Właściwości lecznicze chmielu zwyczajnego

Już średniowieczni mnisi odkryli uspokajające i zmniejszające popęd seksualny właściwości chmielu. Dopiero później zorientowano się, że ma on również działanie moczopędne, przeciwbakteryjne, bakteriobójcze, nasenne, obniżające ciśnienie krwi oraz stymulujące wydzielanie soków żołądkowych.

Surowcem zielarskim chmielu zwyczajnego są owocostany (szyszki; Strobili Lupulin) oraz lupulina (Glandulae Lupuli), którą otrzymuje się z ocierania główki włosków gruczołowych szyszki. Ususzone w odpowiednich warunkach szyszki, które przechowywane są w ciemnym, suchym miejscu i szczelnym opakowaniu, nie tracą swoich dobroczynnych właściwości nawet przez rok. W Polsce surowce chmielu zwyczajnego pozyskuje się z upraw, mimo że można spotkać tą roślinę również rosnącą w stanie naturalnym.

Zawarta w główkach gruczołów włoskowych szyszek lupulina zawiera przede wszystkim goryczki (m.in. lupulin i humulon). Ponadto w chmielu zwyczajnym znajdują się takie związki biologicznie czynne, jak: flawonoidy (m.in. kwercetyna), związki żywicowe, cholina, olejek aromatyczny i woski.

Zobacz też: Borówka brusznica – działanie i właściwości lecznicze.

Zastosowanie chmielu

Chmiel zwyczajny znany był już w starożytnym Rzymie, gdzie zaliczany był do jarzyn i roślin ozdobnych. Na przełomie XIII i XIV wieku mnisi zaczęli dodawać go do piwa. Od tamtego czasu jest to najpowszechniejsze zastosowanie tej rośliny. W wierzeniach ludowych uważano, że chmiel posiada magiczną i miłosną moc.

Choć głównym zastosowaniem szyszek chmielu jest produkcja piwa, właściwości tej rośliny wykorzystywane są również w medycynie oraz kosmetyce.

Substancje biologicznie czynne zawarte w surowcach zielarskich chmielu pospolitego spowalniają przenoszenie bodźców do ośrodkowego układu nerwowego oraz hamują czynności kory mózgowej.

Czytaj także: Dziurawiec zwyczajny - lek doskonały

Jak działa chmiel

Dzięki wymienionym wyżej działaniom preparaty zawierające tę roślinę polecane są w celu łagodzenia stanów niepokoju, stresu, pobudzenia nerwowego, a także stanów lękowych czy bezsenności. Dodatkowo stosowanie ich powoduje zmniejszenie nadpobudliwości seksualnej.  W preparatach zawierających chmiel zwyczajny wykorzystuje się też właściwości rozkurczowe tej rośliny – leczy się nimi różne choroby żołądka i woreczka żółciowego.

Zewnętrznie okłady z chmielu mają działanie łagodzące na trudno gojące się rany, dlatego też stosowane są w stanach zapalnych skóry.

Lebiodka pospolita aka oregano

1 łyżeczkę szyszek chmielu należy zalać filiżanką wrzątku, przykryć talerzykiem i zaparzać około 10 minut. Po tym czasie całość odcedzić. Jedną filiżankę takiego napoju należy pić codziennie w południe i wieczorem. Aby wzmocnić działanie herbatki, można dodać do niej melisę lub kozłka lekarskiego.

Czytaj także: Dziewanna wielkokwiatowa: na chrypę i przed piorunem

Głównym zastosowaniem surowca zielarskiego chmielu zwyczajnego w kosmetyce jest poprawa kondycji włosów i skóry głowy. Odwary z szyszek zapobiegają wypadaniu włosów, zmniejszają ich łamliwość, a także likwidują stany zapalne skóry głowy oraz przeciwdziałają powstawaniu łupieżu. Dzięki właściwościom regeneracyjnym chmiel (oprócz szamponów i odżywek do włosów) dodawany jest również do kremów i maseczek przeznaczonych do twarzy. Ponadto dzięki właściwościom regenerującym, odprężającym, uspokajającym i łagodzącym chmiel chętnie wykorzystywany jest w preparatach przeznaczonych do kąpieli relaksacyjnych.

Bezpośredni kontakt ze świeżą rośliną może spowodować reakcje alergiczną.

Więcej na podobne tematy: Zioła i rośliny lecznicze

Źródła:

  • Wielgosz T., Wielka księga ziół polskich, Wydawnictwo Elipsa, Poznań.
  • Klasztorna apteka – zioła ojca Kiliana, Wydawnictwo Salwator, Kraków 2008.
  • Ożarowski A., Jaroniewski W., Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie, Instytut Wydawniczy Związków Zawodowych, Warszawa 1987.

Oceń artykuł

(liczba ocen 15)

WASZA OPINIA JEST DLA NAS WAŻNA