Nowy sklep

już ON-LINE

Mroczki przed oczami - jak się ich pozbyć?

Mroczki przed oczami są ubytkami w polu widzenia objawiające się jako błyski, muszki, kłaczki. Ich występowanie jest powodem do niepokoju, gdyż mogą sugerować wiele chorób m.in. zaćmę, jaskrę, anemię, czy nadciśnienie tętnicze. Ważna jest konsultacja z lekarzem, który wykona badania i odnajdzie przyczynę ich występowania.

Spis treści

Mroczkami nazywamy ubytki w polu widzenia. Przez pacjentów są często rozumiane jako wszystkie wrażenia wzrokowe pojawiające się w polu widzenia - błyski, męty, muszki, kłaczki, itp. – i taką definicję należy przyjąć czytając poniższy tekst.

Mroczki mogą być manifestacją nie tylko chorób narządu wzroku, ale także schorzeń neurologicznych czy kardiologicznych. Objaw ten zawsze powinien wzbudzić niepokój pacjenta i skłonić do szukania pomocy lekarskiej. Co prawda może się okazać, że obecność mroczków to np.: wynik nieprawidłowej diety. W innym jednak przypadku mogą być one pierwszym objawem ciężkiej nieuleczalnej choroby, a nawet nowotworu. Mroczki w zależności od choroby mogą być przejściowe, stałe, obejmować obwód lub część centralną pola widzenia.

Mroczk przed oczami - co oznaczają?

Mroczki moją pojawiać się w następujących stanach chorobowych:

  • Jaskra - choroba wywołuje ubytki w polu widzenia. Ostry atak jaskry objawia się obecnością kół tęczowych wokół żarówki, świecy.
  • Zaćma – choroba u podłoża której leży zmętnienie soczewki. Występuję zamglone widzenie i plamy przed oczami.
  • AMD – zwyrodnienie plamki związane z wiekiem. Plamka odpowiada za ostre centralne widzenie.
  • Choroby ciała szklistego np. odłączenie tylne ciała szklistego (może też prowadzić do odwarstwienie siatkówki) krwotoki do ciała szklistego (np. u pacjentów chorych na cukrzycę). W tych przypadkach odczuwane wrażenia wzrokowe maja postać mętów, błyskawic.
  • Związana z wiekiem lub krótkowzrocznością degeneracyjną zmiana struktury ciała szklistego. Chory zauważa przed oczami „latające muszki”.
  • Odwarstwienie siatkówki – pojawiają się cień lub zasłona w polu widzenia.
  • Zwyrodnienie barwnikowe siatkówki – retinitis pigmentowa. Choroba dziedziczna uwarunkowana genetycznie. Często towarzyszą jej inne choroby oczu, np.: zaćma.
  • Choroby powodujące spadek przepływu krwi przez naczynia siatkówki – np. na skutek zakrzepów i zatorów w naczyniach doprowadzających krew do siatkówki. Główne czynniki ryzyka to: otyłość, hiperlipidemia, choroby sercowo-naczyniowe, nadciśnienie tętnicze, stosowanie środków antykoncepcyjnych, zwiększona lepkość krwi (z powodu białaczki, czerwienicy), guzy w obrębie oczodołu utrudniające odpływ krwi z gałki ocznej.
  • Procesy patologiczne mogą się toczyć w tętnicy szyjnej wewnętrznej, tętnicy ocznej oraz tętnicy środkowej i żyle środkowej siatkówki. Najczęściej zablokowanie przepływu krwi przez siatkówkę objawia się nagłym bezbolesnym obniżeniem ostrości wzroku lub całkowitą utratą widzenia.
  • Anemia złośliwa spowodowana brakiem witaminy B-12.
  • Przejściowe ataki niedokrwienne, w których objawy oczne mogą być sygnałem ostrzegawczym przed udarem mózgu.
  • Neuropatia nerwów wzrokowych Lebera – choroba genetyczna, występuje głównie u mężczyzn ujawniając się miedzy 20-30. rokiem życia.
  • Nabyte neuropatie nerwu wzrokowego, w tym neuropatia zastoinowa spowodowana wzrostem ciśnienia wewnątrzczaszkowego np. z powodu wodogłowia, krwotoku podpajęczynówkowego lub guza mózgu.
  • Pozagałkowe zapalenie nerwu wzrokowego, którego najczęstszą przyczyną jest stwardnienie rozsiane.
  • Toksyczne uszkodzenia nerwu wzrokowego (najczęściej z powodu alkoholizmu przy współistnieniu niedoborów żywieniowych tj. niedobór witamin B1, witaminy B12, kwasu foliowego) oraz leków (niektóre leki przeciwgruźlicze, przeciwpadaczkowe).
  • Uszkodzenie skrzyżowania nerwów wzrokowych z powodu: nowotworów (gruczolak przysadki, oponiak, guzy nosogardzieli), tętniaków, torbieli, urazów.
  • Uszkodzenie wzrokowej kory mózgowej na skutek urazu, procesu nowotworowego lub niedokrwienia. Chorzy w tym stanie mają często złożone halucynacje wzrokowe, ale zdają sobie sprawy z ich nierealności. Powstają one z powodu braku dopływu impulsów nerwowych do kory wzrokowej.
  • Migrena klasyczna, czyli migrena z aurą. Pojawia się migocący mroczek, który następnie się rozszerza.
  • Stan przedrzucawkowy występujący u ciężarnych i stanowiący dla nich duże zagrożenie.
 

Mroczki - kiedy iść do lekarza?

Pacjenci, u których występują mroczki nie powinni zwlekać z wizytą u lekarza. Z względu na ogromną różnorodność stanów chorobowych, w których pojawiają się ubytki w polu widzenia pacjent może zostać skierowany przez lekarza rodzinnego do okulisty, neurologa lub kardiologa.

Wywiad lekarski i badanie fizykalne pozwolą na odpowiedni wybór dalszych metod diagnostycznych.

Badanie okulistyczne będzie polegało na:

  • zbadaniu ostrości wzroku,
  • pola widzenia,
  • badaniu dna oka (oftalmoskopem lub trójlustrem Goldmana)
  • pomiarze ciśnienia wewnątrzgałkowego,
  • badaniu elektrofizjologicznym.

Neurolog może zlecić rezonans głowy albo tomografię przy podejrzeniu zmian rozrostowych lub stwardnienia rozsianego. Przy podejrzeniu zaburzonego przepływu krwi np. w tętnicach szyjnych konieczne będzie USG. Badania krwi dają informację nt. morfologii, poziomu lipidów, niedoborów witamin, obecności toksyn (np. w zatruciu metanolem).

Jeżeli wyniki badań nie wskazują na istnienie patologii w żadnym z układów i narządów, a „mroczki” przybierają coraz bogatsze formy (chory widzi różne przedmioty, osoby, itp.) lub dodatkowo towarzyszy im dziwne zachowanie konieczna może być konsultacja psychiatryczna.

Reklama

Mroczki - leczenie

Sposób leczenia jest determinowany przez chorobę podstawową. Nie istnieje leczenie objawowe. W takich przypadkach jak choroby genetyczne, jaskra, AMD, stwardnienie rozsiane nie ma skutecznego leczenia, a objawy zaostrzają się wraz z postępem choroby.

Jeżeli ubytki w polu widzenia są skutkiem niedoborów żywieniowych, zaburzeń przepływu krwi przez naczynia - ważne jest wprowadzenie odpowiedniej diety, utrzymanie prawidłowego ciśnienia krwi, aktywność fizyczna.

Stany zagrożenia życia np. stan przedrzucawkowy lub krwotok podpajęczynówkowy wymagają szybkiej i fachowej pomocy lekarskiej.

Jeżeli przyczyną objawów jest guz lub tętniak uciskający na skrzyżowanie wzrokowe, leczenie będzie polegało na jego chirurgicznym usunięciu. Zaćmę leczy się operacyjnie. Zabieg polegający na wszczepieniu sztucznej soczewki pozwala na powrót prawidłowego widzenia.

Zaleca się:

  • zbilansowaną dietę,
  • aktywny tryb życia,
  • ostrożność przy stosowaniu środków antykoncepcyjnych,

co zmniejsza ryzyko wszelkich zaburzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego prowadzących do zatorów i zakrzepów naczyń zaopatrujących siatkówkę. W przypadku chorób uwarunkowanych genetycznie oraz nabytych neuropatii nerwu wzrokowego lub chorób siatkówki nie są znane sposoby zapobiegania.

W niektórych postępujących schorzeniach mroczki są głównym objawem, który nasila się wraz z czasem trwania choroby. Jako przykład można wymienić jaskrę, w której mroczki mają postać ubytków w polu widzenia powstających z powodu nieodwracalnego zniszczenia włókien nerwowych. Jedynie regeneracja tych włókien lub zatrzymanie procesu ich degradacji pozwoliłyby na powrót do normalnego widzenia – obecnie takiej możliwości niestety nie ma. W innych przypadkach wystarczające jest skorygowanie wady refrakcji lub uzupełnienie diety w potrzebne składniki. W przypadku zaćmy jedynie operacja daje szanse na pozbycie się dokuczliwych objawów.

Czytaj też: 

Reklama

Bibliografia