (takie jak np. pochwa i penis),
  • trzeciorzędowe cechy płciowe, odnoszące się do wyglądu zewnętrznego, charakterystycznego dla danej płci (np. powiększone piersi, talia, zarost, czy muskuły). 

Interseksualizm rozwija się w życiu płodowym, zatem z tą dysfunkcją przychodzi się na świat. Może mieć ona postać tzw. prawdziwą (interseksualizm prawdziwy) lub rzekomą (interseksualizm rzekomy męski i interseksualizm rzekomy żeński). 

Jak się przejawia interseksualizm?

Interseksualizm prawdziwy dotyczy znikomej liczby żywo urodzonych dzieci, a przejawia się występowaniem zarówno narządów płciowych męskich, jak i żeńskich u jednego człowieka, tzn. że jedna osoba ma zarówno jądro jak i jajnik lub jeden z tych narządów ale zmutowany z dwóch organów, odpowiadających różnym płciom. 

Interseksualizm rzekomy natomiast zdarza się częściej niż ten opisywany powyżej, dzieli się on na dwa kolejne: interseksualizm rzekomy męski i interseksualizm rzekomy żeński. W tym przypadku mamy do czynienia ze swego rodzaju sprzecznością, gdzie płeć zdefiniowana przez chromosomy w czasie życia płodowego nie jest tożsama z wyglądem fizycznym tej osoby.

Hermafrodytyzm rzekomy żeński oznacza, że genetyczna kobieta posiada walory męskich organów płciowych, w związku z tym np. wargi sromowe mogą być częściowo zrośnięte, a łechtaczka może przypominać wyglądem małe prącie. Obojnactwo rzekome męskie z kolei polega na pojawieniu się u genetycznego mężczyzny cech narządów płciowych występujących u kobiet.

Reklama

Przyczyny interseksualizmu

Uznaje się, że głównymi przyczynami interseksualizmu są nieprawidłowo funkcjonujące hormony oraz mutacje genetyczne.

Chromosomy są to struktury, które decydują o płci dziecka. Jeśli na etapie rozwoju płciowego płodu dojdzie do jakiś anomalii genetycznych, komórka może nie otrzymać informacji na temat płci przyszłego dziecka, dlatego rozwija się w obu kierunkach, czyli tworzy organizm o cechach obojnaczych. 

Poza genetyką także zaburzenia hormonalne mogą powodować nieprawidłowości w budowie narządów płciowych dziecka i wywołać interseksualizm.

Interseksualizm – postępowanie i leczenie

Co do postępowania w sprawie interseksualizmu ścierają się dwie opinie. Jedna mówi o konieczności podjęcia niezwłocznego leczenia, polegającego najczęściej na operacji chirurgicznej, korygującej narządy płciowe w kierunku jednej płci i terapii hormonalnej. W praktyce najczęściej zaraz po urodzeniu podejmowana jest decyzja jaką płeć zostawi się dziecku i zgodnie z tym operuje. 

Inna koncepcja, której przyklaskują interseksualiści, polega na odroczeniu postępowania leczniczego do czasu kiedy interseksualista sam będzie w stanie zdecydować w kierunku której płci chce podążać. Ten wariant jest możliwy o ile pozostawienie dziecku cech obojnaczych nie zagraża jego życiu i zdrowiu. Taką decyzję osoba interseksualna zwykle może już podjąć w okresie dojrzewania płciowego, czy po uzyskaniu pełnoletności, a niekiedy jeszcze później.

Reklama

Interseksualizm a otoczenie

Bardzo istotną kwestią w przypadku interseksualizmu jest podejście najbliższego otoczenia do tej nietypowej sytuacji. Jeśli opiekunowie i najbliższe osoby dla interseksualisty nie będą postrzegały sprawy jego seksualności jako problemu, czegoś, czego należy się wstydzić, przemilczać, a nawet negować, a zapewnią mu wsparcie i serdeczność, może to uchronić osobę interseksualną przed stanami lękowymi, nerwicą, czy depresją (które w takich sytuacjach często występują u obojnaków). 

To silna podwalina pod ogromnie ważną decyzję dla interseksualisty, który na pewnym etapie życia zdecyduje czy czuje się bardziej kobietą, czy mężczyzną i zgodnie ze swoim postanowieniem podda się kuracji zmierzającej do eliminacji płci „zbędnej”, a pozostawieniu cech płci pożądanej.

Czytaj również:

Oceń artykuł

(liczba ocen 18)

Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!