Znajdź lek

Binabic

Działanie

Niesteroidowy antyandrogen pozbawiony innej aktywności endokrynnej. Wiąże się receptorem androgenowym, nie powodując ekspresji genu, co powoduje zahamowanie stymulacji androgenowej. Wynikiem tego hamowania jest zmniejszenie guza gruczołu krokowego. Bikalutamid jest racematem, którego działanie antyandrogenne jest niemal wyłącznie związane z R-enancjomerem. Po podaniu doustnym bikalutamid dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego (pokarm nie wpływa na biodostępność leku). S-enancjomer jest szybko eliminowany, w porównaniu z R-enancjomerem, którego T0,5 wynosi ok. 1 tydz. Po codziennym podawaniu bikalutamidu stężenie R-enancjomeru kumuluje się w osoczu do wartości około 10-krotnie większych wyniku jego długiego T0,5. Bikalutamid silnie wiąże się z białkami (racemat 96%, R-enancjomer >99%) i jest w dużym stopniu metabolizowany (na drodze utleniania i przemiany do glukuronidów): metabolity bikalutamidu są wydalane przez nerki i z żółcią w prawie równych proporcjach.

Wskazania

Tabl. 50 mg: leczenie zaawansowanego raka gruczołu krokowego w połączeniu z analogami LHRH lub kastracją chirurgiczną. Tabl. 150 mg: leczenie miejscowo zaawansowanego raka gruczołu krokowego w monoterapii lub jako leczenie uzupełniające po całkowitym usunięciu gruczołu krokowego lub po radioterapii u pacjentów z dużym ryzykiem progresji choroby.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na bikalutamid lub pozostałe składniki preparatu. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane u kobiet, dzieci i młodzieży. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie preparatu z terfenadyną, astemizolem lub cyzaprydem.

Środki ostrożności

Ostrożnie stosować u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością wątroby. Należy rozważyć okresowe wykonywanie prób wątrobowych. Oczekuje się, że większość zmian pojawi się w pierwszych 6 mies. podawania leku. W przypadku wystąpienia ciężkich zaburzeń czynności wątroby należy przerwać podawanie bikalutamidu. U pacjentów, u których stwierdzono w badaniu przedmiotowym progresję choroby wraz z podniesionymi wartościami PSA, należy rozważyć przerwanie leczenia bikalutamidem. U mężczyzn stosujących analogi LHRH obserwowano zmniejszenie tolerancji glukozy, co może powodować cukrzycę lub utratę kontroli glikemicznej u pacjentów ze stwierdzoną wcześniej cukrzycą. Należy rozważyć kontrolę stężenia glukozy we krwi u pacjentów stosujących bikalutamid w połączeniu z analogami LHRH. Preparat zawiera laktozę - nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Ciąża i laktacja

Stosowanie bikalutamidu u kobiet jest przeciwwskazane.

Działania niepożądane

Tabl. powl. 50 mg. Bardzo często: anemia, zawroty głowy, uderzenia gorąca, ból brzucha, zaparcia, nudności, krwiomocz, ginekomastia i bolesność piersi (mogą być zmniejszone przez jednoczesną kastrację), astenia, obrzęki. Często: zmniejszony apetyt, zmniejszone libido, depresja, senność, zawał mięśnia sercowego (zgłaszano przypadki śmiertelne), niewydolność serca, niestrawność, wzdęcia, działanie toksyczne na wątrobę, żółtaczka, hipertransaminazemia, łysienie, nadmierne owłosienie lub ponowny porost włosów, wysypka, suchość skóry, świąd, zaburzenia erekcji, ból w klatce piersiowej, zwiększenie masy ciała. Niezbyt często: reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, śródmiąższowe zapalenie płuc (donoszono o przypadkach zgonów). Rzadko: niewydolność wątroby (donoszono o przypadkach zgonów). Tabl. powl. 150 mg. Bardzo często: wysypka, ginekomastia i bolesność piersi, astenia. Często: anemia, zmniejszony apetyt, zmniejszone libido, depresja, zawroty głowy, senność, uderzenia gorąca, ból brzucha, zaparcia, nudności, niestrawność, wzdęcia, działanie toksyczne na wątrobę, żółtaczka, hipertransaminazemia, łysienie, nadmierne owłosienie lub ponowny porost włosów, suchość skóry, świąd, krwiomocz, zaburzenia erekcji, ból w klatce piersiowej, obrzęki, zwiększenie masy ciała. Niezbyt często: reakcje nadwrażliwości, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, śródmiąższowe zapalenie płuc (donoszono o przypadkach zgonów). Rzadko: niewydolność wątroby (donoszono o przypadkach zgonów).

Interakcje

Nie wykazano interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych między bikalutamidem a analogami LHRH. Badania in vitro wykazały, że R-enancjomer bikalutamidu hamuje działanie CYP 3A4 oraz w mniejszym stopniu działanie CYP2C9, 2C19 i 2D6. Chociaż badania kliniczne z fenazonem, jako markerem aktywności układu enzymatycznego cytochromu P-450 nie wykazały, że bikalutamid oddziaływał z fenazonem, to jednak badania z midazolamem pokazują, że po jednoczesnym przyjmowaniu bikalutamidu i midazolamu przez 28 dni średnia AUC eliminacji midazolamu zwiększyła się maksymalnie o 80%. Może to mieć znaczenie szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym. W związku z tym, jednoczesne stosowanie terfenadyny, astemizolu, cyzaprydu i bikalutamidu jest przeciwwskazane. Należy zachować szczególną ostrożność podczas jednoczesnego stosowania bikalutamidu oraz cyklosporyny lub leków blokujących kanał wapniowy. Może być wskazane zmniejszenie dawki wyżej wymienionych leków, szczególnie, jeśli istnieje możliwość nasilenia działań niepożądanych. Stosując cyklosporynę, zaleca się monitorowanie jej stężenia we krwi oraz stanu klinicznego pacjenta podczas rozpoczynania i po zakończeniu leczenia bikalutamidem. W przypadku jednoczesnego stosowania bikalutamidu oraz innych leków hamujących procesy utleniania, np. cymetydyny lub ketokonazolu, należy zachować ostrożność ze względu na teoretyczną możliwość zwiększenia stężenia bikalutamidu i zwiększenia częstości działań niepożądanych. Bikalutamid może wypierać warfarynę, pochodną kumaryny, z jej połączeń z białkami osocza. U pacjentów stosujących jednocześnie bikalutamid i pochodne kumaryny zaleca się ścisłe monitorowanie czasu protrombinowego.

Dawkowanie

Doustnie. Tabl. 50 mg. Dorośli mężczyźni, w tym mężczyźni w podeszłym wieku: 1 tabl. (50 mg) na dobę. Leczenie bikalutamidem należy rozpocząć co najmniej 3 dni przed rozpoczęciem terapii z zastosowaniem analogu LHRH lub równocześnie z kastracją chirurgiczną. Tabl. 150 mg. Dorośli mężczyźni, w tym mężczyźni w podeszłym wieku: 1 tabl. (150 mg) na dobę. Leczenie preparatem należy prowadzić bez przerwy przez co najmniej 2 lata lub do progresji choroby. U pacjentów z niewydolnością nerek oraz u pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby zmiana dawkowania nie jest konieczna. U pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby bikalutamid może się kumulować. Tabl. należy połykać w całości popijając wodą.

Uwagi

W przypadku wystąpienia senności należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Pharmindex