Nowy sklep

już ON-LINE

Znajdź lek

Alendronat Bluefish

Działanie

Lek z grupy bisfosfonianów. Hamuje osteoklastyczną resorpcję kości, nie wpływając bezpośrednio na proces jej tworzenia. Wiąże się preferencyjnie w miejscach aktywnej resorpcji tkanki kostnej. Aktywność osteoklastów zostaje zahamowana, natomiast tworzenie i wiązanie się osteoklastów z tkanką kostną pozostaje niezmienione. Tkanka kostna wytworzona podczas leczenia alendronianem ma prawidłową budowę. Dostępność biologiczna alendronianu podanego doustnie (po nocnej przerwie w posiłkach, na 2 h przed śniadaniem) wynosi 0,64%. Pokarm i płyny inne niż woda znacznie zmniejszają jego wchłanianie z przewodu pokarmowego. Po wchłonięciu ulega dystrybucji do tkanek miękkich, następnie szybko przemieszcza się do kośćca lub zostaje wydalony w moczu. W około 78% wiąże się z białkami osocza. Nie jest metabolizowany w organizmie ludzkim. T0,5 wynosi ok. 10 lat, co wskazuje na długi czas uwalniania alendronianu z tkanki kostnej.

Wskazania

Leczenie osteoporozy po menopauzie. Lek zmniejsza ryzyko złamań kregów i szyjki kości udowej.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na alendronian sodu trójwodny lub jakąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Zaburzenia w obrębie przełyku i inne czynniki opóźniające proces jego opróżniania (np. zwężenie przełyku lub achalazja). Niemożność utrzymania pozycji wyprostowanej (stojącej lub siedzącej) przez co najmniej 30 min. Hipokalcemia.

Środki ostrożności

Nie stosować u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR <35 ml/min). Nie stosować u dzieci (brak odpowiednich badań klinicznych). Ostrożnie stosować u pacjentów z czynnymi zaburzeniami górnego odcinka przewodu pokarmowego, np. z trudnościami w połykaniu, chorobami przełyku, zapaleniem błony śluzowej żołądka i (lub) dwunastnicy, owrzodzeniem oraz u pacjentów, u których w ciągu ostatniego roku wystąpiły: choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy, czynne krwawienie z przewodu pokarmowego, zabiegi chirurgiczne w obrębie górnego odcinka przewodu pokarmowego (z wyjątkiem plastyki wpustu żołądka). Pacjent powinien w sposób zrozumiały otrzymać wszystkie zalecenia dotyczące przyjmowania leku. Należy obserwować pacjenta w kierunku działań niepożądanych w obrębie przełyku, a w przypadku ich wystąpienia (trudności lub ból podczas połykania, ból zamostkowy lub pojawienie się lub nasilenie zgagi) należy przerwać leczenie alendronianem. Donoszono o przypadkach martwicy kości żuchwy u pacjentów z osteoporozą otrzymujących bisfosfoniany. Wystąpienie tego działania niepożądanego jest na ogół związane z ekstrakcją zęba lub miejscowym stanem zapalnym (z zapaleniem szpiku włącznie). Przed rozpoczęciem leczenia bisfosfonianami u pacjentów ze współistniejącymi czynnikami ryzyka (np. nowotwór, chemioterapia, radioterapia, stosowanie kortykosteroidów, nieprawidłowa higiena jamy ustnej) należy przeprowadzić badanie stomatologiczne i zastosować odpowiednie środki zapobiegawcze. U pacjentów tych, jeśli to możliwe, należy unikać inwazyjnych zabiegów stomatologicznych w trakcie leczenia bisfosfonianami. Brak danych klinicznych dotyczących skuteczności leczenia alendronianem osteoporozy wywołanej glikokortykosteroidami.

Ciąża i laktacja

Leku nie należy stosować w ciąży ze względu na brak wystarczających danych. Nie wiadomo czy alendronian przenika do mleka - nie należy go stosować w okresie karmienia piersią.

Działania niepożądane

Często: ból głowy, ból brzucha, niestrawność, zaparcie, biegunka, oddawanie gazów, owrzodzenie przełyku, dysfagia, wzdęcie, zarzucanie treści żołądkowej do przełyku, bóle mięśniowo-szkieletowe (kości, mięśni, stawów). Niezbyt często: nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku, nadżerki błony śluzowej przełyku, smoliste stolce, wysypka, świąd, rumień. Rzadko: zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie twardówki, zwężenie przełyku, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej lub gardła, perforacja, choroba wrzodowa i krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, reakcje nadwrażliwości (w tym pokrzywka i obrzęk naczyniowy), przemijające objawy jak w reakcji ostrej fazy (bóle mięśniowe, złe samopoczucie, gorączka; zazwyczaj w związku z rozpoczęciem Ieczenia), wysypka z nadwrażliwością na światło, objawowa hipokalcemia (zazwyczaj w związku z istniejącymi czynnikami ryzyka jak niedoczynność przytarczyc, niedobór wit. D, zaburzenia wchłaniania wapnia), martwicę kości żuchwy (czynnikami ryzyka są: choroba nowotworowa, chemioterapia, radioterapia, leczenie kortykosteroidami a także niewystarczająca higiena jamy ustnej). Bardzo rzadko: reakcje skórne, w tym: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczno-rozpływna martwica naskórka. Obserwowano także bezobjawowe, przemijające i łagodne zmniejszenie stężenia wapnia i fosforanów we krwi.

Interakcje

Stosowany jednocześnie z alendronianem pokarm, napoje (w tym woda mineralna), preparaty wapnia, leki zobojętniające kwas żołądkowy oraz niektóre preparaty doustne prawdopodobnie mogą zaburzać wchłanianie; należy odczekać co najmniej 30 min po przyjęciu leku, zanim zastosuje się inny doustny preparat. Nie odnotowano działań niepożądanych w leczeniu skojarzonym z estrogenami.

Dawkowanie

Doustnie. Zalecana dawka to 70 mg raz w tygodniu. Preparat przyjmuje się rano na czczo, bezpośrednio po wstaniu i popijając pełną szklanką wody, na co najmniej 30 min przed śniadaniem lub przyjęciem innych leków. Po połknięciu leku nie należy się kłaść przez 30 min (do czasu pierwszego posiłku). Szczególne grupy pacjentów: Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku i z zaburzeniami nerek lub wątroby. Ze względu na brak danych, nie zaleca się stosowania preparatu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u których wartość GFR jest mniejsza niż 35 ml/min. Nie zaleca się stosowania alendronianu sodu u dzieci w wieku poniżej 18 lat, ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i skuteczności produktu w leczeniu chorób związanych z osteoporozą u dzieci. Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania preparatu w leczeniu osteoporozy wywołanej stosowaniem glikokortykosteroidów. Tabl. nie należy żuć ani rozgryzać.

Uwagi

Przed rozpoczęciem leczenia należy wyrównać hipokalcemię i leczyć inne zaburzenia gospodarki mineralnej (np. niedobór wit. D, niedoczynność przytarczyc) oraz kontrolować u tych pacjentów stężenie wapnia we krwi podczas leczenia. U pacjentów z niewystarczająca podażą wapnia i witaminy D z dietą konieczna jest suplementacja preparatem wapnia i witaminy D; jest to szczególnie istotne u pacjentów przyjmujących glikokortykosteroidy.

Pharmindex