Jak rozpoznać osobę z borderline?

Starszy niż rok
Nikt z nas nie powinien bawić się w diagnostę i na podstawie przeczytanych czy zasłyszanych informacji przyklejać innym etykietek – manii, depresji, psychopaty, borderline czy jakiejkolwiek innej. Niemniej jednak, warto poszerzać swoją wiedzę i przekazywać ją dalej. A nuż komuś pomożemy…

Borderline to zaburzenie osobowości klasyfikowane od stosunkowo niedługiego czasu. Do początków XX wieku psychopatologia znała jedynie zaburzenia nerwicowe i psychotyczne. Coraz częściej jednak do gabinetów trafiały osoby, których sposób funkcjonowania nie mieścił się w dotychczasowych ramach – miał cechy charakterystyczne zarówno dla psychoz, jak i nerwic. Wzrastająca liczba takich pacjentów doprowadziła do wyłonienia się trzeciej grupy – tzw. zaburzeń z pogranicza, czyli borderline. Współcześnie, diagnoza borderline również nie należy do rzadkości.

Zaburzenie osobowości to nie choroba

Trzeba pamiętać, że borderline – jak już to zostało powiedziane – jest zaburzeniem osobowości, a nie zaburzeniem psychicznym. Oznacza to, że nie można wskazać na początek występowania określonych objawów w życiu jednostki, a jej styl funkcjonowania jest wynikiem trwałych cech charakterologicznych i utrwalonych wzorców postępowania. Osoba z borderline taka jaka jest, była od zawsze. Nie można – jak na przykład w epizodach depresyjnych – wyróżnić momentu, kiedy nastąpił kryzys i całe życie wywróciło się do góry nogami. Trudno też oczekiwać, że kiedyś wszystko wróci do normy. Normą jest bowiem bieżące zachowanie.

Znaki szczególne

Co jest charakterystyczne dla osób z borderline? Przede wszystkim, chwiejność emocjonalna i – jak to określił amerykański psychiatra Hagop Akiskal – „stabilna niestabilność”. Ostatnia nazwa chyba najdokładniej i najkrócej opisuje życie osób z zaburzeniem z pogranicza – jedynym pewnikiem jest to, że nigdy nie wiadomo, czego się spodziewać. Borderline cechuje się ogromną chwiejnością emocjonalną – łatwość przechodzenia od euforii, poczucia ogromnego szczęścia i satysfakcji z życia do smutku, żalu i złości jest ogromna. W następstwie takiej labilności osoby te bardzo rzadko potrafią nawiązać trwałe relacje interpersonalne, a ich związki są bardzo burzliwe i z reguły kończą się rozstaniem. Ponadto borderline oznacza również bardzo wysoką podatność na uzależnienia, toteż często pociąga za sobą alkohol, narkotyki, hazard. Nierzadkie są również konflikty z prawem.

Cierpienie w samotności

Zaburzenie z pogranicza zawsze wiąże się z ogromnym cierpieniem. Ludzie z osobowością borderline mają zaniżoną samoocenę, boją się odrzucenia, samotności, towarzyszy im poczucie pustki. Z reguły występują u nich myśli samobójcze, a nierzadko pojawiają się samookaleczenia i próby targnięcia się na własne życie. Mają dużą trudność w zrozumieniu własnych potrzeb, pragnień i zachowań, co owocuje problemami w życiu społecznym i zawodowym. Niemniej jednak, mogą długie lata zmagać się samodzielnie z własnym bólem, a do psychoterapeuty trafić w wyniku nieudanej próby samobójczej.

Ważne jest, żeby mieć świadomość, że osób z borderline jest wokół nas mnóstwo. To nie jest choroba, którą łatwo zdiagnozować, czy defekt widoczny z daleka. Tym częściej zdarza się zatem, że nikt z otoczenia (a czasem i sam zainteresowany) nie ma pojęcia o tym, że to, jaki jest nie wynika ze „złego charakteru” i że psychoterapia ma narzędzia, by pomóc mu uczynić jego życie łatwiejszym. Jeśli w naszym otoczeniu jest ktoś, u kogo podejrzewamy borderline, może warto byłoby z nim porozmawiać o tym, namówić na wizytę u specjalisty? Kto wie, może to będzie właśnie pierwszy krok, by resztę życia spędzić nieco przyjemniej?

Czytaj też: Co to jest panika?

Sprawdź: Czym się różni lęk od strachu?

Oceń artykuł

(liczba ocen 15)

WASZA OPINIA JEST DLA NAS WAŻNA