Znajdź lek

Xofigo

Działanie

Terapeutyczny produkt radiofarmaceutyczny, emitujący cząstki alfa. Jego aktywna część, rad-223 (w postaci dichlorku radu-223), naśladuje wapń i selektywnie obiera za cel kości, zwłaszcza obszary przerzutów do kości, poprzez tworzenie kompleksów z minerałem kostnym - hydroksyapatytem. Wysoce liniowy transfer energii emiterów alfa (80 keV/mikrometr) prowadzi do wysokiej częstości pęknięć podwójnych łańcuchów DNA w sąsiadujących komórkach nowotworowych, co prowadzi do silnego działania cytotoksycznego. Dodatkowe skutki działania produktu na mikrośrodowisko guza, w tym osteoblasty oraz osteoklasty może przyczynić się do skuteczności obserwowanej in vivo. Zasięg cząstek alfa radu-223 wynosi poniżej 100 mikrometrów (mniej niż 10 średnic komórek), co minimalizuje uszkodzenie otaczających tkanek prawidłowych. Preparat jest podawany w postaci wstrzyknięcia dożylnego i tym samym jest w 100% biodostępny. Po wstrzyknięciu dożylnym rad-223 ulega szybko klirensowi z krwi i jest wprowadzany głównie do kości i przerzutów kostnych lub jest wydalany do jelita. 15 min po wstrzyknięciu ok. 20% wstrzykniętej aktywności pozostało we krwi. Po 4 h ok. 4% wstrzykniętej aktywności pozostało we krwi, zmniejszając się do mniej niż 1% 24 h po wstrzyknięciu. Objętość dystrybucji była większa niż objętość krwi wskazując na dystrybucję do kompartmentów obwodowych. Po 10 min po wstrzyknięciu aktywność obserwowano w kości i w jelicie. Poziom aktywności w kości był w zakresie od 44% do 77% po 4 h po wstrzyknięciu. Nie zaobserwowano istotnego wychwytu w innych narządach, takich jak serce, wątroba, nerki, pęcherz moczowy i śledziona, po 4 h po wstrzyknięciu. Rad-223 jest izotopem ulegającym rozpadowi i nie jest metabolizowany. Wydalanie z kałem jest główną drogą eliminacji z organizmu. Ok. 5% jest wydalane w moczu i nie ma dowodów na wydalanie przez wątrobę i drogi żółciowe. Pomiary całego ciała 7 dni po wstrzyknięciu (z korektą liczby rozpadów) wskazują, że mediana 76% podanej aktywności była wydalona z organizmu. Na szybkość eliminacji dichlorku radu-223 z przewodu pokarmowego wpływ ma duża zmienność szybkości pasażu jelitowego wśród populacji, z normalnym zakresem opróżniania jelit od raz na dobę do raz na tydzień.

Wskazania

Leczenie dorosłych pacjentów z opornym na kastrację rakiem gruczołu krokowego z objawowymi przerzutami do kości bez stwierdzonych przerzutów trzewnych.

Przeciwwskazania

Nie są znane przeciwwskazania w stosowaniu preparatu.

Środki ostrożności

Ze względu na ryzyko wystąpienia zahamowania czynności szpiku kostnego konieczne jest przeprowadzenie oceny hematologicznej przed rozpoczęciem leczenia oraz przed każdą dawką preparatu. Przed pierwszym podaniem bezwzględna liczba neutrofili (ANC) powinna wynosić ≥ 1,5 x 109/l, liczba płytek ≥ 100 x 109/l i hemoglobina ≥ 10,0 g/dl. Przed kolejnymi podaniami ANC powinna wynosić ≥ 1,0 x 109/l, a liczba płytek ≥ 50 x 109/l. W przypadku braku poprawy tych wartości w ciągu 6 tyg. po podaniu ostatniej dawki preparatu mimo otrzymania standardowego leczenia, dalsze leczenie preparatem należy kontynuować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka. Należy zachować ostrożność u pacjentów z potwierdzonym zmniejszeniem rezerwy szpikowej, np. po uprzednim leczeniu preparatami cytotoksycznymi i (lub) po radioterapii (EBRT) oraz u pacjentów z rakiem gruczołu krokowego i zaawansowanym rozsiewem w kościach (EOD4 „superscan”). U tych pacjentów w badaniu fazy III odnotowano zwiększoną liczbę przypadków działań niepożądanych widocznych w obrazie krwi, takich jak neutropenia i trombocytopenia. Nie określono skuteczności i bezpieczeństwa leczenia cytotoksyczną chemioterapią po leczeniu preparatem Xofigo. Dostępne są ograniczone dane wskazujące, że pacjenci otrzymujący leczenie cytotoksyczne po leczeniu preparatem wykazują podobny profil hematologiczny w porównaniu z pacjentami otrzymującymi chemioterapię po stosowaniu placebo. Nie badano ani bezpieczeństwa stosowania, ani skuteczności preparatu u pacjentów z chorobą Crohna i z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Biorąc pod uwagę wydalanie leku z kałem, promieniowanie może powodować nasilenie ostrego zapalenia jelit. Preparat należy stosować wyłącznie po wnikliwej ocenie korzyści do ryzyka u pacjentów z ostrym zapaleniem jelit. U pacjentów z nieleczonym zagrażającym lub potwierdzonym uciskiem rdzenia kręgowego należy zakończyć standardowe leczenie zgodnie ze wskazaniami klinicznymi przed rozpoczęciem lub wznowieniem leczenia preparatem. U pacjentów ze złamaniami kości należy wykonać stabilizację ortopedyczną złamań przed rozpoczęciem lub wznowieniem leczenia preparatem. U pacjentów leczonych bisfosfonianami i preparatem nie można wykluczyć zwiększonego ryzyka wystąpienia martwicy kości szczęki (ONJ). Preparat przyczynia się do ogólnej długoterminowej, kumulującej się ekspozycji pacjenta na promieniowanie. Długoterminowe, skumulowane narażenie na promieniowanie może być powiązane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia raka i rozwoju wad dziedzicznych. Szczególnie może dojść do zwiększenia ryzyka wystąpienia kostniakomięsaka (osteosarcoma), zespołu mielodysplastycznego i białaczki. W badaniach klinicznych w czasie obserwacji trwającej do 3 lat nie zgłoszono przypadków raka wywołanego przez preparat. Nie badano bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat; stosowanie u dzieci i młodzieży we wskazaniu raka gruczołu krokowego nie jest właściwe. W zależności od podanej objętości preparat może zawierać do 2,35 mmol (54 mg) sodu na dawkę - należy wziąć pod uwagę u pacjentów kontrolujących zawartość sodu w diecie.

Ciąża i laktacja

Z powodu potencjalnego wpływu na spermatogenezę, związanego z promieniowaniem, należy doradzić mężczyznom, aby stosowali skuteczną metodę antykoncepcji w trakcie i do 6 mies. po okresie leczenia preparatem. Lek nie jest wskazany do stosowania u kobiet. Nie ma danych dotyczących wpływu preparatu na płodność u ludzi. Na podstawie badań na zwierzętach istnieje potencjalne ryzyko, że promieniowanie z preparatu mogłoby spowodować działania niepożądane wpływające na płodność. Pacjenci powinni zasięgnąć porady na temat możliwości pobrania nasienia do przechowywania przed leczeniem.

Działania niepożądane

Bardzo często: małopłytkowość, biegunka, wymioty, nudności. Często: neutropenia, pancytopenia, leukopenia, reakcje w miejscu wstrzyknięcia (rumień, ból i obrzęk). Niezbyt często: limfopenia. W badaniu fazy I najniższe punkty liczby (nadir) neutrofili i płytek występowały po 2-3 tyg. po podaniu dożylnym pojedynczej dawki preparatu. Lek przyczynia się do ogólnej długoterminowej, kumulującej się ekspozycji pacjenta na promieniowanie. Długoterminowe, skumulowane narażenie na promieniowanie może być powiązane ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia raka i rozwoju wad dziedzicznych. Szczególnie może dojść do zwiększenia ryzyka wystąpienia kostniakomięsaka (osteosarcoma), zespołu mielodysplastycznego i białaczki. W badaniach klinicznych w czasie obserwacji trwającej do 3 lat nie zgłoszono przypadków raka wywołanego przez preparat.

Interakcje

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Ponieważ nie można wykluczyć interakcji z wapniem i fosforanami, należy rozważyć przerwanie przyjmowania tych substancji i (lub) witaminy D na kilka dni przed rozpoczęciem leczenia preparatem. Jednoczesna chemioterapia i stosowanie preparatu może mieć działanie addytywne na zahamowanie czynności szpiku kostnego. Nie określono ani bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności jednoczesnej chemioterapii i stosowania preparatu.

Dawkowanie

Dożylnie. Dorośli. Lek powinien być podawany wyłącznie przez personel upoważniony do stosowania produktów radiofarmaceutycznych w wyznaczonych placówkach klinicznych i po ocenie pacjenta przez wykwalifikowanego lekarza. Schemat dawkowania preparatu to aktywność 50 kBq na kg mc., podawane w odstępach 4-tyg. w 6 wstrzyknięciach. Nie badano bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku powyżej 6 wstrzyknięć. U pacjentów w podeszłym wieku dostosowanie dawki nie jest uznawane za konieczne. Nie badano bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności leku u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Ponieważ rad-223 nie jest ani metabolizowany przez wątrobę ani wydalany poprzez żółć, nie oczekuje się, aby zaburzenia czynności wątroby miały wpływ na farmakokinetykę dichlorku radu-223. Dostosowanie dawki nie jest uznawane za konieczne u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Nie zaobserwowano istotnych różnic bezpieczeństwa stosowania lub w skuteczności między pacjentami z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 50-80 ml/min) a pacjentami z prawidłową czynnością nerek. Dane dotyczące pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 30-50 ml/min) są ograniczone. Nie ma danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub ze schyłkową chorobą nerek. Jednak ze względu na fakt, że wydalanie w moczu jest minimalne i główną drogą eliminacji jest wydalanie z kałem, nie oczekuje się, aby zaburzenia czynności nerek miały wpływ na farmakokinetykę dichlorku radu-223. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dostosowanie dawki nie jest uznawane za konieczne. Preparat należy podawać w postaci powolnego wstrzyknięcia dożylnego (zazwyczaj do 1 min). Cewnik lub kaniulę do wkłucia dożylnego należy przepłukać izotonicznym roztworem chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) do wstrzykiwań przed wstrzyknięciem i po wstrzyknięciu preparatu.

Uwagi

Pharmindex