Choroba sieroca , czyli choroba braku miłości. Na czym polega?

Starszy niż rok
Choroba sieroca nazywana jest również chorobą braku miłości. Nie bez przyczyny, ponieważ pojawia się u dzieci, które nie doznały bliskości w rodzinie. Jakie są objawy choroby sierocej i czy można ją wyleczyć?

Brak miłości

Choroba sieroca nazywana bywa również nieograniczonym zespołem opóźnienia rozwoju lub hospitalizmem. Dotyka dzieci, które we wczesnym dzieciństwie pozbawione zostały podstawowej opieki rodzicielskiej. Jej brak doprowadza do braku poczucia bliskości oraz bezpieczeństwa. Nie należy jednak sprowadzać choroby sierocej wyłącznie do sytuacji, w której dziecko zostaje pozbawione obojga rodziców. Bywa też tak, że na chorobę cierpią dzieci, które straciły jedno z nich lub które pomimo posiadania rodziny nie otrzymują od niej odpowiedniego wsparcia.

Czytaj też: Miłość lekarstwem? To prawda!

Brak więzi

Bezpośrednią przyczyną rozwoju choroby sierocej jest długotrwały brak kontaktu z matką w pierwszych latach życia. Są one ważne ze względu na budowanie więzi międzyludzkich. O traumę tego typu łatwo w wieku 3-4 lat, kiedy zostaje zerwana więź z matką lub utrata któregoś z rodziców. Choroba sieroca ma bardzo duży wpływ na dalszy rozwój i silnie wpływa na chorego w dorosłym życiu, utrudniając tworzenie poprawnych relacji z otoczeniem.

Objawy choroby sierocej

Dziecko pozbawione więzi z rodzicami oraz poczucia bezpieczeństwa często reaguje apatią lub nadmierną pobudliwością, jest rozdrażnione i płaczliwe. Objawom tym towarzyszą również zaburzenia odżywiania, nietrzymanie moczu i stolca, problemy ze snem oraz charakterystyczne kiwanie się w przód i w tył. Dzieci dotknięte chorobą sierocą chodzą przygnębione i niechętnie podejmują udział w zabawie, są wycofane oraz lękliwe. W skrajnych przypadkach może dojść do samookaleczeń.

Charakter choroby sierocej

Choroba sieroca może ujawnić się w każdym momencie życia, mieć charakter pełny lub epizodyczny. U młodzieży oraz dorosłych choroba objawia się nieco inaczej – towarzyszą jej problemy z tworzeniem poprawnych relacji międzyludzkich, kłopoty z koncentracją i pamięcią, wycofanie, brak pewności siebie, problemy z wyobraźnią przestrzenną, uległość oraz brak asertywności w działaniu.

Czy chorobę sierocą można wyleczyć?

Dziecko pozbawione więzi z rodzicami powinno znajdować się pod stałą opieką psychologa. Należy mu również zapewnić poczucie bezpieczeństwa oraz okazywać uczucia. Dziecko początkowo będzie zabiegało o uwagę poprzez płacz oraz agresję, stopniowo zacznie być jednak obojętne, skupiając się na sobie. Po zdiagnozowaniu choroby sierocej dziecko powinno zostać poddane terapii dobranej indywidualnie. Jej wyniki zależą od przyczyn choroby oraz jej przebiegu, a także stosunków w rodzinie dziecka.

Rozwojowi choroby można zapobiec, o ile dziecko dość wcześnie zostanie poddane leczeniu psychologicznemu. Im później, tym trudniej wyprzeć ze wspomnień dziecka poczucie odrzucenia oraz samotności, co skutkuje lękiem oraz problemami w kontaktach z innymi.

Czytaj też:

Oceń artykuł

(liczba ocen 16)

WASZA OPINIA JEST DLA NAS WAŻNA