Znajdź lek

Somavert

Działanie

Analog ludzkiego hormonu wzrostu zmodyfikowany tak, aby działał jak antagonista receptora hormonu wzrostu. Jest wysoce wybiórczy dla receptora GH i nie reaguje krzyżowo z receptorami dla innych cytokin, w tym z receptorem dla prolaktyny. Zahamowanie działania hormonu wzrostu przez pegwisomant prowadzi do zmniejszenia stężenia insulinopodobnego czynnika wzrostu -1 (IGF-1) we krwi oraz innych, powstających w wyniku stymulacji hormonalnej białek, takich jak: wolne IGF-1, wrażliwa na działanie kwasu podjednostka IGF-1 (ALS) i białko wiążące insulinopodobny czynnik wzrostu-3 (IGFBP-3). Po podaniu podskórnym pegwisomant wchłania się powoli, osiągając Cmax po 33-77 h od podania. Biodostępność po podaniu s.c. wynosi 57%. Średni T0,5 pegwisomantu wynosi 74-172 h. Farmakokinetyka pegwisomantu jest podobna u zdrowych ochotników i u pacjentów z akromegalią, zaobserwowano jednak, że pacjenci z większą masą ciała mają większy klirens pegwisomantu i mogą wymagać większych dawek leku.

Wskazania

Leczenie dorosłych pacjentów z akromegalią, u których reakcja na leczenie operacyjne i (lub) radioterapię była niewystarczająca i u których odpowiednie leczenie analogami somatostatyny nie powodowało normalizacji stężenia IGF-1 lub nie tolerowali oni takiej terapii.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.

Środki ostrożności

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania preparatu u dzieci oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Leczenie pegwisomantem nie zmniejsza rozmiarów guza przysadki wydzielającego hormon wzrostu - wszyscy pacjenci z guzem przysadki powinni pozostawać pod ścisłą kontrolą w czasie leczenia, aby zaobserwować ewentualny rozrost guza. Należy monitorować pacjentów ze współistniejącą cukrzycą, gdyż podczas stosowania preparatu może zaistnieć potrzeba zmniejszenia dawek insuliny lub doustnych leków hipoglikemizujących. Pacjentki z akromegalią należy poinformować, że w wyniku leczenia pegwisomantem potencjalnie może nastąpić zwiększenie płodności - zaleca się stosowanie odpowiedniej antykoncepcji podczas leczenia preparatem. Należy przerwać podawanie leku, jeśli w trakcie terapii utrzymują się objawy zaburzeń czynności wątroby.

Ciąża i laktacja

Nie stosować w ciąży, z wyjątkiem bezwzględnej konieczności. Nie stosować w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Bardzo często: ból głowy, biegunka, bóle stawów. Często: hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, zwiększenie masy ciała, niezwykłe sny, zawroty głowy, senność, drżenie, niedoczulica, bolesność gałki ocznej, obrzęki obwodowe, nadciśnienie tętnicze, duszność, biegunka, zaparcia, nudności, wymioty, uczucie pełności w jamie brzusznej, niestrawność, wzdęcia, nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby (np. zwiększenie aktywności transaminaz), nadmierne pocenie się, kontuzje, świąd, wysypka, zapalenie stawów, bóle mięśni, krwiomocz, odczyny miejscowe w miejscu wstrzyknięcia (w tym reakcja nadwrażliwości w miejscu wstrzyknięcia), krwiaki i krwawienia w miejscu wstrzyknięcia, przerost tkanek w miejscu wstrzyknięcia (np. lipohipertrofia), zespół grypopodobny, zmęczenie, osłabienie, gorączka. Niezbyt często: małopłytkowość, leukopenia, leukocytoza, skłonność do krwawień, reakcje nadwrażliwości, hipertrójglicerydemia, napady paniki, krótkotrwała utrata pamięci, apatia, splątanie, zaburzenia snu, zwiększenie libido, zaburzenia smaku, migrena, narkolepsja, zaburzenia widzenia, choroba Meniere'a, guzki krwawnicze odbytu, hipersekrecja gruczołów ślinowych, suchość w jamie ustnej, zaburzenia ze strony zębów, obrzęk twarzy, suchość skóry, skłonność do siniaków, poty nocne, rumień, pokrzywka, białkomocz, wielomocz, zaburzenia czynności nerek, zmienione samopoczucie, zaburzenia gojenia, uczucie głodu. Częstość nieznana: reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktoidalna, rozdrażnienie, kurcz krtani, obrzęk naczynioruchowy. U 16,9% pacjentów otrzymujących preparat obserwowano pojawienie się niskich mian przeciwciał przeciwko hormonowi wzrostu; znaczenie kliniczne pojawienia się tych przeciwciał nie zostało ustalone.

Interakcje

Należy rozważyć zasadność kontynuowania terapii analogami somatostatyny. Nie prowadzono na dużą skalę badań dotyczących stosowania pegwisomantu w skojarzeniu z innymi preparatami stosowanymi w leczeniu akromegalii. Preparat może wpływać na regulację stężenia glukozy - u pacjentów otrzymujących insulinę lub doustne leki hipoglikemizujące może być konieczne zmniejszenie dawek tych leków.

Dawkowanie

Podskórnie. Początkowo (pod nadzorem lekarza) należy podać dawkę nasycającą - 80 mg. Następnie 10 mg preparatu rozpuszczonego w 1 ml rozpuszczalnika (woda do wstrzykiwań) raz na dobę. Dawki należy dostosowywać na podstawie stężenia IGF-1 we krwi, oznaczając stężenia IGF-1 co 4-6 tyg. i odpowiednio zwiększać dawkę o 5 mg/dobę tak, aby utrzymywać stężenia IGF-1 w zakresie właściwym dla wieku i uzyskać optymalną odpowiedź terapeutyczną. Maksymalna dawka wynosi 30 mg/dobę. Należy codziennie zmieniać miejsce wstrzyknięcia, aby zapobiec wystąpieniu lipohipertrofii.

Uwagi

Przed rozpoczęciem stosowania preparatu należy u pacjentów oznaczyć początkowe wartości parametrów czynnościowych wątroby (AlAT, AspAT) w surowicy, stężenie bilirubiny całkowitej w surowicy (TBIL) i aktywność fosfatazy alkalicznej (ALP). Przez pierwszych 6 mies. leczenia należy oznaczać stężenie AlAT i AspAT we krwi co 4-6 tyg. oraz zawsze w przypadku pojawienia się objawów sugerujących zapalenie wątroby. U pacjentów z podwyższonymi wartościami AlAT i AspAT oraz u pacjentów leczonych uprzednio analogami somatostatyny należy wykluczyć choroby przebiegające z zastojem żółci. Pegwisomant może spowodować niedobór hormonu wzrostu, mimo że obserwowane stężenia hormonu wzrostu będą zwiększone - należy regularnie monitorować reakcję na leczenie poprzez oznaczanie stężenia IGF-1 we krwi. Pegwisomant może reagować krzyżowo w testach do oznaczania stężeń hormonu wzrostu. Uwzględniając fakt, że stężenia we krwi terapeutycznie skutecznych dawek leku są 100-1000 razy większe od stężeń hormonu wzrostu we krwi pacjentów z akromegalią, pomiary stężenia hormonu wzrostu za pomocą testów komercyjnych w czasie leczenia będą dawać wyniki fałszywie dodatnie. Nie należy monitorować ani dostosowywać terapii lekiem na podstawie stężenia hormonu wzrostu oznaczonego za pomocą tych testów. Preparat należy przechowywać w temp. 2-8st.C.

Pharmindex