Interseksualizm – na czym polega? Charakterystyka

Obojnactwo
Źródło: 123RF
Interseksualizm określany jest także jako hermafrodytyzm oraz obojnactwo. Termin ten oznacza występowanie u jednej osoby cech narządów płciowych żeńskich i męskich. Na świecie występuje znikomy procent interseksualistów. Jednak warto wiedzieć więcej o tym zaburzeniu rozwojowym, jakie są jego przyczyny i jak się postępuje po jego wykryciu.

 

Co to jest interseksualizm? 

Interseksualizm oznacza zaburzenie płciowe, które określa się także jako hermafrodytyzm lub obojnactwo

Zjawisko hermafrodytyzmu polega na posiadaniu przez jedną osobę cech obu płci: kobiety i mężczyzny. W jednym ciele występują tutaj równocześnie narządy żeńskie i męskie. 

Mówiąc o cechach płciowych należy rozróżnić je na trzy segmenty: 

  • pierwszorzędowe cechy płciowe, do których zalicza się m.in. jajniki, czy jądra,
  • drugorzędowe cechy płciowe, w których lokują się zewnętrzne organy płciowe (takie jak np. pochwa i penis),
  • trzeciorzędowe cechy płciowe, odnoszące się do wyglądu zewnętrznego, charakterystycznego dla danej płci (np. powiększone piersi, talia, zarost, czy muskuły). 

Interseksualizm rozwija się w życiu płodowym, zatem z tą dysfunkcją przychodzi się na świat. Może mieć ona postać tzw. prawdziwą (interseksualizm prawdziwy) lub rzekomą (interseksualizm rzekomy męski i interseksualizm rzekomy żeński). 

Jak się przejawia interseksualizm?

Interseksualizm prawdziwy dotyczy znikomej liczby żywo urodzonych dzieci, a przejawia się występowaniem zarówno narządów płciowych męskich, jak i żeńskich u jednego człowieka, tzn. że jedna osoba ma zarówno jądro jak i jajnik lub jeden z tych narządów ale zmutowany z dwóch organów, odpowiadających różnym płciom. 

Interseksualizm rzekomy natomiast zdarza się częściej niż ten opisywany powyżej, dzieli się on na dwa kolejne: interseksualizm rzekomy męski i interseksualizm rzekomy żeński. W tym przypadku mamy do czynienia ze swego rodzaju sprzecznością, gdzie płeć zdefiniowana przez chromosomy w czasie życia płodowego nie jest tożsama z wyglądem fizycznym tej osoby.

Hermafrodytyzm rzekomy żeński oznacza, że genetyczna kobieta posiada walory męskich organów płciowych, w związku z tym np. wargi sromowe mogą być częściowo zrośnięte, a łechtaczka może przypominać wyglądem małe prącie. Obojnactwo rzekome męskie z kolei polega na pojawieniu się u genetycznego mężczyzny cech narządów płciowych występujących u kobiet.

Przyczyny interseksualizmu

Uznaje się, że głównymi przyczynami interseksualizmu są nieprawidłowo funkcjonujące hormony oraz mutacje genetyczne.

Chromosomy są to struktury, które decydują o płci dziecka. Jeśli na etapie rozwoju płciowego płodu dojdzie do jakiś anomalii genetycznych, komórka może nie otrzymać informacji na temat płci przyszłego dziecka, dlatego rozwija się w obu kierunkach, czyli tworzy organizm o cechach obojnaczych. 

Poza genetyką także zaburzenia hormonalne mogą powodować nieprawidłowości w budowie narządów płciowych dziecka i wywołać interseksualizm.

Interseksualizm – postępowanie i leczenie

Co do postępowania w sprawie interseksualizmu ścierają się dwie opinie. Jedna mówi o konieczności podjęcia niezwłocznego leczenia, polegającego najczęściej na operacji chirurgicznej, korygującej narządy płciowe w kierunku jednej płci i terapii hormonalnej. W praktyce najczęściej zaraz po urodzeniu podejmowana jest decyzja jaką płeć zostawi się dziecku i zgodnie z tym operuje. 

Inna koncepcja, której przyklaskują interseksualiści, polega na odroczeniu postępowania leczniczego do czasu kiedy interseksualista sam będzie w stanie zdecydować w kierunku której płci chce podążać. Ten wariant jest możliwy o ile pozostawienie dziecku cech obojnaczych nie zagraża jego życiu i zdrowiu. Taką decyzję osoba interseksualna zwykle może już podjąć w okresie dojrzewania płciowego, czy po uzyskaniu pełnoletności, a niekiedy jeszcze później.

Interseksualizm a otoczenie

Bardzo istotną kwestią w przypadku interseksualizmu jest podejście najbliższego otoczenia do tej nietypowej sytuacji. Jeśli opiekunowie i najbliższe osoby dla interseksualisty nie będą postrzegały sprawy jego seksualności jako problemu, czegoś, czego należy się wstydzić, przemilczać, a nawet negować, a zapewnią mu wsparcie i serdeczność, może to uchronić osobę interseksualną przed stanami lękowymi, nerwicą, czy depresją (które w takich sytuacjach często występują u obojnaków). 

To silna podwalina pod ogromnie ważną decyzję dla interseksualisty, który na pewnym etapie życia zdecyduje czy czuje się bardziej kobietą, czy mężczyzną i zgodnie ze swoim postanowieniem podda się kuracji zmierzającej do eliminacji płci „zbędnej”, a pozostawieniu cech płci pożądanej.

Czytaj również:

 

Oceń artykuł

(liczba ocen 14)

WASZA OPINIA JEST DLA NAS WAŻNA