Nowy sklep

już ON-LINE

Znajdź lek

Alendran

Działanie

Lek z grupy bisfosfonianów. Hamuje osteoklastyczną resorpcję kości, nie wpływa bezpośrednio na proces jej tworzenia. Wiąże się preferencyjnie w miejscach aktywnej resorpcji tkanki kostnej. Aktywność osteoklastów zostaje zahamowana, natomiast tworzenie i wiązanie się osteoklastów z tkanką kostną pozostaje niezmienione. Tkanka kostna wytworzona podczas leczenia alendronianem ma prawidłową budowę. Dostępność biologiczna alendronianu podanego doustnie (po nocnej przerwie w posiłkach, na 2 h przed śniadaniem) wynosi 0,64%, a jeśli lek jest stosowany z posiłkiem lub do 2 h po nim - zbliża się do zera. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 78%. Lek nie jest metabolizowany. T0,5 wynosi około 10 lat, ze względu na jego powolne uwalnianie z kości. Jest wydalany głównie z moczem.

Wskazania

Leczenie osteoporozy u kobiet po menopauzie (lek zmniejsza ryzyko złamań kręgów i szyjki kości udowej).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na alendronian lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Nieprawidłowości przełyku i inne czynniki powodujące opóźnienie w jego opróżnianiu, takie jak: zwężenie lub utrzymujący się skurcz zwieracza przełyku. Niemożność utrzymania pozycji stojącej lub siedzącej przez przynajmniej 30 min. Hipokalcemia.

Środki ostrożności

Nie stosować u dzieci i młodzieży <18 lat. Nie stosować u pacjentów z GFR <35 ml/min. Ostrożnie stosować u pacjentów z czynnymi zaburzeniami żołądka i jelit, takimi jak: trudności w połykaniu, choroby przełyku, zapalenie błony śluzowej żołądka lub dwunastnicy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, ciężkie zaburzenia żołądka i jelit występujące w wywiadzie w ciągu ostatniego roku (choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy), czynne krwawienie z przewodu pokarmowego, zabieg chirurgiczny w obrębie górnego odcinka przewodu pokarmowego (inny niż pyloroplastyka). U pacjentów z rozpoznanym przełykiem Barretta, przed zastosowaniem leku należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka. Pacjentów należy obserwować pod kątem występowania jakichkolwiek objawów sugerujących wystąpienie działań niepożądanych w przełyku (utrudnione połykanie, ból podczas przełykania, ból zamostkowy, wystąpienie lub nasilenia się zgagi). Niezmiernie ważne jest, aby pacjent dokładnie zapoznał się ze wskazówkami dotyczącymi dawkowania oraz je zrozumiał. Donoszono o przypadkach martwicy kości szczęki lub żuchwy u pacjentów z otrzymujących doustnie bisfosfoniany. Wystąpienie tego działania niepożądanego jest na ogół związane z ekstrakcją zęba lub miejscowym stanem zapalnym (z zapaleniem szpiku włącznie). Oceniając ryzyko martwicy kości szczęki należy uwzględnić następujące czynniki ryzyka: siła działania bisfosfonianów (najwyższa dla kwasu zoledronowego); droga podania (częściej po podaniu bisfosfonianów i.v.) i dawka skumulowania; rak, chemioterapia, radioterapia, kortykosteroidy, palenie tytoniu; choroby zębów w wywiadzie, nieprawidłowa higiena jamy ustnej, choroba przyzębia, inwazyjne zabiegi stomatologiczne oraz słabo dopasowane protezy dentystyczne. Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów ze słabym stanem higieny jamy ustnej należy rozważyć kontrolę stomatologiczną i właściwą profilaktykę chorób jamy ustnej. Jeśli jest to możliwe, pacjenci przyjmujący alendronian powinni unikać inwazyjnych zabiegów stomatologicznych. U pacjentów, u których w trakcie leczenia bisfosfonianami wystąpi martwica kości szczęki lub żuchwy zabieg stomatologiczny może zaostrzyć stan. Brak danych, czy u pacjentów, u których wymagane są zabiegi stomatologiczne, przerwanie leczenia bisfosfonianami zmniejsza ryzyko wystąpienia martwicy kości szczęki lub żuchwy. Pacjentów należy zachęcać do utrzymywania odpowiedniej higieny jamy ustnej, poddawania się regularnym kontrolom stomatologicznym oraz do informowania o wszelkich objawach występujących w obrębie jamy ustnej, takich jak rozchwianie zębów, ból lub obrzęki. W przypadku wystąpienia bólu kości, stawów i (lub) mięśni, który w rzadkich przypadkach może być ciężki i (lub) obezwładniający, zaprzestanie leczenia alendronianem może spowodować ustąpienie objawów; po ponownej ekspozycji na alendronian lub na inny lek z grupy bisfosfonianów może nastąpić nawrót objawów. W trakcie leczenia bisfosfonianami obserwowano przypadki atypowych złamań podkrętarzowych i trzonu kości udowej, głównie u pacjentów z osteoporozą leczonych długotrwale. Te poprzeczne lub krótkie skośne złamania mogą pojawić się w dowolnym miejscu wzdłuż całej kości udowej od miejsca zlokalizowanego tuż pod krętarzem mniejszym aż do okolicy nadkłykciowej. Do tego typu złamań dochodzi po minimalnym urazie lub bez urazu, ale niektórzy pacjenci odczuwają ból uda lub ból w pachwinie, przy czym w badaniach obrazowych często na kilka tygodni lub miesięcy przed całkowitym złamaniem kości udowej widoczne są cechy złamań z przeciążenia. Złamania często występują obustronnie, dlatego u leczonych bisfosfonianami pacjentów, u których stwierdzono złamanie trzonu kości udowej, należy zbadać kość udową w drugiej kończynie. Zgłaszano również słabe gojenie się tych złamań. Na podstawie indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka u pacjentów, u których podejrzewa się atypowe złamanie kości udowej, należy rozważyć odstawienie bisfosfonianów do czasu przeprowadzenia oceny. Podczas pacjenci powinni zgłaszać wszystkie przypadki wystąpienia bólu w obrębie biodra, uda lub pachwiny i wszystkich pacjentów, u których takie objawy wystąpią, należy zbadać w kierunku wystąpienia niecałkowitego złamania kości udowej. Przed rozpoczęciem leczenia alendronianem należy wyrównać hipokalcemię i wyleczyć inne zaburzenia gospodarki mineralnej (np. niedobór wit. D, niedoczynność przytarczyc); u pacjentów, u których występowały ww. nieprawidłowości, należy w trakcie leczenia alendronianem monitorować stężenie wapnia we krwi. Ważne jest zapewnienie odpowiedniej podaży wapnia oraz witaminy D, szczególnie u pacjentów przyjmujących glikokortykosteroidy. Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania kwasu alendronowego w dawce 70 mg w leczeniu osteoporozy związanej ze stosowaniem glikokortykosteroidów.

Ciąża i laktacja

Nie stosować w ciąży i okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Bardzo często: ból mięśniowo-szkieletowy (czasem o dużym nasileniu). Często: ból i zawroty głowy, ból brzucha, niestrawność, zaparcie, biegunka, oddawanie gazów, owrzodzenie przełyku, trudności w połykaniu, wzdęcia, zarzucanie treści pokarmowej do przełyku, łysienie, świąd, ból mięśniowo-kostne (kości, mięśni lub stawów), obrzęki stawów, osłabienie, obrzęk obwodowy. Niezbyt często: zaburzenia smaku, zapalenie oka (zapalenie błony naczyniowej oka, twardówki, nadtwardówki), nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, nadżerki przełyku, smoliste stolce, wysypka, świąd. Rzadko: reakcje nadwrażliwości (w tym pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy), wysypka z nadwrażliwością na światło, objawowa hipokalcemia (często z czynnikami predysponującymi), zwężenie przełyku, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej i gardła, perforacja, choroba wrzodowa i krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, ciężkie reakcje skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie naskórka), martwica kości szczęki, atypowe złamania podkrętarzowe i trzonu kości udowej, przemijające objawy takie jak w reakcji ostrej fazy (bóle mięśni, złe samopoczucie, rzadko gorączka; zazwyczaj występujące po rozpoczęciu leczenia).

Interakcje

Pokarm, napoje (w tym woda mineralna) oraz preparaty wapnia, leki zobojętniające oraz inne leki doustne mogą zmniejszać wchłanianie alendronianu - należy zachować co najmniej 30-minutowy odstęp między podaniem alendronianu oraz innych leków, pokarmu lub napoju. Nie obserwowano działań niepożądanych ani interakcji podczas jednoczesnego stosowania z estrogenami. Zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania NLPZ, z uwagi na ryzyko podrażnienia błony śluzowej przewodu pokarmowego.

Dawkowanie

Doustnie. Dorośli: 70 mg raz w tygodniu. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć pominiętą tabletkę rano, jak tylko sobie o tym przypomni. Nie należy przyjmować 2 tabl. tego samego dnia, ale powrócić do stosowania 1 tabl. raz w tyg., zgodnie z wcześniej ustalonym dniem. Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek z klirensem kreatyniny >35 ml/min oraz u osób w podeszłym wieku. Nie ustalono optymalnego czasu leczenia. Należy okresowo oceniać konieczność dalszego leczenia u każdego pacjenta indywidualnie, w oparciu o korzyści i potencjalne ryzyko związane ze stosowaniem preparatu, zwłaszcza po upływie 5 lat terapii. Pacjenci powinni dodatkowo przyjmować suplementy zawierające wapń i witaminę D, jeżeli ich podaż w diecie jest niewystarczająca.
Preparat przyjmuje się rano (bezpośrednio po wstaniu), na czczo, co najmniej 30 min przed spożyciem pierwszego posiłku, napoju lub przyjęciem innych leków, popijając pełną szklanką (nie mniej niż 200 ml) wody. Po połknięciu leku nie należy się kłaść do czasu pierwszego posiłku. Tabletek nie należy rozgniatać, żuć lub rozpuszczać w jamie ustnej. Nie stosować przed snem oraz przed porannym wstaniem z łóżka.

Uwagi

Pewne działania niepożądane wywołane przez alendronian mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn, zależnie od indywidualnej reakcji pacjenta.

Pharmindex