Erytrodermia – co to za choroba i jak się objawia?

Erytrodermia jest uogólnionym stanem zapalnym skóry, charakteryzującym się między innymi zaczerwienieniem oraz złuszczaniem się naskórka. Sprawdź, jakie są rodzaje erytrodermii, jakie ma przyczyny oraz jak można ją leczyć.
Zmiany skórne na ręce
źródło:123RF
  • Erytrodermia to uogólnione zajęcie skóry, charakteryzujące się zaczerwienieniem i złuszczaniem się naskórka, obejmujące niemal całą powierzchnię ciała.
  • Rozległy stan zapalny skóry może być wywołany wieloma chorobami, nie tylko dermatologicznymi, ale także genetyczne czy autoimmunologicznymi.
  • Leczenie schorzenia jest uzależnione od przyczyny oraz stopnia nasilenia objawów. W wielu przypadkach pacjenci wymagają natychmiastowej hospitalizacji ze względu na zagrożenie życia.
SPRAWDŹ TEŻ: Łuszczyca skóry - przyczyny, objawy, leczenie, dieta
Spis treści

Czym jest erytrodermia?

Erytrodermia to uogólnione zajęcie skóry przez stan chorobowy, który charakteryzuje się zaczerwienieniem i złuszczaniem się naskórka na ponad 90 proc. powierzchni ciała. Zmianom skórnym często towarzyszą objawy ogólnoustrojowe – głównie gorączka i dreszcze. 

Wśród chorób, które wywołują erytrodermię wymienia się:

  • wyprysk (zwłaszcza atopowy)
  • łuszczycę
  • białaczki i chłoniaki
  • pęcherzycę liściastą
  • liszaj płaski
  • zapalenie skórno-mięśniowe
  • świerzb norweski
  • grzybicę
  • niektóre choroby dziedziczne (erytrodermia ichtiotyczna wrodzona pęcherzowa i niepęcherzowa, łupież czerwony mieszkowy)
  • sarkoidozę
  • chorobę Haileya-Haileya
  • toczeń rumieniowaty.

Przyczyną złuszczającego zapalenia skóry może też być zażywanie leków. Schorzenie nawet dwa razy częściej atakuje mężczyzn niż kobiety [Żaba 2012]. 

Erytrodermia łuszczycowa

Jedną z najczęściej występujących postaci choroby jest erytrodermia łuszczycowa. Szacuje się, że łuszczyca odpowiada za ponad 25 proc. zachorowań. 

Ten rodzaj erytrodermii objawia się:

  • rumieniem
  • obrzękiem, 
  • powierzchownym złuszczanie naskórka, 
  • utratą włosów,
  • dystrofią płytek paznokci, 
  • gorączką, 
  • dreszczami, 
  • osłabieniem, 
  • zastoinową niewydolnością serca.

Co bardzo istotne, wśród chorych często występują wtórne nadkażenia skóry, a nawet posocznica. Erytrodermia pojawia się zarówno u osób długotrwale chorujących na łuszczycę, jak i może stanowić pierwszy objaw tej choroby. 

Erytrodermia ichtiotyczna 

Erytrodermia ichtiotyczna jest chorobą genetyczną zaliczaną do grupy chorób o nazwie rybia łuska (ichthyosis). 

W obrębie tej grupy wyróżnia się następujące jednostki chorobowe:

  • erytrodermię ichtiotyczną pęcherzową wrodzoną (ichthyosis epidermolytica)
  • erytrodermię ichtiotyczną niepęcherzową wrodzoną (ichthyosis congenita)
  • rybią łuskę pospolitą (ichthyosis vulgaris)
  • rybią łuskę dziedziczoną recesywnie związaną z chromosomem X
  • rybią łuskę blaszkowatą
  • rybią łuskę arlekinową.

Wszystkie wymienione wyżej choroby charakteryzują się nieprawidłowym rogowaceniem skóry. Na powierzchni skóry obserwuje się umiejscowione obok siebie łuski. W zależności od postaci choroby, łuski mogą lokalizować się w innych miejscach ciała i przybierać odmienny kolor. W niektórych odmianach dominują wiotkie pęcherze na skórze. 

Erytrodermia ichtiotyczna niepęcherzowa wrodzona manifestuje się tuż po urodzeniu poprzez tzw. błonę koloidową, będącą żółtą, lśniącą, dobrze napiętą powłoką, porównywalną do skóry kiełbasy. U chorych obserwuje się też wywinięcie brzegów powiek. Po kilku tygodniach od narodzin błona oddziela się od skóry, odsłaniając złuszczający się naskórek na niemal całej powierzchni ciała oraz białe, częściowo przytwierdzone łuski. 

Erytrodermia ichtiotyczna pęcherzowa także objawia się tuż po urodzeniu, jednakże charakteryzuje się występowaniem na skórze rozsianych, wiotkich pęcherzy. Co bardzo istotne, jeszcze w okresie dzieciństwa zmiany pęcherzowe zaczynają ustępować, a na skórze zaczyna dominować szare złuszczanie się naskórka. Zmiany występuje przede wszystkim w zgięciach stawów, na szyi, owłosionej skórze głowy, brzuchu oraz między pośladkami. 

Erytrodermia polekowa

Złuszczające zapalenie naskórka może być także wynikiem zażywania niektórych leków. Erytrodermia polekowa występuje najczęściej po zażyciu następujących substancji czynnych, stosowanych w leczeniu wielu różnych chorób:

  • allopurynol, 
  • penicyliny, 
  • omeprazol, 
  • karbamazepina, 
  • dapson, 
  • barbiturany, 
  • sulfasalazyna, 
  • sulfonamidy, 
  • wankomycyna, 
  • kaptopryl, 
  • minocyklina, 
  • chlorochina, 
  • izoniazyd.

Leczenie erytrodermii

Leczenie erytrodermii jest uzależnione przede wszystkim od postaci choroby, ale także od objawów. Erytrodermia polekowa wymaga przede wszystkim ustalenia, który lek doprowadził do stanu zapalnego skóry, a następnie modyfikacji w leczeniu choroby podstawowej. Leczenie erytrodermii łuszczycowej jest uzależnione od stopnia nasilenia objawów. Do niedawana stosowano przede wszystkim doustne retinoidy, metotreksat (lek przeciwnowotworowy) i cyklosporynę (lek hamujący aktywność układu immunologicznego). Obecnie poszukuje się także innych metod leczenia. Trwają badania nad skutecznością takich substancji, jak etanercept i infliksymab [Rosenbach i wsp.]  

W przypadku genetycznych chorób z kręgu rybiej łuski leczenie przebiega objawowo. W erytrodermii ichtiotycznej niepęcherzowej stosuje się leki ogólne, głównie retinoidy, preparaty keratolityczne (złuszczające naskórek) i emolienty, zaś w pęcherzowej głównie środki antyseptyczne oraz retinoidy. 

Co bardzo ważne, erytrodermia często ma bardzo gwałtowny przebieg i wymaga hospitalizacji, gdyż w wielu przypadkach jest stanem bezpośrednio zagrażającym życiu. 

Czytaj też:

Artykuł napisany przez
Joanna Woźniak
Dziennikarka i copywriterka, specjalizująca się w tematyce medycznej. Przez blisko pół dekady redaktor i wydawca serwisu internetowego Dziennika Łódzkiego. Współpracowała z łódzkim ośrodkiem TVP. Absolwentka Filozofii oraz Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej na Uniwersytecie Łódzkim. W wolnych chwilach fotografuje kontrasty ulicy i eksperymentuje w kuchni.
Czytaj również

Bibliografia

  • Ryszard Żaba, Klinika wybranych niepożądanych reakcji polekowych [w:] Choroby zakaźne i pasożytnicze, pod red. Janusza Cianciary i Jacka Juszczyka, t. 1, wyd. 2, Lublin 2012.
  • Misha Rosenbach, Sylwia Hsu, Neil J. Korman, Mark G. Lebwohl, Melodie Young, Bruce F. Bebo Jr., Abby S. Van Voorhees, Leczenie erytrodermii łuszczycowej – zalecenia Narodowej Fundacji Łuszczycy, Dermatologia po Dyplomie, tom 2, nr 6/2011.
  • Richard Rycroft, Stuart Robertson, Sarah Wakelin, Dermatologia, pod red. Lidii Rudnickiej i Małgorzaty Olszewskiej, Warszawa 2014.
Więcej z kateogrii: Zdrowie
Przeczytaj artykuł
Przebarwienia na nogach: jak usunąć? Brązowe i czerwone
Przeczytaj artykuł
Usuwanie przebarwień: laserem, kwasami i kremem. Sposoby
Czy ten artykuł był dla Ciebie pomocny?
Pytanie: W jakim wieku dostrzegłaś objawy zaburzeń hormonalnych?

  >15

  15-20

  20-30

  30<

Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca.
Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!
Podobne artykuły
Przebarwienia na nogach: jak usunąć? Brązowe i czerwone
Usuwanie przebarwień: laserem, kwasami i kremem. Sposoby
Kaszak - rozpoznanie, przyczyny powstawania. Jak usunąć?
Dlaczego dłonie puchną? - przyczyny i objawy. Profilaktyka dłoni
Znamiona na skórze - czerwone, czarne. Rodzaje
Nadpotliwość - leczenie i przyczyny nadpotliwości

Przychodnia online dla Ciebie

Szybka konsultacja lekarska online przez telefon.

Zacznij leczenie, przedłuż receptę na przyjmowane leki - szybko i bez kolejek.

Wybierz konsultację

Reklama

Może to Cię zainteresuje
Ból owulacyjny - ile trwa i jak go załagodzić?
Dieta ketogeniczna – na czym polega? Zasady i jadłospis
Kiszone buraki - właściwości i zastosowanie. Jak je kisić?
RDW CV - co znaczy wysokie lub niskie?
D-dimery: norma, badanie i wyniki. Przyczyny podwyższonych?

Reklama