Nowy sklep

już ON-LINE

Venolyte

Działanie

Izotoniczny roztwór elektrolitów. Preparat jest stosowany do wyrównania zaburzeń równowagi elektrolitowej w surowicy oraz równowagi kwasowo-zasadowej. Głównym efektem działania jest zwiększenie przestrzeni zewnątrzkomórkowej łącznie z płynem śródmiąższowym i wewnątrznaczyniowym.

Wskazania

Lek jest wskazany głównie w pozakomórkowym odwodnieniu, bez względu na przyczynę (wymioty, biegunka, przetoka itp.); w hipowolemii, niezależnie od przyczyny (wstrząs krwotoczny, oparzenia, okołooperacyjna utrata wody i elektrolitów); w łagodnej kwasicy metabolicznej.

Przeciwwskazania

Przeciążenie płynowe (przewodnienie), zwłaszcza w przypadku obrzęku płuc i zastoinowej niewydolności serca. Ciężka niewydolność nerek. Zasadowica metaboliczna. Hiperkaliemia.

Środki ostrożności

Należy monitorować stan kliniczny pacjenta i parametry laboratoryjne (bilans wodny, elektrolity we krwi i w moczu oraz równowagę kwasowo-zasadową), szczególnie podczas stosowania większych objętości roztworu. Należy unikać przeciążenia płynowego spowodowanego przedawkowaniem, zwiększone ryzyko przewodnienia występuje u pacjentów z niewydolnością serca lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hipernatremia, hipermagnezemia i hiperchloremia. Ponadto ze względu na zawartość chlorku sodu ostrożność należy zachować u pacjentów z nadciśnieniem, niewydolnością serca, obrzękiem obwodowym lub obrzękiem płucnym, zaburzeniem czynności nerek, stanem przedrzucawkowym, aldosteronizmem lub z innymi chorobami czy też podczas leczenia (np. kortykosteroidami/steroidami) związanego z zatrzymaniem sodu. Należy monitorować stężenie potasu u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii np. w przypadku ciężkich przewlekłych zaburzeń czynności nerek. Lek nie powinien być stosowany w ciężkim niedoborze potasu, w leczeniu ciężkiej kwasicy metabolicznej lub oddechowej. Ze względu na zawartość soli magnezu należy zachować ostrożność u pacjentów z niewydolnością nerek, ciężkim zaburzeniem rytmu serca lub nużliwością mięśni oraz podczas podawania w okresie pooperacyjnym po zastosowaniu blokady nerwowo-mięśniowej (z uwagi na możliwość rekuraryzacji). Należy monitorować pacjentów pod względem wystąpienia klinicznych objawów spowodowanych nadmiarem magnezu, szczególnie podczas leczenia rzucawki. Podczas długotrwałego leczenia pozajelitowego pacjent musi otrzymywać odpowiednie składniki odżywcze.

Ciąża i laktacja

Lek może być bezpiecznie stosowany w ciąży i podczas karmienia piersią pod warunkiem kontrolowania równowagi wodno-elektrolitowej organizmu.

Działania niepożądane

Podczas podawania roztworów elektrolitów zgłaszano przewodnienie i niewydolność serca u pacjentów z chorobą serca lub z obrzękiem płuc (bardzo często) oraz obrzęk spowodowany przeciążaniem wodą/sodem (częstość nieznana). Ponadto może wystąpić: gorączka, zakażenie w miejscu wkłucia, miejscowy ból lub reakcja, podrażnienie żyły, zakrzepica żył lub zapalenie żył rozprzestrzeniające się od miejsca wkłucia oraz wynaczynienie. Po podaniu dużych dawek efekt rozcieńczenia może często prowadzić do podobnego rozcieńczenia składników krwi np. czynników krzepnięcia i innych białek osocza oraz do zmniejszenia hematokrytu. W przypadku wystąpienia działania niepożądanego infuzję należy przerwać.

Interakcje

Ze względu na obecność sodu nie zaleca się stosowania skojarzonego z kortykosteroidami/steroidami oraz karbenoksolonem (zatrzymywanie sodu i wody w organizmie). Ze względu na obecność potasu nie zaleca się stosowania skojarzonego z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (amiloryd, spironolakton, triamteren w monoterapii lub terapii skojarzonej), inhibitorami ACE oraz antagonistami receptora angiotensyny II, z takrolimusem, cyklosporyną oraz z suksametonium (ryzyko śmiertelnej hiperkaliemii, szczególnie w przypadku uszkodzenia nerek). Ze względu na zawartość magnezu nie zaleca się skojarzonego stosowania z blokerami kompetytywnymi i depolaryzacyjnymi przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Należy zachować ostrożność, gdyż alkalizacja moczu wywołana wodorowęglanami pochodzącymi z metabolizmu octanu zwiększa eliminację pewnych leków (tj. salicylany, lit) i zmniejsza wydalanie leków zasadowych np. sympatykomimetyków (takich jak amfetamina).

Dawkowanie

Dożylnie, w postaci infuzji. Dawka i szybkość infuzji zależy od wieku, masy ciała, stanu klinicznego i parametrów biologicznych pacjenta oraz od terapii skojarzonej. Maksymalna dawka dobowa odpowiada zapotrzebowaniu pacjenta na płyny i elektrolity. W celu tymczasowego uzupełnienia krwi konieczne jest podanie objętości 3- do 5-krotnie większej niż utracona ilość krwi. Dorośli, młodzież ≥12. lat: 0,5-3 l/ 24 h, w długotrwałym leczeniu (poza ciężką utratą płynów), szybkość infuzji zwykle wynosi 40 ml/kg mc./24 h. Noworodki, niemowlęta, dzieci <11 lat: 20-100 ml/kg mc./24 h, szybkość infuzji: noworodki 6-8 ml/kg mc./h; niemowlęta 4-6 ml/kg mc./h; dzieci w wieku szkolnym 2-4 ml/kg mc./h.

Uwagi

Pharmindex