Znajdź chorobę

Chirurgia laparoskopowa - wady, zalety, zastosowanie, powikłania po zabiegu

Chirurgia laparoskopowa jest małoinwazyjną metodą chirurgiczną, pozwalającą na wykonanie operacji bez znacznego otwierania powłok skórnych. Zabieg ogranicza się do kilku niewielkich nacięć, przez które wprowadzany jest laparoskop. Dzięki temu możliwe jest przeprowadzenie wielu operacji bez poważnego obciążenia dla organizmu.

Spis treści

Zabieg operacyjny od zawsze kojarzył się rozcięciem ściany brzucha, blizną i długim pobytem w szpitalu. Okazuje się jednak, że w przypadku niektórych operacji możliwe jest zastosowanie techniki małoinwazyjnej – laparoskopowej. Ta nowoczesna technika pozwala wykonać operację bez otwierania jamy brzucha, naruszenie powłok sprowadza się jedynie do kilku małych nacięć, przez które do brzucha chirurg wprowadza laparoskop oraz inne narzędzia którymi operuje. Znane niegdyś żartobliwe powiedzenie: „jaki chirurg - takie cięcie” nie jest dziś brane na poważnie. W tej chwili ambicją wielu chirurgów jest przeprowadzanie skomplikowanych operacji z jak najmniejszego cięcia.

Co to jest laparoskop?

Laparoskop jest przyrządem służącym do wziernikowania jamy brzusznej. Początkowo stosowany jako narzędzie diagnostyczne, obecnie pozwala na wykonywanie szeregu zabiegów w zakresie jamy brzusznej, począwszy od względnie nieskomplikowanego usunięcia pęcherzyka żółciowego (cholecystektomii), a skończywszy na chirurgicznym leczeniu otyłości poprzez zmniejszenie objętości żołądka.

Laparoskop jest wziernikiem sztywnym. Jego konstrukcja nie zmieniła się praktycznie od 50 lat. Na jego końcu (tym, który podczas operacji znajduje się w jamie brzusznej) znajduje się system soczewek, który przekazuje powiększony obraz do okularu laparoskopu. W nowoczesnych laparoskopach do okularu dołączona jest kamera, która umożliwia przekazywanie obrazu pola operacyjnego wewnątrz brzucha na monitor stojący obok stołu operacyjnego. Poprzez światłowód biegnący wewnątrz laparoskopu dostarczane jest światło, które oświetla pole operacyjne.

Pierwszy na świecie zabieg metodą laparoskopową został wykonany w 1987 roku, było to usunięcie pęcherzyka żółciowego. W Polsce po raz pierwszy dokonano tego w roku 1991. Od tego czasu chirurgia laparoskopowa gwałtownie się rozwinęła i rozwija się nadal, wkraczając na coraz to nowsze obszary chirurgii tradycyjnej. Jesteśmy świadkami burzliwego rozwoju chirurgii małoinwazyjnej, w którym to chirurdzy raz po raz sięgają po kolejne sposoby, techniki i zabiegi, co do których nie tak dawno sądziło się, iż wykonane mogą być tylko w sposób klasyczny.

Chirurgia laparoskopowa - zalety

Operacja metodą laparoskopową przynosi szereg korzyści dla chorego. Zabieg w zakresie jamy brzusznej sposobem klasycznym, tzn. poprzez rozcięcie (otwarcie) ściany brzucha (laparotomię) jest poważnym obciążeniem dla organizmu. Tego wszystkiego daje się uniknąć dzięki operacji sposobem laparoskopowym.

  1. Eliminując ranę operacyjną, eliminuje się bardzo duży uraz, którego brak ma kapitalne znaczenie w przebiegu pooperacyjnym.
  2. Mniejszy jest ból po zabiegu, a tym samym mniejsze zużycie środków przeciwbólowych,
  3. Chory szybciej dochodzi do siebie,
  4. Szybciej wstaje z łóżka, wychodzi ze szpitala
  5. Może szybciej wrócić do swoich normalnych codziennych czynności.
  6. Bezporównywalnie lepszy jest także efekt kosmetyczny: zamiast długiej, widocznej blizny na środku brzucha, po operacji laparoskopowej pozostają trzy lub cztery niewielkie blizny po wprowadzonych trokarach.
  7. Kolejnym plusem chirurgii laparoskopowej jest mniejsza w porównaniu ze sposobem klasycznym liczba infekcji szpitalnych i zakażeń.
  8. Poza większym komfortem samego operowanego, chirurgia laparoskopowa nie jest bez znaczenia także z punktu widzenia ekonomicznego. Chory krócej przebywa w szpitalu, a później w domu na zwolnieniu lekarskim.

Laparoskopia - zastosowanie

  1. Jednym z najczęściej wykonywanych zabiegów metodą laparoskopową jest usunięcie pęcherzyka żółciowego (cholecystektomia). W tej chwili laparoskopowa cholecystektomia jest złotym standardem leczenia objawowej kamicy pęcherzyka żółciowego.
  2. Metoda ta znajduje również swoje zastosowanie w usunięciu wyrostka robaczkowego w przypadku jego ostrego zapalenia.
  3. Z wieloma zaletami w porównaniu do sposobu klasycznego pozwala leczyć otyłość poprzez tzw. resekcję rękawową żołądka, chorobę refluksową poprzez wykonanie fundoplikacji sposobem Nissena.
  4. Chorzy cierpiący na schorzenia układu krwionośnego i/lub immunologicznego mogą poddać się małoinwazyjnemu usunięciu śledziony.
  5. Laparoskopowo można operować także przepukliny, nerki, gruczoł krokowy (prostatę), guzy jelita grubego i odbytnicy, usuwać guzy nadnerczy.
  6. Również w chorobach ginekologicznych, jak leczenie endometriozy, torbieli jajników, niewielkich rozmiarów mięśniaków zabieg laparoskopowy znajduje swoje zastosowanie.
  7. Laparoskopia znajduje swoje miejsce także w chorobach manifestujących się objawami „ostrego brzucha”, szczególnie u chorych, u których objawy nie są na tyle charakterystyczne, aby stwierdzić konkretne schorzenie. W tych wątpliwych przypadkach laparoskopia stanowi doskonałą metodę diagnostyczną, pozwala na obejrzenie jamy brzusznej bez otwierania jej. Niektóre badania donoszą, że dzięki zastosowaniu diagnostycznej laparoskopii uniknięto około połowy zbędnych, jakby się później okazało, laparotomii. Po zdiagnozowaniu choroby w sposób małoinwazyjny można usunąć jej przyczynę, np. zeszyć przedziurawiony wrzód żołądka lub dwunastnicy czy usunąć zmieniony zapalnie wyrostek robaczkowy.


Bibliografia

  • Budzyński A.,Chirurgia małoinwazyjna - postępy 2008. Medycyna Praktyczna 2,,2009
  • Karcz D.,Chirurgia Endoskopowa w diagnostyce i leczeniu schorzeń przewodu pokarmowego,Wydawnictwo Medyczne,Kraków, 2007
  • Noszczyk W.,Chirurgia,,Warszawa, 2007
Pytanie: Jaki masz stosunek do wegetarianizmu?

  To działanie moralne, dla dobra zwierząt

  Jest to zdrowsze dla organizmu

  Jest to niezdrowe dla organizmu

  Nie mam zdania