Usunięcie tarczycy: skutki operacji, rekonwalescencja i leki

Usunięcie tarczycy to operacja polegająca na wycięciu całego gruczołu lub jakiegoś jego fragmentu. Niekiedy może ona spowodować groźne powikłania, częściej jednak skutki zabiegu usunięcia tarczycy nie są niebezpieczne. Jak powinna przebiegać rekonwalescencja po wycięciu tarczycy?
Model tarczycy i skalpel
źródło:123RF

Spis treści

Jakie są przyczyny usunięcia tarczycy?

Usunięcie tarczycy stanowi ostateczne rozwiązanie lecznicze. Tarczyca jest bowiem narządem warunkującym prawidłowe funkcjonowanie hormonów, te z kolei odpowiadają m.in. za regulację czynności fizjologicznych. 

Muszą zatem wystąpić konkretne wskazania do tego, by wycięcie tarczycy było najwłaściwszą drogą postępowania. Wśród nich wymienia się:

  •  wole o dużych rozmiarach, które przeszkadza w normalnym funkcjonowaniu, przełykaniu, a nawet oddychaniu;
  •   wole, które bardzo nieestetycznie wygląda (z reguły dotyczy to pań);
  • nowotwór złośliwy tarczycy;
  • podejrzane guzki na tarczycy;
  • brak efektów leczenia (czyli np. powiększanie się tarczycy, pomimo zażywania odpowiednich leków);
  • nadczynność tarczycy znacznego stopnia o wysokim powikłaniu.

Operacja tarczycy jest wykonywana po dogłębnej diagnostyce opartej m.in. na wywiadzie z pacjentem, badaniu fizykalnym, badaniach laboratoryjnych i obrazowych (w tym m.in. USG). 

Trzeba jednak mieć świadomość, że brak narządu, jakim jest tarczyca nie musi się wiązać z potrzebą wprowadzenia dużych zmian do swojego życia. Są jednak pewne ograniczenia oraz obowiązki, które trzeba wypełniać do końca życia.

Na czym polega usunięcie tarczycy?

Operacja usunięcia tarczycy może dotyczyć całego gruczołu, jednego z płatów (tarczyca posiada dwa płaty: lewy i prawy), jednego płata z cieśnią (to fragment tkanki gruczołowej) lub innej części tarczycy. 

Jeszcze przed wycięciem gruczołu należy unormować stężenia hormonów tarczycowych i wykonać wszystkie niezbędne badania, wymagane przez medyka. Bezpośrednio przed zabiegiem należy pozostać przynajmniej osiem godzin na czczo oraz minimum 4 godziny przed operacją nie należy przyjmować żadnych płynów. 

Zabieg wycięcia gruczołu jest wykonywany w całkowitym znieczuleniu. Ile trwa operacja tarczycy? Zwykle około 2 godzin. 

Usunięcie tarczycy przebiega w ten sposób, że chirurg nacina dolną część szyi (nacięcie ma długość kilku centymetrów), dzięki czemu może wyciąć odpowiedni fragment lub całość gruczołu. Po tej czynności następuje zszycie rany z pozostawieniem miejsca na dren, przez który przepływają płyny zbierające się tam po wyjęciu tarczycy. Rurka jest usuwana następnego dnia, o ile nie dzieje się nic niepokojącego. Po operacji tarczycy pacjent, jeśli jego stan zdrowia na to pozwala, z reguły opuszcza szpital po 2 dobach od zabiegu, najdalej – po tygodniu. 

Powikłania po operacji tarczycy

Dobrze zdawać sobie sprawę, z czym wiąże się usunięcie tarczycy. Skutki uboczne, jakie może przynieść operacja, zazwyczaj nie są poważne, mogą natomiast utrudniać zwyczajne funkcjonowanie. Tyreoidektomia (wycięcie tarczycy) może wywołać krwawienie, jednak najczęściej nie jest ono duże i trudne do zatamowania. 

Niekiedy jednak zabieg usunięcia tarczycy może spowodować poważne konsekwencje zdrowotne, takie jak podrażnienie lub uszkodzenie (czasami nieodwracalne) nerwów mieszczących się w obszarze gardła oraz takich, które uruchamiają struny głosowe. Może się zatem zdarzyć, że pacjent po operacji nie będzie mógł mówić, albo będzie mówił ochrypłym głosem (taka sytuacja powinna minąć po około 6-12 miesiącach). By do tego nie dopuścić, stosuje się odpowiednie techniki operacyjne. 

Chrypka stanowi bardzo częste następstwo operacji, jednak w większości przypadków przechodzi z czasem, niekiedy nawet po kilku dniach. Operacja wycięcia tarczycy wiąże się też z uczuciem bolesności odczuwanej w okolicy blizny.

Zaniepokoić mogą takie objawy, jak utrzymująca się gorączka na poziomie 38 stopni i wyższa, zaczerwienienie i wyciek z blizny oraz pogłębiająca się i nie ustępująca chrypka. Wówczas należy skontaktować się z lekarzem.

Co po operacji tarczycy?

Jak wygląda życie po całkowitym usunięciu tarczycy lub po częściowej operacji tego gruczołu? Chory jest zmuszony do końca życia przyjmować leki zastępujące hormony tarczycowe, których wycięty gruczoł już nie może produkować. Zabieg usunięcia tarczycy jest równoznaczny z niedoczynnością tarczycy, zatem z takim pacjentem postępuje się podobnie jak z chorym leczącym się na niedoczynność tarczycy. 

Dodatkowo po operacji wycięcia gruczołu trzeba regularnie poddawać się badaniom kontrolnym, określającym poziom hormonów zastępczych oraz stan zdrowia pacjenta głównie pod względem endokrynologicznym.

Jeśli usuwanie tarczycy nastąpiło z powodu występowania nowotworu złośliwego, należy systematycznie sprawdzać parametry zdrowia chorego, które decydują o powodzeniu lub braku efektu takiego leczenia.

Rekonwalescencja po usunięciu tarczycy

Po zabiegu, jakim jest usunięcie tarczycy, rekonwalescencja to częsty temat poruszany przed operacją przez pacjentów. 

Rekomenduje się by chory zaraz po operacji powstrzymywał się od wysiłku fizycznego, czy choćby nadmiernego ruchu, ponieważ może to doprowadzić do rozejścia się blizny i krwawienia. W celu przyspieszenia powrotu do zdrowia zaleca się aby po zabiegu masować sobie kark lub poprosić o to inną osobę. 

Zazwyczaj już po kilku, najdalej kilkunastu tygodniach od wycięcia tarczycy, pacjent może wrócić do aktywności podejmowanej przed operacją. Nie ma szczególnych przeciwwskazań co do ilości i rodzaju ruchu, który zostanie wybrany przez chorego. To samo dotyczy diety. 

Blizna pooperacyjna jest mało widoczna, ponieważ szwy bądź klamerki zastosowane do zaszycia cięcia są zdejmowane szybko, na ogół już w drugiej dobie od zabiegu. Jest to dobra wiadomość, przede wszystkim dla osób dbających o estetyczny wygląd. 

Rekonwalescencja po usunięciu tarczycy obejmuje także konieczność wykonywania, wspomnianych wcześniej, badań kontrolnych i onkologicznych (jeśli zachodzi taka potrzeba). 

Czytaj też:

Bibliografia

  • Cabot Sandra, Jasinska Margaret, Leczenie chorób tarczycy, Wydawnictwo Mada, 2012, 1, ISBN 978-83-89624-61-1.
  • Jarząb Barbara, Gawrychowski Jacek, Choroby tarczycy i przytarczyc. Diagnostyka i leczenie, MediPage, 2014, 1, ISBN 978-83-61104-89-6.

Oceń artykuł

(liczba ocen 17)

Dziękujemy za przeczytanie naszego artykułu do końca. Jeśli chcesz być na bieżąco z informacjami na temat zdrowia i zdrowego stylu życia, zapraszamy na nasz portal ponownie!

Zamknij